Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

20 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O| Little big love

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Again een TS, but again: WE DON'T CARE SO GO AWAY WITH YOUR COMPLAINS!!!1!!!11
~
Ts van een aantal maanden
~
Opnieuw deed Timothy's lichaam pijn, verschrikkelijk veel pijn, maar dit keer negeerde hij alle klachten van zijn lichaam. Hij mocht terug naar huis, hij mocht eindelijk terug naar huis! De laatste paar weken had hij, vanwege zijn klachten, geen bezoek mogen ontvangen. En juist in die weken was hij gegroeid, eindelijk was hij gegroeid, na al die pijn die hij door het project had moeten doorstaan. En niet alleen zijn lichaam was gegroeid, maar zijn stem was ook wat volwassener geworden. Hij had spieren kunnen kweken en zag er nu uit als een 17 jarige, in plaats van een kleine 12 jarige. Met zijn tas over zijn schouder heen liep hij naar buiten en glimlachte even naar wat verzorgers. De glimlach was als die van een boer met kiespijn, maar hij kon maar beter nu wat vriendelijk blijven. Zodra hij weg was, kon hij ontspannen. Hij ontspande ook gelijk toen hij in de taxi zat, op weg naar Steve zijn huis. Hoe zou het met hem gaan, vroeg Timothy zich af. Ook al hadden ze voor zijn vertrek nog even gebeld om aan te geven dat hij naar huis kwam, Timothy bleef nieuwsgierig. Steve zou ook gewoon kunnen liegen aan de telefoon.
Al snel stond Timothy voor de deur en keek naar hoe de taxi wegreed. Na even diep in en uit geademd te hebben, stak hij zijn sleutel in het slot en liep naar binnen. 'Steve? Steve! Ik ben er eindelijk! Waar zit je, want ik heb heel erg behoefte aan een knuffel!' riep Timothy half lachend, terwijl hij de deur achter zich sloot en zijn tas liet vallen. Langzaam en zoekend liep hij de woonkamer in, hopend om Steve te zien.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Met Steve ging het alles behalve goed. Hij was meer verslaafd aan drank dan ooit, wat ervoor zorgde dat hij bijna continu dronken was en wat er ook voor had gezorgd dat zijn lever nu half dood was. Op het moment was hij, zoals vele ochtenden ook gewoon weer dronken. Hij was vroeg wakker geworden met een kater en had deze proberen weg te werken met meer drank, waardoor hij weer eens doorsloeg en de fles maar niet kon laten staan.
Met een fles in zijn hand lag hij languit op de trap, zijn broek was nat omdat hij de drang om naar de wc te moeten niet eens meer voelde en de drank was over zijn gezicht en borstkas gevallen, waardoor hij er nu nog slechter uitzag dan normaal. Hij zag er ten eerste al vreselijk slecht uit omdat hij bijna niks tot geheel niks meer at. Hij had dagen (de meeste dan weliswaar) dat hij enkel leefde op drank, want hij vond drank veel belangrijker dan een stomme boterham, wie had dat nu nodig? Vaag op de achtergrond hoorde hij iemand wat zeggen, maar de stem kwam hem niet bekend voor waardoor hij dacht dat het vast in zijn hoofd zat. Helder nadenken was lastig voor hem. Onverstaanbaar brabbelde hij wat en hij draaide zich om op de trap, waardoor de fles drank van de trap stuiterden met Steve er achteraan die een paar treden omlaag gleed voor hij tegen de muur knalde die hem stopte. 'Au...' murmelde hij terwijl hij op probeerde te staan. Zijn lichaam zat al onder de blauwe plekken en hij had bulten op zijn hoofd en heupen. Zijn baard zag er warrig uit, zijn haren precies hetzelfde en zijn kleren leken in geen weken meer gewassen, wat misschien ook wel zo was. Nee, het ging alles behalve goed met hem.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Aan het geluid op de trap te horen, was Steve daar. Dit baarde hem zorgen, omdat hij geen normale hoi of een vrolijk geluidje hoorde. Langzaam liep hij erheen, struikelend over een paar lege drankflessen, om daar Steve te vinden. Onverzorgd, geheel nat van de drank en zoals Timothy rook, ook urine. Met grote ogen staarde hij naar de man die hij nauwelijks herkende als zijn maatje waar hij van hield. 'Steve? Steve! Kun je me horen? Ik ben weer thuis!' riep hij wat wanhopig en tilde hem op, om hem langzaam naar de bank te dragen, waar hij hem op neerzette na deze ''op te hebben geruimd'', wat gelijk stond aan alle spullen op de grond kwakken. De pijn die hij nu zelf had, was hij totaal vergeten. Het boeide hem niet meer, zijn maatje had het nu heel erg moeilijk zo te zien. Tranen vormde zich in zijn ooghoeken en hij kreeg een brok in zijn keel. 'Steve, wat heb je toch gedaan? Was dit de reden dat je niet langs wilde komen? Of dat ik je niet mocht bellen?' vroeg hij met een gebroken stem en probeerde de brok weg te slikken, wat niet werkte.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Voor Steve het helemaal door had zat hij ineens op de bank en hij keek boos voor zich uit. Wie deed dat nou weer? Wie zette hem zomaar ineens op de bank neer zonder dat hij dat wilde? Boos sloeg hij om zich heen, waarbij hij Timothy raakte, en hij duwde zichzelf op van de bank, waardoor hij gelijk weer op de grond zakte en voor zich uit bleef staren. Langzaam deed hij zijn hoofd wat omhoog en hij keek Timothy aan. 'Jouw schuld!' wist hij uit te brengen, met een dubbele tong van de drank waardoor het spreken al bijna niet meer ging. Opnieuw drukte hij zichzelf omhoog en hij leunde op het kleine salontafeltje om niet direct weer om te vallen, helaas ging het toch weer mis en belandde hij voor de zoveelste keer op de grond. Woest trapte hij om zich heen en hij raakte hierbij Timothy's schenen. Van de drank werd hij boos om het minste of geringste, waardoor hij er niet vrolijker van werd zoals sommige mensen. 'Wie jij ben?' Vroeg hij, heel onduidelijk, maar waarschijnlijk net verstaanbaar voor Timothy die redelijk dichtbij stond. Steve had helemaal geen zin in vreemde mensen over de vloer, wie was die jongen überhaupt? Steve herkende hem helemaal niet, smerige dief die zomaar binnen kwam. Dat was het.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Met tranen in zijn ogen door de klap en verdriet, stapte Timothy achteruit en keek naar Steve. Door zijn klap had hij op zijn lip gebeten, die nu aardig aan het bloeden was. Hij wilde Steve weer overeind helpen, maar belandde zelf op de grond na de trap tegen zijn schenen, waardoor hij even piepte van de pijn. 'Steve, ik ben het! Timothy! Je weet wel, diegene waarmee je een relatie hebt? Die hier bij je in is komen wonen een tijd terug na dat hele revalidatiecentrum gebeuren? Ik had je een uur geleden gebeld dat ik thuis zou komen!' riep hij uit, met tussendoor kermen van de pijn. Zijn scheen begon al wat dikker te worden door de trap en deze zou hoogstwaarschijnlijk ook blauw zijn geworden. Langzaam kwam hij wat overeind, maar door de pijn kon hij niet op zijn been staan. Je kon wel zeggen dat hij nu wel bang was geworden van Steve zijn agressieve gedrag. Hij herkende zijn lieve beertje niet. Zou het door de drank komen? Waarschijnlijk wel, Steve was, in Timothy's herinneringen, nooit echt zo geweest. Natuurlijk waren er wel wat gekke dingetjes voorgevallen door de drank, maar nog nooit zo erg!

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Eigenwijs schudde Steve zijn hoofd. 'Niet! Timothy klein is!' Riep hij en hij keek hem aan. 'JIJ BENT EEN DIEF!!!!!' Bang keek hij even om zich heen en zijn lichaam rilde wat, waardoor hij zijn blaas ook niet meer onder controle had en opnieuw zijn broek nat maakte. Als hij dronken was had hij nergens meer controle over. Niet over zijn drankinname, zijn zelfcontrole en zijn blaas dus ook niet. Wanhopig zocht hij naar een nieuwe fles drank, zijn hele lichaam was aan het trillen doordat hij drank nodig had en tegelijk praatte hij tegen zichzelf. Met trillende handen veegde hij over de salontafel heen en toen hij geen nieuwe fles drank kon vinden zakte hij als een klein hoopje in elkaar op de grond en hij begon schokkerig adem te halen tussen de snikken door. Terwijl hij in de foetushouding lag wiegde hij zijn lichaam langzaam heen en weer over de grond. In een helder momentje bedacht hij zich dat hij naar de keuken moest zien te komen, waardoor hij zich omhoog drukte en met vreselijke moeite op zijn benen bleef staan. In eerste instantie zette hij een paar stappen achteruit voor zijn benen goed naar voren konden bewegen. Hij liep tegen alles aan en liep zo hard tegen de punt van de tafel aan dat hij weer achterover klapte en dit keer helemaal stil op de grond bleef liggen.

(gvd stomme tafelpunt hahahahahahhahahahaha)

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
AHAHAH, stoute tafelpunt, hij had opzij moeten gaan :c
~
'Steve, ik ben tijdelijk weg geweest voor een project dat me liet groeien! Je weet wel, waar je me had afgezet en waarbij je me elk weekend op kwam zoeken? Ik ben gewoon nog steeds Timothy, jouw Timothy! Damn it Steve, herken me nou eens!' de laatste woorden riep Timothy wanhopig uit en hinkte naar Steve toe, om bij hem neer te knielen en zijn hoofd beet te pakken. Zachtjes streelde hij, zoals hij altijd deed, over zijn wangen omhoog naar zijn haar, om daar even in te woelen. Vervolgens ging hij terug naar beneden, naar zijn baar en aaide daar zachtjes over. Dit herhaalde hij steeds, terwijl hij met tranen in zijn ogen naar zijn maatje keek. 'Ik pak zo wel wat voor je, goed?' fluisterde Timothy zachtjes en wilde zich omlaag buigen, om hem te kussen, maar hield zich al gelijk tegen. Hij had gelijk de angst dat Steve hem niet meer wilde, dat hij, om hem te vergeten, zo erg aan de drank was gegaan. Nog meer gekke dingen haalde Timothy zich in zijn hoofd, zoals dat Steve zich om probeerde te brengen met de drank, om van Timothy af te zijn. Hij schudde zijn hoofd, nee, zo mocht hij niet denken. Langzaam keek hij weer omlaag, naar Steve, hopend dat hij hem zou herkennen, ondanks de langzaam vormende blauwe plek op zijn wang.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Zodra Timothy zo dichtbij kwam werd Steve bang, maar dit uitte zich niet zichtbaar in angst, maar in woede. Er knapte iets in zijn hoofd, waardoor hij ineens woedend werd. Furieus. Zijn hand balde zich tot een vuist en hij sloeg Timothy van hem af. 'GA WEG DIEF!!!!' gilde hij met een trilling in zijn stem van angst. Zijn lichaam trilde opnieuw en hij kroop weg van hem, om zo achter de keukentafel te gaan zitten en daar te schuilen voor de inbreker. Althans, dat was wat Steve dacht dat Timothy was, een inbreker. De jongen trok zijn benen omhoog toen hij in de hoek van de kamer zat en hij keek met grote ogen rond. Hij had hallucinaties en zag de hele kamer golven, rare dingen vlogen voorbij en hij zag de meest enge beelden. Bloed droop achter het behang vandaan naar beneden en een luik werd geopend in het plafond, die er helemaal niet zat. Een half dode man liet zich eruit zakken en liep met een gemene grijns op zijn gezicht richting Steve. 'AAAAH GA WEG!!!!' gilde de jongen met de tranen over zijn wangen rollend. De angst werd groter en hij wist niet wat hij moest denken of doen. Waar kwam die meneer vandaan? En misschien niet wel belangrijker, wie was het in godsnaam? 'HELP!!!' 'Steve wou dat Timothy hier was...' Fluisterde hij hardop tegen zichzelf. Hij herkende Timothy gewoon niet... en wat hij ook zei of deed, hij kon Steve er niet van overtuigen.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Van de pijn kon Timothy even niet opstaan, maar al gauw vond hij de kracht om toch weg te komen van hier. Hij was bang, doodsbang, maar herinnerde zich wel om zijn tas en sleutels mee te pakken, om vervolgens de deur achter zich dicht te gooien. Al struikelend van zijn pijnlijke been en door zijn wazige zicht van de tranen vond hij zijn weg naar de stad, waar hij een café vond die altijd wel een kamertje vrij had voor Timothy. Zo ook vandaag. De barman was zelfs zo aardig om Timothy de trap op te helpen en zijn tas te dragen. En na vier keer zeggen dat hij aan water en een warm broodje genoeg had voor deze avond, was de barman even weg. Ondertussen verfriste Timothy zijn bebloede en blauwe gezicht in de wat vervallen badkamer, maar het was beter iets dan niets. Hij bekeek zichzelf in de spiegel terwijl de barman terug kwam met zijn avondeten. Hij had toch maar twee broodjes klaargemaakt en een flinke kan water meegenomen, gewoon omdat hij Timothy zag als zijn zoon. Het was al een oude barman en diegene die het dichtste qua vrienden bij hem kwam.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Alleen achter gelaten zat Steve in de hoek van zijn huis op de grond. Angstig door alle beelden die voorbij flitsten in zijn hoofd. Het was vreselijk, want ze leken zo echt. Met de tranen over zijn wangen kroop hij onder de stoelen en tafel door om zo de keuken in te kruipen. Hier trok hij zichzelf omhoog aan de tafel en hij pakte een fles drank van het aanrecht af. Snel trok hij de dop eraf en hij begon gulzig te drinken, aangezien hij niet meer kon wachten. Een paar stralen drank gleden langs zijn mondhoeken omlaag, maar dat maakte hem niets uit. Het trillen van zijn lichaam was opgehouden en hij voelde zich weer wat rustiger. Hij was zelfs vergeten wat er zonet allemaal gebeurd was. Een grijns stond op zijn gezicht en hij hield met één hand zijn broek omhoog, die veel te groot was en bijna van zijn kont zakte. Zijn knieën knikte af en toe wat en voor hij het wist zakte hij in elkaar op de grond. Opnieuw. Veel te dronken om nog maar iets te kunnen doen. Zijn lever was in ieder geval afgeschreven, maar hij was er nog nooit voor naar het ziekenhuis geweest, want dat kon niet eens. Hij was ieder moment van de dag dronken, dus autorijden en het huis uit gaan was voor hem geen goed idee. Aangezien openbaar dronkenschap beboet kon worden. Daar lag hij dan, opnieuw buiten westen met een bult op zijn hoofd, in zijn eigen viezigheid op de grond...

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
De barman, genaamd Anthony, kwam bij Timothy zitten en legde een vaderlijke arm om hem heen. Toen brak Timothy, hij vertelde alle problemen die hij had en voornamelijk over Steve. Alles kwam eruit, alle problemen, alle angsten en ook dat hij Steve niet naar een afkickkliniek wilde sturen, omdat hij niet bij hem weg wilde. Het was moeilijk voor Anthony om er tussen te komen, maar het lukte hem. Hij vertelde dat het misschien beter was voor Timothy om bij Steve weg te gaan, om zijn eigen leventje op te bouwen en misschien een gelukkige relatie bij iemand anders te zoeken. Eerst begon Timothy tegen hem te schreeuwen dat hij nooit gelukkig kon zijn bij een ander, maar na de woorden dat Steve zijn acties niet inziet en een gevaar vormt voor beide personen, kalmeerde Timothy wat en snikte nog wat na. Misschien had Anthony gelijk, misschien was het beter om een eigen bestaan op te zoeken. Timothy wilde altijd al met dieren werken, hij was bij geen enkel dier bang en kon heel goed met ze overweg. Daar kon hij zijn baan misschien uit maken, de dieren verzorgen. Dan zou hij misschien een leuk huisje kunnen kopen, met een grote tuin waar hij dieren kon houden!

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
VERASSING!!! Alweer een TS!

------
Het was maanden later en met Steve ging het nog steeds niet goed. Het ging zelfs zo slecht dat hij uit huis was gezet en nu op straat leefde. Hij had geen rooie rot cent meer, maar hij probeerde alsnog aan zijn dagelijkse drank te komen. Het was zo erg dat hij zelfs stal bij winkels of op de markt, maar hij moest ermee oppassen. Op het moment was het tegen de avond en de meeste mensen waren binnen, dat kwam omdat het winter was en het was vreselijk koud buiten. Steve zat op een bankje en hij sloeg zijn versleten jas wat verder dicht, wat geen zin had omdat het een redelijk dun jasje was. Al zijn andere spullen waren weggegooid door de mensen die zijn huis leeg kwamen halen en de spullen die hij mee had weten te nemen waren gestolen door mensen op straat. Hij had nu dus niets meer dan de kleding die hij aan had.
Een windvlaag woei door zijn haren en baard heen en hij kuchte even. Hij was nog dunner geworden en at zelden meer iets, waardoor hij nu levensbedreigend dun was geworden. Soms had hij spijt van zijn daden, maar hij was nog steeds dagelijks bezig met drank. Bijna elke minuut, om precies te zijn.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Weggetrokken van het mooie aanzicht van de dwarrelende sneeuw, snelde Timothy naar zijn mobiel. Een van zijn vrienden had gezegd dat hij Steve had gezien in het park toen hij voor late boodschappen naar de winkels ging. Op de terugweg zou hij weer kijken. Timothy hoopte op een sms van Josh, die zei dat het echt Steve was. En dat was ook zo, alleen was er wel een kleine bijvoeging erbij gezet. 'Hij ziet eruit als iemand die al een tijd lang op straat leeft en nauwelijks iets heeft gegeten.' stond er in de sms. Nauwelijks een paar seconden na de laatste letter was Timothy al boven, waar hij twee dikke dekens pakte en alvast wat kleding klaar legde. Het klonk misschien obsessief, maar nadat hij had gehoord dat Steve uit zijn huis was gezet, had Timothy kleding in Steve zijn maat gekocht, zodat hij wel wat had om aan te trekken, mochten ze elkaar ooit weer tegenkomen. Met de dikke dekens en zelf dik ingepakt stapte Timothy naar buiten, op weg naar het park.
Het was toch wel even een schok voor Timothy om Steve daar zo te zien zitten, verschrikkelijk vermagerd en onverzorgd. Toch kwam hij dichterbij en legde de deken voorzichtig om Steve heen. 'Steve, hee.' fluisterde Timothy en ging voorzichtig naast Steve zitten, nadat hij om de bank heen was gelopen. De extra deken legde hij op zijn schoot en keek wat vragend naar diegene naast hem waar hij nog altijd zielsveel van hield.

Thrandy
Karaoke-ster

Thrandy schreef:
Nog iedere dag hoopte Steve op een wonder, of op dat hij de dag niet door zou komen en dus zou overlijden. Het was waarschijnlijk niet zo schokkend voor veel mensen als hij ineens dood in het parkje lag de volgende morgen, maar toch had hij het iedere dag nog gehaald, wat misschien wel niet fijn voor hem was.
Wanneer er een stem klonk naast hem schrok Steve op. Hij staarde naar de jongen naast hem en moest even denken wie het was, maar al snel had hij door wie het was. Een klein lachje kwam op zijn gezicht, maar al snel verdween deze weer. 'Hoi...' Fluisterde hij schor en hij voelde de deken over zijn schouders vallen. Niet dat dit veel uit zou maken, nu hij toch al zo dun was, maar het was te proberen. Wat Timothy hier kwam doen was een raadsel. Het was koud buiten en het zou waarschijnlijk zo ook nog gaan regenen. 'Je moet naar huis gaan Timothy...' Fluisterde Steve en hij keek even naar zijn extreem dunne, maar ook blauwe handen die op zijn schoot lagen. Zijn benen waren zo dun dat hij ze makkelijk kom omklemmen met zijn handen, zelfs zijn bovenbenen. Het was wel te ruiken dat Steve zelfs nu drank op had, maar zijn lichaam trilde toch hevig omdat hij meer drank nodig had. Het was een vreselijk leven zo...

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Zonder Steve aan te kijken deed Timothy zijn eigen handschoenen uit en deed die rond Steve zijn handen. Zijn sjaal ging rond zijn nek en hij legde de deken beter om hem heen. 'Ik ga niet terug zonder jou. Dus, of we blijven hier zitten, of we gaan samen naar mijn huis.' zei Timothy op een lieve, toch strenge toon. Met een wat verdrietige blik op zijn al lachende gezicht keek hij naar zijn maatje. 'In de afgelopen maanden ging er geen dag zonder aan jou te denken. Daar ben je me te dierbaar voor. Dat is een van de redenen waarom ik hier ben Steve, ik kan het gewoon niet aan om je te verliezen, maar... om terug te gaan, zomaar, ja, ik was bang. Ik wist niet wat ik moest denken en toch bleven mijn gedachten terug gaan naar jou. Ik heb zelfs kleding in jouw maat gekocht, toen ik hoorde dat je uit huis gezet was. Voor het geval dat je het ooit nodig had, zoals nu misschien.' zei Timothy zachtjes en keek weg van Steve, waarna hij even een brok in zijn keel weg slikte. Het was vreemd voor hem om zoveel om iemand te geven, om zo gehecht te zijn aan iemand. Hij kende het niet anders dan gehaat te zijn, genegeerd te worden, daarom was het zo eng en vreemd voor hem. En toch bracht het een vredig gevoel met zich mee, alsof het zo hoorde.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld