Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

15 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

OPRG // with lillitha

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Goh, bedankt,' fluisterde hij, bijna onhoorbaar. 'Hoe moet ik dat nou weten?! Ik ken je amper!' Toen ze weg probeerde te lopen, greep hij haar bovenarm, en trok haar hardhandig terug. 'Welk deel van 'waag het niet weg te lopen, begrijp je niet?' Hij staarde haar boos in haar ogen.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze hoorde hem 'Goh, bedankt' fluisteren, maar negeerde het. Hij trok haar hardhandig terug toen ze haar ontwijkingspoging deed. 'Welk deel van 'waag het niet weg te lopen, begrijp je niet?', siste hij. Woedend probeerde ze zich los te rukken, maar hij was veel te sterk voor haar. 'Laat me los, engerd! Je hebt geen enkel recht om me te dwingen iets wel of niet te doen! Ik geloof er niet in, ik wil er niet in geloven!'

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Waarom niet?!' riep hij, even niet bewust van de mensen om hem heen. Al het geroezemoes om hen heen verstomde, en hij keek even om zich heen. Zonder de computer af te sluiten, stormde hij, Lillith meesleurend, het lokaal uit, op zoek naar een lege plek. Eenmaal daar aangekomen, sloot hij de deur achter zich, en ging er voor staan. 'Waarom niet,' zei hij langzaam en duidelijk.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Hij schreeuwde tegen haar: 'Waarom niet?!' Ze zag alle gezichten in het computerlokaal hun richting op draaien en een ijzige stilte daalde neer. Hij trok haar ruw mee naar een leeg lokaal, waar hij haar naar binnen duwde en voor de deur ging staan. 'Waarom niet?' vroeg hij langzaam, dodelijk woedend. Ze siste even, een reactie die ze van zichzelf niet verwachte, maar dat gaf nu niet. 'Ik ben níét je bezit! En hou nu eens op met me overal mee naartoe sleuren tegen mijn zin in! Ik ben het zat, laat me gaan!' Ze probeerde langs hem heen bij de deur te komen.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Dacht je nou echt dat dat ging lukken?' siste hij gemeen. 'Ik wil eerst antwoord. Je bent inderdaad mijn bezit niet, maar dat is geen excuus om me te negeren!' Zijn stem werd steeds luider, tot hij gewoon schreeuwde. Hij ademde zwaar, en stond op het punt haar aan te vliegen. Christian balde zijn handen tot vuisten, en plantte zijn nagels in zijn handpalmen. Hij probeerde te kalmeren, maar dat was redelijk onmogelijk op het moment.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze deinsde terug bij zijn woorden en stak verdedigend haar handen op toen ze zag hoe kwaad hij was. Oké, ze kon heus wel even naar hem luisteren. 'Christian... het spijt me... ik had niet zo boos moeten worden... ik wil gewoon zo graag dat het niet waar is...' Ze sloeg haar ogen neer en hoopte met heel haar hart dat hij nu zou zeggen dat het allemaal gewoon een zieke grap was geweest. En als het geen grap was, hoopte ze dat hij haar zou troosten, want dat had ze echt nodig nu. 'Echt, het spijt me... en ik zal nu wel even naar je luisteren... hopelijk zonder tegen je te gaan schreeuwen, grommen of sissen of zoiets, wat ik eigenlijk nog nooit heb gedaan... ben niet zo'n opvliegend type.' Ze glimlachte even half naar hem en sloeg toen haar ogen weer neer.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Na haar kleine toespraakje lukte het hem om te kalmeren. Met een paar diepe adem teugen had hij ook zijn ademhaling weer onder controle. 'Het spijt mij ook, dat ik zo tegen je uitviel.' Dat was alles, geen verdere uitleg. 'Ik ben blij dat je eindelijk luistert. Waarom wil je niet dat het waar is.' Zijn stem verzachtte, maar in zijn gezicht veranderde nog niets, waardoor hij er nog steeds woedend uit zag.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze keek even op. Hij keek nog steeds kwaad, dus keek ze gauw weer naar beneden. 'Dankje. Ik wil niet dat het waar is, omdat ik ten eerste, niet eeuwig wil leven, en al zeker niet op de manier waarop ik er nu uitzie, ten tweede omdat ik geen bloed wil drinken en ten derde omdat de zon hartstikke zeer doet en dat branderige gevoel van gisteren zal wel dorst zijn geweest, of hoe je dat als vampier ook noemt. Ik wil gewoon normaal zijn, een leuk leven leiden, leuke job, leuke man, leuke kinderen, leuke dood. And that's it. Meer wil ik niet, ik wil niets anders dan dat, niets anders dan normaal zijn! Ik wil niet voor de rest van mijn bestaan een tienermeisje zijn dat nooit een vriendje zal kunnen hebben, omdat ze nooit verandert. Ik wil niet leven op het leven en het bloed van anderen...' Een traan gleed over haar wang naar beneden en viel op de grond. Ze hoorde hoe de druppel kapot spatte op de grond, alsof iemand de volumeknop voluit had gedraaid. 'En ik wil al zeker niet allemaal dingen horen en zien en voelen en ruiken die anderen niet opmerken! Ik wil niet sneller zijn, niet sterker en niet sneller genezen. Al waar ik altijd om heb gevraagd was normaal zijn, en zelfs dat kan ik niet bereiken!' Ze zuchtte gefrustreerd.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Opnieuw verbaasde haar toespraak hem, en eindelijk verzachtte zijn blik ook. Hij had er nooit zo over nagedacht. Hij had het nooit erg gevonden dat het hem overkwam, hij had er nooit zo bij stilgestaan. 'Weet je...' begon hij, 'er zijn er meer...' Hij wist eigenlijk niet zo goed wat hij met deze zin wilde bereiken. Lillith had hem volledig van zijn stuk gebracht, iets wat weinig, tot nooit, gebeurde. Hij bracht zijn hand naar zijn haar, en langzaam streek hij door zijn rode lokken. Hij zocht naar woorden, maar hij vond ze niet niet. Het leek alsof zijn zelfverzekerde wereld om hem heen instortte. Lillith had gelijk, er lag een uitzichtloze toekomst voor hen. 'Het spijt me,' fluisterde hij, en hij stormde het lokaal uit.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze keek op terwijl Christian blijkbaar een poging deed haar te troosten, wat een beetje helemaal mislukte. Ze zag hoe hij door zijn haren ging en toen fluisterde hij 'het spijt me'. Hij stormde weg en ze keek hem verbijsterd na. Wat moest ze nu doen? Nu had de enige persoon die net als zij was, haar in de steek gelaten en ze wist echt niet hoe ze moest overleven. Ze was aan haar lot overgelaten, en dat kon ze niet aan. Ze trapte de deur open en keek om zich heen. Op de een of andere manier wist ze precies waar ze hem moest gaan zoeken en ze schoot door de gangen heen, op zoek naar hem.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Zo snel als zijn benen en zijn zware tas het toeliepen, liep hij door de gangen. Hij dacht niet na over zijn bestemming. Zijn gedachten gingen op nul, en zijn blik op oneindig. Veel te veel gedachten schoten door zijn hoofd heen. Hoe kwam het dat hij dit nog nooit bedacht had? Was hij nou echt zo naïef? Hij dreigde voor de tweede keer die dag tegen een van de vele glazen deuren te knallen, maar hij stopte nog net op tijd. Hij draaide zijn rug naar de muur, en liet zich erlangs naar beneden glijden. Hij sloeg zijn armen om zijn benen, en liet zijn kin op zijn knieën rusten.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Eindelijk vond ze hem, tegen een glazen deur zittend. Ze stopte even. Hij zag er zo kwetsbaar uit, zo verdrietig en zo... eenzaam. Langzaam liep ze naar hem toe en ging naast hem zitten. Ze keek even zijn kant op en legde toen langzaam en voorzichtig een hand op zijn schouder. 'Het spijt me als mijn vreemde manier van kijken naar dit alles je van streek heeft gemaakt,' fluisterde ze. 'En... je bent niet alleen... je hebt altijd mij nog... niet dat dat iets is om over te juichen, maar het is beter dan niets.' Ze glimlachte zwakjes naar hem, hoewel ze vrij zeker was dat hij het niet kon zien. Ze wreef even over haar arm en zweeg een tijd. Uiteindelijk zei ze: 'Als je liever hebt dat ik wegga, ga ik weg, maar uh... ik vrees dat ik het zonder jou niet echt lang zal overleven.' Ze grinnikte even. 'Ik weet dus echt niets van dit leven, laat staan hoe het te leven...'

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Voor een moment liet hij haar woorden tot zich inzinken. Toen maakte hij zijn beslissing. 'Ga niet weg,' zei hij zwakjes. Hij tilde zijn hoofd opzij. 'Het geeft niet... ik ben degene die naïef was.' Hij dacht nog even na of hij iets zou zeggen. Even zuchtte hij. Ze zou het inderdaad niet lang overleven; als je je slachtoffers niet goed uit wist te kiezen, of te zwak bent om te moorden, of je krachten niet goed kon gebruiken. 'Zal ik je helpen?' De juiste intonatie was terug, wat betekende dat hij niet meer in een hele slechte bui was.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze zag hoe hij opkeek en luisterde in stilte naar wat hij te zeggen had. 'Ja, ik denk dat ik je hulp wel kan gebruiken...' Ze glimlachte toen ze merkte dat zijn toon weer hetzelfde was. Het maakte haar blij dat hij blij was; op de een of andere manier was ze in de tijd dat ze hem kende, heel erg gehecht aan hem geraakt. 'Uhmm... mag ik je vragen hoe vaak een vampier bloed moet drinken en of een vampier moet doden, want mijn oma vertelde me altijd maar dat vampiers verschrikkelijke wezens zijn, en dat ze, als ze er een zou zien, meteen haar wandelstok door zijn hart zou drijven, bij wijze van staken.' Ze lachte even mistroostig. Haar familie mocht nooit te weten komen wat ze was, want ze zouden haar zonder aarzeling vermoorden, en ook al wilde ze niet leven als vampier, ze wilde nu ook niet vermoord worden, en al helemaal niet door de handen van een van haar weinige familieleden. Stel je voor wat hun reactie zou zijn als ze erachter kwamen! Ze kon zich hun van afschuw vertrokken gezichten zo voorstellen, haar grootmoeder die siste 'pokol, pokol', wat dus betekende dat ze naar de hel moest lopen, haar vader die haar moeder achter zich duwde...
En plots kwam de belangrijke vraag, of belangrijke vragen in haar op: Wie had haar verandert, waarom en wanneer? En hoe, in godsnaam, kwam het dat ze zich daar niets meer van kon herinneren?

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Dat mag je vragen, ja,' zei hij. 'Je drinkt bloed,' begon hij, de nadruk op 'je' leggend, 'als je trek hebt. Heel simpel dus.' Hij dacht even na over haar tweede vraag. 'Je kan je slachtoffer doden... het is, voor zo ver ik weet, niet echt nodig. Maar als je geen zin hebt om eeuwig van die persoon last te hebben, kan je natuurlijk de stekker eruit trekken. Ik denk trouwens niet dat jouw oma en ik het erg goed kunnen vinden,' zei hij met een kleine glimlach.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld