OPRG // with lillitha - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

OPRG // with lillitha

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Natuurlijk, wat is daar vreemd aan?' vroeg hij, al moest hij ook grinniken. Samen liepen ze naar de F-gang, waar het uur tergend langzaam voorbij ging. Ook de rest van de dag leek veel langer dan een paar uurtjes te duren, maar uiteindelijk eindigde het. 'Ben je op de fiets?' vroeg Christian, terwijl hij zijn eigen sleutel om zijn wijsvinger draaide.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Na een eindeloos lange dag, ging eindelijk de bel die hen verloste van het monotone voorbijgaan van een lesdag als elke andere. Ze liep met Christian mee.
'Uhm... nee, ben te voet gekomen, ik krijg nog een nieuwe fiets van mijn ouders, maar nu nog niet... Waarom vraag je dat?' Ze keek hem glimlachend aan.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Ik ben op de fiets, en de weg naar mijn huis is best wel lang,' zei hij, 'ik denk dat je wel achterop kan.' Hij keek haar vragend aan. De weg naar zijn huis was best lang, en hij had geen zin om te lopen.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze dacht even na. Het kon vast geen kwaad toch? En anders moest ze weer lopen, en daar had ze dus géén zin in. 'Oké dan, tenzij je van plan bent me in een gracht te rijden denk ik dat het geen kwaad kan. Hoe ver hiervandaan is je huis eigenlijk?'

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Ik zal het probeerde,' zei hij, en hij knipoogde even, 'Niet zo ver op de fiets, maar lopend echt vreselijk.' Hij liep naar de fietsenstalling, zocht zijn fiets, opende het slot, en ging op het zadel zitten. 'Ga zitten,' zei hij vriendelijk.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Ze lachte even en volgde hem toen naar zijn fiets. 'Weet je zeker dat dit veilig is?' vroeg ze, terwijl ze op de bagagedrager ging zitten. Ze was niet zeker waaraan ze zich nu moest vasthouden. Moest ze nu zijn middel vastpakken of...?

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Natuurlijk! Hou je vast, we gaan,' zei hij met een glimlach. Hij zette zijn voet alvast op de trapper, maar wierp nog snel een blik op de lucht. Het hemeldak was bezaait met witte wolken, maar verderop pakten zich donkerdere samen. Gunstig, dus. Hij glimlachte opnieuw, terwijl hij het pedaal krachtig induwde, en al snel fietsten ze op een regelmatig tempo. 'Zit je lekker?' vroeg hij Lillith.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
'Ja hoor, heerlijk,' zei ze, terwijl ze zich vasthield aan zijn middel om er niet af te vallen. Ze keek net als hij even naar de hemel en was opgelucht toen ze de wolken zag die hen voor de zon behoedden. Gelukkig maar.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Mooi zo,' zei hij, daarna fietsten ze in stilte verder. Het was geen ongemakkelijke stilte. Na een paar kilometer fietsen, draaide Christian zijn eigen straat in. 'We zijn er bijna,' zei hij. Aan het eind van de straat kwam een zwarte, ijzeren poort in zicht. 'Let op, ik ga zo afstappen,' meldde hij. Toen ze dichterbij kwamen, stapte hij zo voorzichtig mogelijk af.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Het was een prettig, rustig ritje en ze vond het jammer dat ze er al waren. Ze sprong van de fiets af op het moment dat hij afstapte en glimlachte even naar hem. Ze volgde hem op de voet terwijl haar ogen door de straat flitsten om de mooie, grote villa's te bewonderen.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
Hij drukte op de zoemer. 'Christian Lovelock,' zei hij simpel. 'Kom binnen,' klonk een krakerige stem, en de poort ging open. 'Kom je?' Hij keek haar vriendelijk aan, en liep alvast de oprit op. Hij liet zijn blik over het enorme landhuis glijden. Het was echt een typische villa; enorm, indrukwekkend, hoog, met mooi land. Toch vond hij het te groot. Ze hadden veel te veel kamers, en waren met z'n vieren, plus de hulp. Het grind knerpte onder zijn voeten, en hij snoof de geur van de rode rozen naast het pad op.

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
'Wow,' zei ze zacht. 'Jij bent echt rijk!' Ze keek haar ogen uit. De tuin was perfect verzorgd, en de rozen waren heel geurrijk en volop in bloei. Er was een vijver verderop en aan de andere kant was een grote fontein met engelen. Het huis zelf, was eerder een kasteel, en leek groot genoeg voor een hele school vol kinderen. 'Je woont echt op een coole plek...'

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'Dank je,' zei hij simpel. Na de lange oprit opgelopen te hebben, duwde hij de zware deuren open. Hij stapte naar binnen, en hield de deur voor Lillith open. 'Goedemiddag meneer,' klonk ineens de stem van een van de butlers. 'Kan ik uw jas aannemen?' Christian knikte onverschillig, en gaf zijn jas aan. Nadat dezelfde vraag aan Lillith gevraagd was, vroeg hij: 'Waar is mijn vader?'

Anoniem
Wereldberoemd

lillitha schreef:
Hij hield heel erg galant de deur voor haar open en ze werd rood en wandelde snel naar binnen. Ze schrok toen een butler haar vroeg of hij haar jas moest aannemen. Een beetje ongemakkelijk reikte ze hem haar jas aan en schonk hem een glimlachje. Ze keek naar Christian toen hij aan de butler vroeg waar zijn vader was.

Azelf
Straatmuzikant

Azelf schreef:
'U kunt hem waarschijnlijk vinden in de bibliotheek, meneer,' zei de butler met zijn bekakte stem. 'Bedankt, je kunt gaan,' zei Christian, voor hij zich naar Lillith keerde. 'Zullen we eerst nog even naar boven gaan? Ik wil je wat laten zien.'

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld