Marissa schreef:
Readers be like; The amount of TS is too damn high!
We're like; STFU
~
TSSSSSSSSSSSSSSSS :3
~
Lichtelijk verveeld en geheel in gedachten staarde Timothy uit het raam van de bus. Er was al een lange tijd verstreken, maar Timothy's benen werkte nog niet naar behoren. Ze werkte nog even slecht als een tijd terug, maar omdat hij die dag geen last had, ging hij maar boodschappen doen en was nu op de weg terug naar huis. Zijn blik gleed over de tassen tussen zijn benen, omhoog via zijn dikkere dijbenen naar zijn buik, die ook een wat groter omvang had gekregen. Steve zorgde er erg voor dat hij aankwam, niet dat het zo erg was, maar het werd nogal een verslaving voor Steve om meer te gaan eten. Dat aankomen zelve was niet echt het probleem, maar de hoeveelheid, vooral in zo'n korte tijd, was nogal schrikbarend. Er ging geen uur voorbij of Steve had zichzelf alweer geheel volgepropt. Een zucht rolde over Timothy's lippen. Hij hield van Steve, echt waar, maar hij mocht wel eens wat meer praten. Want eerlijk vond Timothy dat Steve wat dingen voor hem verzweeg. Hij haatte het om zo te denken over zijn lief, maar het was voor hem erg duidelijk wat er allemaal aan de hand was. Nou ja, vooral het vele eten was overduidelijk en niet alleen voor Timothy. Mensen in zijn omgeving keken Steve altijd vreemd aan, alsof hij gek was. Voor buitenstaanders was het misschien ook wel gek om te zien. Om eerst iemand verschrikkelijk mager te zien en dan nu opeens een heel stuk dikker. Zelfs voor Timothy was het vreemd, hij kon er maar niet echt aan wennen, zeker niet omdat het zo plotseling was. Het meest erge voor hem, was dat hij soms tegen Steve moest liegen. Nou ja, liegen, het was voor hen eigen bestwil. Anders zou Timothy nog meer aankomen en zoveel bewoog hij niet, maar ook zou het geld erdoorheen razen door het vele voedsel dat aangeschaft moest worden. Opnieuw een zucht en geschud van zijn hoofd kwam van Timothy's kant. Hij moest het er maar eens met Steve over hebben, een relatie was gebouwd op vertrouwen en zonder elkaar je problemen te vertellen, zou dat vertrouwen nog wel eens weg kunnen gaan.
Eenmaal thuis sjouwde Timothy de zwarte tassen gelijk door naar de keuken, terwijl hij even naar Steve riep dat hij thuis was. Geen reactie, dus hij lag waarschijnlijk te slapen. In de keuken werden de tassen neergezet en uitgepakt. Ook al vond Timothy het vele eten niet goed, toch nam hij elke keer weer drie rollen van Steve's favoriete koekjes mee. Hij kon de schat toch niet weerstaan, dus hij kon maar net zo goed ingeven. Zodra alles was uitgepakt en opgeruimd, liep Timothy naar de woonkamer, om daar van de schrik bevroren stil te staan. De hele huiskamer lag bezaaid met verpakkingen van chips, koek en broodzakken met hier en daar een lege verpakking van beleg. Terwijl hij met grote ogen naar de spullen keek, begon zijn woede op te lopen. Daar lag dan een hele weekvoorraad aan voedsel, helemaal op op de grond. Zelfs geen kruimeltje meer over om van te leven. Hij wilde zijn mond opentrekken om eens flink te tieren tegen Steve, die toch echt wel op de bank lag te slapen, tot het kwartje bij hem viel. Toen hij Steve zo zag, op de bank slapend, kruimels in zijn baard en zijn buik uitstekend vanonder zijn shirt, bedacht hij zich dat Steve misschien bang kon zijn om weer mager te zijn. Het was een flinke klap voor hem geweest, altijd de pijn hebben van te weinig vet aan je lichaam, om nauwelijks conditie te hebben. Waarschijnlijk was hij er zo bang voor, dat hij een eetstoornis had ontwikkeld, nu naar de andere kant van wat hij eerst was. De woede die Timothy eerst voelde, ging met een vlaag weg. Nu had hij alleen maar medelijden met de stakker. Voorzichtig nam hij plaats naast Steve op de bank, om vervolgens voorzichtig de kruimels uit zijn baard te halen en hem wakker te maken. 'Steve, waarom vertelde je me het niet gewoon?' begon Timothy gelijk, duidend op zijn probleem. Een lieve, toch medelijdende glimlach sierde zijn lippen en hij haalde Steve een beetje omhoog, zodat hij gemakkelijker over zijn wang en baard kon strelen, zoals hij altijd deed. 'Je weet toch dat je me alles kan vertellen? Het voelt niet echt fijn aan om er zelf helemaal achter te moeten komen. Maar, ik begrijp je angst wel. Het moet echt niet fijn geweest zijn, zou je een angst voor afvallen moeten krijgen. Dat is ook niet fijn, maar weet je... ik zorg ervoor dat dat niet meer gebeurd. Ik zorg goed voor je, zoals ik heb beloofd. Ik laat het nooit zo ver komen dat je weer terug bij af bent, van mij mag je zelfs wat meer eten dan normaal, maar als je het maar niet overdrijft en dat doe je nu wel een beetje. Kijk maar om je heen, hier hadden we een week lang op kunnen teren en het is binnen een dag op. Iets te veel van het goede vind je niet?' begon Timothy zachtjes en drukte een kus op Steve zijn voorhoofd. 'Vertrouw erop dat ik ervoor zal zorgen dat het nooit zo ver zal komen, oké? Ik begrijp je angst, maar praat er de volgende keer alsjeblieft met me over. Ik vind het naar om je zo te zien, in een angst voor iets dat we beide nooit toe zullen laten... Ik houd van je zoals je bent en dat is echt een geweldig iemand, die alleen iets meer moet leren om over zijn problemen te praten.' zei Timothy, met een erg klein lachje in zijn stem. Liefdevol pakte hij Steve zijn gezicht beet en keek hem aan. 'Je bent de beste, altijd al geweest en dat zal je altijd blijven.'