Demish schreef:
Lelah.
Ik keek naar Lotus en knikte. ‘Ja, Jamy blijft ook slapen. Dan kunnen we morgen met z’n viertjes ontbijten?’ Ik vond het wel heel gezellig dat er nu wat meer mensen in ons appartementje waren. Het gebeurde niet vaak! Soms was ik bij Jamy en soms was Lotus bij Brayan, waardoor we elkaar mis konden lopen en dat was jammer! We woonden niet voor niets samen! Iets waar ik nog steeds heel blij mee was. Lotus was mijn beste vriendinnetje en ik had echt heel erg veel aan haar? Zeker nu! Ze was er, gelukkig voor mij, altijd bij als ik naar Devon ging en ik was blij dat ze hem zo nu en dan een beetje af kon leiden met dingen. Want op sommige momenten had ik echt het idee dat hij me ieder moment zou kunnen zoenen, iets wat ik helemaal niet wilde! Lotus had me vaak genoeg op het hart gedrukt dat ze me wilde beschermen en dat ik ook mocht stoppen, maar ik kon nu niet meer stoppen! Dan zou Devon echt iets gaan vermoeden, als hij dat nog niet deed. Elke keer als ik daar was, was ik bang dat hij iets door zou hebben. Hij hoefde maar iets te zeggen waardoor het leek alsof hij me door had en ik schoot in de stress. Iets wat ik niet moest laten zien, want dan zou hij al helemaal door hebben dat er iets aan de hand was. Iets wat niet de bedoeling was! Hij mocht immers niets door hebben, maar dat werd steeds lastiger om het te verbergen, ook voor Jamy! Ik wilde niet dat hij door zou hebben dat ik ook andere dingen moest doen, dat ik naar Devon ging, maar ik moest hem steeds vaker afzeggen. Ik kon Devon namelijk echt niet afzeggen! Dat zou hij niet leuk vinden! We kwamen al snel in het appartementje en ik knielde neer bij Cookie, zodat ik haar halsband los kon maken. Ik glimlachte en aaide haar, voordat ze al weer de woonkamer in sprintte, terwijl Buzz nog steeds in de gang zat. Ik deed mijn jas en schoenen uit en ik had net de boodschappen opgepakt, toen Jamy de gang binnen kwam. Hij was woedend en ik zag al snel waarom. Hij had de drugs gevonden! Ik wist niet hoe, maar hij had het gevonden en het was duidelijk dat hij dacht dat het van Lotus was! Dat was het niet, het was van mij! Tenminste, als hij het had gevonden in de keuken, dan was het van mij, maar ik gokte dat hij dat wel had gedaan! Nu beschuldigde hij Lotus van iets wat ik had verstopt! Dat was ook niet eerlijk! Ik wist echter niet wat ik op dit moment moest doen! Ik kon wel zeggen dat het van mij was, maar Jamy leek er echt van overtuigd te zijn dat het van Lotus was! We wisten allemaal wel dat Lotus geen heilig boontje was en als ik dit zou hebben gevonden in het appartement van Lotus en een ander, zou ik haast ook vanuit gaan dat het van haar was, maar het was oneerlijk dat Jamy zo tegen haar schreeuwde én dat hij over mijn moeder begon! Daardoor voelde ik me de hele tijd al schuldig! Ik wist hoe slecht die troep was, hoe erg mijn moeder er aan toe was geweest door een paar pillen en ik voelde me elke keer verschrikkelijk als ik die zakjes in mijn hand had! Dan dacht ik aan het verhaal van haar en hoe mijn vader haar soms had gezien! Dat was verschrikkelijk! Ik gaf het dan wel aan niemand, maar dat betekende niet dat het minder erg was dat ik het in huis had! Ik hoorde er niet eens mee in aanraking te komen en dat was ik nu wel! Ik wist gewoon niet wat ik nu moest doen en of ik iets moest zeggen of niet!
Brayan.
Dit was echt belachelijk! Lotus wist wat de deal was geweest aan het begin! Ik had niet gewild dat ze nog aan de drugs zou zitten, ondanks dat ze het toen maar één keer had gedaan. Ik had geen vriendin gewild die haar eigen lichaam zo zou verpesten met dat spul en ze was er mee akkoord gegaan! Ze had gezegd dat ze het nooit meer zou doen en dat ze ook niet meer met die gast om zou gaan die het aan haar had gegeven! Ik wist niet of ze daar nu nog steeds mee om ging, of dat ze het van een ander kreeg, maar daar ging het niet om! Het ging er om dat ze het duidelijk nog gebruikte en dat ze het in huis had! In het huis waar ze met iemand anders samen woonde! Dan was het wel heel erg slecht verstopt! Ze had geweten dat we hier waren geweest, dat we samen zouden gaan koken straks! Hoe kon het dan dat ze dacht dat het spul daar veilig was?! Niet dat ik wilde dat ze het bleef verstoppen, we hadden het nu tenminste gevonden! Nu konden we haar er mee confronteren! Ik wist niet wat ze zou zeggen, of ze zichzelf zou verdedigen. Dat was meestal wel wat mensen deden als ze verslaafd waren en misschien was Lotus dat ook wel? Ik had niet echt iets vreemds aan haar gemerkt, maar als ze al die tijd al iets had gebruikt, dan had ik het verschil ook niet op kunnen merken! Dan was het voor mij normaal geweest, terwijl dit alles behalve normaal was. ‘Dat moet ze inderdaad!’ Ze moest er van af blijven en ik snapte ook echt niet waarom ze dat niet deed! We hadden het afgesproken, ze had het me beloofd! Ze wist hoe ik over dit soort dingen dacht en ik had echt gedacht dat ze het had gemeend, dat ze niet aan dit soort dingen zou zitten! Blijkbaar was dat allemaal gelogen geweest! De meiden waren blijkbaar thuis gekomen en Jamy was al naar de gang gebeend, waarschijnlijk om Lotus te confronteren met wat we net hadden gevonden en ik vond dat hij dat ook mocht doen. Wij allebei! Het was misschien een beetje rot voor Lelah, aangezien zij er nu bij zou staan, maar ik had nu ook geen tijd meer om Lotus apart te nemen! Ik liep dan ook naar de gang en ik sloeg mijn armen over elkaar. ‘Jamy heeft gelijk! Je weet wat het met je lichaam doet en we hadden een afspraak! Je hebt me beloofd dat je er niet meer aan zou zitten, dat dit niet meer zou gebeuren en vervolgens vinden we dat spul hier, in de keuken nota bene! Had je nou echt gedacht dat we dit niet zouden vinden?! Dat we er niet achter zouden komen?’ We waren er wel achter gekomen en ik vond dat ze dat nu ook mocht weten! Ze moest terecht gewezen worden! Ze wist wat het kon doen, ze wist wat het had gedaan met mensen! Hoe kon ze er dan nog aan zitten! ‘Jongens, houd op!’ riep Lelah en ze keek van Lotus naar mij en Jamy. Ze haalde diep adem en pakte het zakje, dat nu op de grond lag, op. ‘Het is niet van Lotus, het is van mij. Dus als jullie tegen iemand gaan schreeuwen, schreeuw dan maar tegen mij en niet tegen haar.’ Ik kon mijn oren niet geloven. Het was niet van Lotus! Het was van Lelah. Lelah! Iemand waarvan je niet zou verwachten dat het van haar was, totaal niet zelfs! ‘Lelah… Als je het voor Lotus op wil nemen, dan hoef je dat niet te doen. Dit is niet jouw verantwoordelijkheid, maar die van Lotus.’ Het kon toch niet dat het van Lelah was? Dat klopte niet! Het hoorde gewoon niet, Lelah was niet het soort meisje dat dit soort dingen had!