Hier komen de laatste 3 forum topics
te staan waarop je hebt gereageerd.
+ Plaats shout
Bluesweater
nieuwe competitie online! lekker puzzelen!
0 | 0 | 0 | 0
0%
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

> Sluiten
Helper
19 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste
OPRG // with lillitha
Azelf
Straatmuzikant



'Als het niet te veel moeite is,' zei Christians vader, met een duidelijke 'rot alsjeblieft een end op' toon. Lillith verliet de kamer, Christian en zijn vader in een ongemakkelijke stilte achterlatend. 'Wat... waarover wilde u me spreken, vader?' vroeg Christian, nu toch wel een beetje zenuwachtig. 'Ik wilde het even hebben over je zusje.' 'Wat is er met haar?' Hij keek hem nieuwsgierig aan, terwijl hij zijn handen in elkaar vouwde. 'Ze wordt ouder... en ze zal snel dezelfde leeftijd bereiken als jij, toen je gebeten werd.' Ja, nog bedankt daarvoor, pa. Hij zei het bijna hardop, maar kon zich inhouden. 'Wat wilt u daarmee zeggen?' zei hij, in plaats van het vorige. 'Aangezien ze sowieso een vampier zal worden, ik bedoel, de hele familie is een vampier, hoe wilde je dat geheim houden? Maar goed, je moeder en ik hebben besloten dat jij haar zult bijten.' Na een korte stilte drong het nieuws pas echt tot hem door. 'Wat?!' brulde hij, 'Ik ga niet... dacht je nou echt... Jij monster!' gilde hij, en hij stormde de kamer uit, zonder om te kijken rende hij naar zijn kamer.
Anoniem
Wereldberoemd



Ze stond in de hal op Christian te wachten toen ze hem plots iets hoorde schreeuwen. Hij kwam naar buiten gestormd en rende de trap op. 'Christian?' riep ze hem na, waarna ze hem de trap op volgde. Ze aarzelde even voor zijn deur. Uiteindelijk klopte ze aan. 'Christian? Wat is er?'
Azelf
Straatmuzikant



Eenmaal in zijn kamer stormde hij meteen naar de hoek. Hij rukte het koelkastje open, greep een random fles eruit, schonk het in een, waarschijnlijk al een keer gebruikt, glas, en zette het aan zijn lippen. Door zijn snelle drinken, dropen er meerdere druppeltjes langs zijn lippen, maar hij negeerde het. Toen hij het op had, liet hij het glas gewoon op de grond vallen. Vlak daarna hoorde hij een klopje op de deur. Hij wist dat zijn ouders gewoon binnen zouden liepen, dus het was veilig. 'Binnen!' zei hij met een rasperige stem.
Anoniem
Wereldberoemd



Ze opende langzaam de deur en liep naar binnen. Ze rook de heerlijke geur van bloed en het verlangen deed haar keel branden. Haar blik richtte zich op zijn gezicht, dat onder het bloed zat en ze wendde zich af. Ze ging op het bed zitten en staarde naar de grond zodat ze niet naar het bloed hoefde te kijken. 'Wat heeft je vader gezegd, Christian? Je bent zo... van streek...' Ze ging een beetje verzitten. Ze maakte zich zorgen om hem, en ze wilde niet dat hij van streek was. Deze situatie maakte haar onrustig en... verdrietig, bijna. Ze ging fluisterend verder: 'Ik wil je niet zo van streek zien, Christian...' Heel even keek ze op, maar het bloed deed haar ernaar verlangen en ze keek meteen weer naar haar handen.
Azelf
Straatmuzikant



'Het spijt me, dat was niet m'n bedoeling,' zei hij, maar ergens wist hij dat hij het niet echt meende. Hoe kon zijn vader dat van hem vragen?! Dat hij nou zo harteloos was... Ik kan dit niet, echt niet! Hij keek even op, en zag Lillith ongemakkelijk naar haar handen staren. Hij gebruikte zijn mouw om het grootste deel van het bloed weg te vegen. 'Sorry, ik moet even...' Hij beet even op zijn lip, terwijl hij zich opnieuw omdraaide, en naar de zolder rende. Hij had even wat tijd alleen nodig. 
Anoniem
Wereldberoemd



Ze keek op toen Christian wegrende en zuchtte. Hij moest vast even alleen zijn. Langzaam stond ze op van het bed en liep de kamer uit. De trap kraakte een beetje toen ze naar beneden liep. De zware voordeur was ietwat moeilijk te openen, maar het ging wel, en even later stond ze buiten de poort en keek ze om zich heen in de hoop dat ze de weg naar huis zou weten.
Azelf
Straatmuzikant



Na een minuutje in de stoffige zolder gezeten te hebben, kreeg hij hoofdpijn, en hij nieste een keer. Hij zuchtte nog een keer, en stond op. Hij slenterde naar het grote raam, wat uitkeek over de oprit. Hij duwde de roestige hendel naar beneden, en het piepende raam opende zich, om de frisse buitenlucht binnen te laten. Een licht briesje waaide in zijn gezicht, en bewoog de plukjes van zijn rode haar. Een stukje verder zag hij Lillith over de lange oprit lopen. Hij plantte zijn ellebogen op het raamkozijn, en liet zijn kin in zijn handen rusten. Hij kon haar waarschijnlijk nog wel tegenhouden, maar wilde hij dat wel? Hij wist niet waarom, maar om een of andere reden voelde het beter om haar te laten.
Anoniem
Wereldberoemd



Ze keek nogmaals om zich heen en liep toen de brede laan uit, een willekeurige richting op. Ergens wenste ze dat Christian haar achterna zou komen, maar ergens wilde ze ook met rust gelaten worden na de ontdekkingen die ze had gemaakt. Ze zou de vampier die haar had gebeten voelen als ze hem of haar tegenkwam, maar dan moest ze hem eerst tegenkomen... 
Azelf
Straatmuzikant



Ruim tien minuten later trok Christian het raam weer dicht. Lillith was al lang uit het zicht verdwenen, toch bleef hij staan. Het zolderraam bleek een goede plek te zijn om na te denken. Hij wierp nog een laatste blik op de enorme tuin, waarna hij zich omdraaide, en op een rustig tempo verliet hij de zolder. Hij begon zijn afdaling aan de trappen. Een paar treden voor de overloop werd hij terug naar achter geduwd. Hij kreunde gepijnigd toen zijn rug en achterwerk het harde, witte marmer raakte, en hij vloekte binnensmonds. Snel opende hij zijn ogen, meteen werd zijn gezichtsveld gevuld met een bos rode krullen. 'Christian!' kirde het blije, onschuldige gezichtje. 'Hoi, Ridley,' zei Christian zachtjes, terwijl hij zichzelf dwong te lachen. 'Hoe gaat het met je?' vroeg hij. Hij veranderde even naar een wat comfortabelere positie, ook zette hij Ridley fatsoenlijker op zijn schoot. 'Met mij goed,' zei zijn zusje met een grote glimlach. 'Waarom ben je zo blij?' vroeg Christian, terwijl hij met zijn hand door zijn haar ging. 'Omdat...' zei ze, ze ging staan op Christians schoot, en plantte per ongeluk een van haar kleine voetjes in Christians kruis. Weer vloekte hij binnensmonds, maar hij kon de zelfbeheersing opbrengen haar voet rustig te verplaatsen. 'Sorry,' giechelde Ridley, toen ze doorhad wat ze gedaan had. Haar kleine vingertjes friemelden met Christians haar. Na een korte stilte stelde Christian zijn vraag opnieuw, en Ridley hervatte haar zin; 'Omdat papa zei dat jij een verrassing voor me had!' Ze keek hem blij aan, maar Christian verstijfde.
Anoniem
Wereldberoemd



Uiteindelijk kwam ze ergens in een bos terecht, hoewel ze geen idee had dat er een bos in de buurt was... Ze zuchtte even, dit was echt zo ontzettend genant... Het begon wat kouder te worden en ze wreef over haar blote armen. Ze had geen topje moeten aantrekken, dit was zo f*cking koud... ze was compleet de weg kwijt... ergens achter zich hoorde ze iets kraken en ze slaakte een kreetje terwijl een onheilspellend gevoel haar overspoelde. Was ik maar nooit zomaar weggegaan, dit is zo eng... Ze tuurde om zich heen, maar zag niets. Ze bleef even staan en wandelde toen weer verder. Plots kraakte er weer iets en ze gilde en rende een willekeurige kant op, ondertussen haar oren spitsend. Eindelijk kwam ze uit het bos en ze rende een straat met een onleesbaar naambordje in, waar ze op een kruispunt naar links afsloeg en plots in Christians straat terechtkwam. Opluchting stroomde door haar heen. Christian, hij was veilig, hij zou haar redden...
Azelf
Straatmuzikant



Gegeneerd keek hij zijn zusje aan, en hij beet op de binnenkant van zijn wang. Ridley keek hem nog steeds afwachtend aan. 'Nou? Vertel op!' zei ze enthousiast. 'Uhm, ik moet...' begon hij, maar hij werd ruw onderbroken door de luide bel, die door de hal schalde. Hij zette Ridley snel op de grond. 'De deur opendoen,' maakte hij zijn zin af. Gered door de bel, letterlijk. Hij jogde naar de deur, en opende hem. In de deuropening zag hij Lillith. Op haar ontblote armen stond kippenvel, en ze trilde als een rietje. 'Lang niet gezien,' zei hij sarcastisch. 'Kom binnen, het vriest zowat.'
Anoniem
Wereldberoemd



Na een blik over haar schouder te hebben geworpen, snelde ze naar binnen. 'Sorry dat ik er zomaar vandoor ging... dacht dat je alleen wilde zijn... maar uhm... ik verdwaalde een klein beetje en toen was ik in het bos en toen was er zo'n eng geluid en ik ben zo bang!' Ze stopte toen ze besefte dat ze echt heel erg bazelde en stotterde. 'Sorry, ik ben een beetje... van streek geloof ik...' mompelde ze. 'Maar ik ben blij je te zien, Christian.'
Azelf
Straatmuzikant



'Het geeft niet, hoor,' zei hij, 'Ik had ook even wat tijd nodig. Er kwam een beetje veel tegelijk... op me af...' Ook hij stond nu een beetje ongemakkelijk in de gang. Gelukkig was zijn zusje altijd op tijd om stiltes te verbreken. Ze rende naar Christian toe, en duwde hem weer bijna omver. 'Christian!' zeurde ze, 'Wat is die verrassing nou?!' Hij keek Lillith even aan, likte snel over zijn lippen en beet op zijn tong. 'Ik moet daar nog even over spreken met papa,' zei hij, 'Ga mama maar even zoeken.' Ridley knikte, haar vreugde niet aangetast, en rende naar de woonkamer. 'Dat is dus mijn zusje, Ridley,' zei Christian, en hij draaide zicht weer naar Lillith.
Anoniem
Wereldberoemd



Ze keek het schattige meisje na. 'Ah, oké... Christian, uh... kunnen we praten, want daarnet in het bos... was echt angstaanjagend... ik weet niet eens wat het was, maar het maakte me enorm bang en nerveus... bijna als een hert dat op het punt staat neergeschoten te worden door een jager...' Ze deed een stap meer naar hem toe en keek hem smekend aan. 'Help me, alsjeblieft...' fluisterde ze, terwijl ze haar best deed haar tranen in te houden.
Azelf
Straatmuzikant



Zijn ogen verwijdden zich een stukje, bij het zien van haar frustratie... haar angst. Hij legde zijn handen op haar schouders, terwijl een golf van bezorgdheid hem overspoelde. 'Je hoeft niet bang te zijn, hier ben je veilig,' fluisterde hij, en hij drukte haar tegen zich aan. Hij voelde haar schouders schokken in zijn omhelzing. Met zijn rechterhand tekende hij cirkels op haar rug, terwijl hij zijn linkerhand geruststellend op haar achterhoofd legde. 'Ik zal je helpen, dat beloof ik.'
Plaats een reactie
Reageer
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld
Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste