Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Thrandy schreef:
Het was een hele opluchting voor Steve om al die woorden van Timothy te horen. Zachtjes knikte hij even en hij keek hem lief aan. 'Ik ben zo ongelooflijk blij met jou...' Fluisterde hij met een zachte trilling in zijn stem, omdat hij zich toch even groot moest houden. Soms had hij gewoon een rotdag door die mensen, net zoals vandaag. Rustig knikte hij opnieuw toen Timothy alvast naar de keuken liep. Voor Timothy was dat natuurlijk gewoon iets makkelijks, maar voor Steve was dat al een hele onderneming die redelijk langzaam voorbij kroop omdat hij overal moeite mee had.
Puffend was hij rechtop gaan zitten en keek wat voor zich uit. Nu kwam eigenlijk het lastigste deel van het hele ritueel en dat was het omhoog komen van de bank. Voor vele gewoon iets simpels wat je even deed, maar voor Steve was het een moeilijk en pijnlijk proces, dit enkel omdat de druk op zijn knieën zo groot was dat zijn knieën gewoon extreem pijn deden na veel bewegen. Vandaag had hij, voor zijn doen, al heel veel bewogen en daarom had hij er nu ook meer last van dan normaal. Normaal gesproken probeerde hij er namelijk toch een beetje op te letten zodat het niet zo erg zou worden.
Moeizaam drukte hij zichzelf omhoog, zijn knieën kraakte beide een aantal keer en de linker knakte hard. Een zucht verliet Steve's mond en hij trok even zijn kleren recht, voor hij begon met lopen. Wat je eigenlijk meer "waggelen" kon noemen. Zijn handen zochten steun aan de muur en de meubels waar hij makkelijk bij kon, terwijl hij zich langzaam en buiten adem voortbewoog richting de keuken waar Timothy al stond te wachten. Na enige tijd gewaggeld te hebben kwam Steve aan in de keuken en hij leunde moe op het aanrechtblad terwijl hij zijn ademhalingstempo naar beneden probeerde te krijgen, want het snelle hijgen zorgde er weer voor dat hij duizelig werd.
Het was een hele opluchting voor Steve om al die woorden van Timothy te horen. Zachtjes knikte hij even en hij keek hem lief aan. 'Ik ben zo ongelooflijk blij met jou...' Fluisterde hij met een zachte trilling in zijn stem, omdat hij zich toch even groot moest houden. Soms had hij gewoon een rotdag door die mensen, net zoals vandaag. Rustig knikte hij opnieuw toen Timothy alvast naar de keuken liep. Voor Timothy was dat natuurlijk gewoon iets makkelijks, maar voor Steve was dat al een hele onderneming die redelijk langzaam voorbij kroop omdat hij overal moeite mee had.
Puffend was hij rechtop gaan zitten en keek wat voor zich uit. Nu kwam eigenlijk het lastigste deel van het hele ritueel en dat was het omhoog komen van de bank. Voor vele gewoon iets simpels wat je even deed, maar voor Steve was het een moeilijk en pijnlijk proces, dit enkel omdat de druk op zijn knieën zo groot was dat zijn knieën gewoon extreem pijn deden na veel bewegen. Vandaag had hij, voor zijn doen, al heel veel bewogen en daarom had hij er nu ook meer last van dan normaal. Normaal gesproken probeerde hij er namelijk toch een beetje op te letten zodat het niet zo erg zou worden.
Moeizaam drukte hij zichzelf omhoog, zijn knieën kraakte beide een aantal keer en de linker knakte hard. Een zucht verliet Steve's mond en hij trok even zijn kleren recht, voor hij begon met lopen. Wat je eigenlijk meer "waggelen" kon noemen. Zijn handen zochten steun aan de muur en de meubels waar hij makkelijk bij kon, terwijl hij zich langzaam en buiten adem voortbewoog richting de keuken waar Timothy al stond te wachten. Na enige tijd gewaggeld te hebben kwam Steve aan in de keuken en hij leunde moe op het aanrechtblad terwijl hij zijn ademhalingstempo naar beneden probeerde te krijgen, want het snelle hijgen zorgde er weer voor dat hij duizelig werd.
20
