Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Laryanue VS. Riraito

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Geduldig luisterde hij naar wat ze te zeggen had terwijl hij verder ging met het los snijden van het net. 'Wauw, nog nooit is iemand zo blij geweest om me te zien, ik word er bijna emotioneel van.' Haar woorden deden hem niet veel, grotendeels omdat hij vond dat ze ongelijk had. Ze was ook wel behoorlijk hypocriet. Het kwam er zo'n beetje wel op neer dat ze vond dat hij vreselijk was, maar dan had ze haar eigen soort nog niet gezien. Die moordden net zo hard als mensen, en daarbij deden de mensen het om elkaar te beschermen
Hij wilde nog een opmerking maken, maar nog voor hij zijn mond kon openen, schoot ze overeind, iets wat hem ook naar achteren deed deinzen. Hij moest toegeven dat hoewel hij het had kunnen verwachten, ze hem wel liet schrikken, gezien haar plotselinge bewegingen. Hij had bijna zijn mes losgelaten in zijn beweging, iets wat hem niet echt geweldig uit had gekomen aangezien hij behalve zijn mes alleen nog een stun gun had. En wat had je aan een wapen dat je van dichtbij moest gebruiken, als de ander eentje kon pakken die hij met gemak kon gooien?
Hij keek toe hoe ze naar hem gromde, maar deed alsof het de gewoonste zaak op aarde was. 'Gezellig, zo,' mompelde hij. 'Die verdomde orders ook.'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
'Wauw, nog nooit is iemand zo blij geweest om me te zien, ik word er bijna emotioneel van.' Sarcasme was niet aan Iraia besteedt, sterker nog, ze wist niet eens dat je dingen sarcastisch kon zeggen. Of ja, ze wist wel ongeveer wat het betekende, maar ze herkende het altijd pas veel later dan wat handig was voor haar antwoorden terug. Misschien wist je het ook nog niet, maar het meisje kon niet liegen. Ze zou wel kunnen besluiten om geen antwoord te geven, maar echt liegen kon ze niet. Hoewel je daar na een tijdje ook erg handig in werd. Zo kon ze niet zeggen ''Ik heet Kimberley'', maar wel ''Ik heet misschien Kimberley'', want dan zei ze niet dat het ook echt zo was. Als je het 'misschien' nou heel zachtjes zei, dan hadden mensen vaak niet eens door dat ze niet de waarheid sprak.
'Gezellig zo. Die verdomde orders ook.' Welke orders? Wat wilde hij nou weer van haar? 'Wat moet je nou van me, zie je niet dat ik totaal geen behoefte heb aan jouw aanwezigheid? En jij overduidelijk ook niet aan die van mij, ga gewoon weg als je zo'n hekel aan me hebt.' Er was nog veel, veel meer dat ze wel wilde zeggen, maar voor eventjes hield ze zich in. Haar lichaam bleef precies zo staan als dat ze al stond, lichtjes ineen gebogen en grommend naar hem. Haar tanden waren goed zichtbaar, je kon zien dat ze hoektanden had met scherpere kanten dan een mens dat had. Ach, ze was een beest, hè?

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
'Ik zou met alle liefde hier weg willen, maar het leuke is dat ik daar niet over beslis. Ik zie ze er nog wel voor aan om het slot van de deur te blokkeren als ik het al probeer.' Aan de manier waarop hij de woorden uitsprak, was duidelijk op te merken dat hij nu liever thuis zat, of in ieder geval ergens anders. Hij had namelijk ook niet zo verdomd veel redenen om hier te willen zijn. Daarbij zat hij nog steeds in een bebloed shirt met een verfomfaaid, net zo bebloed overhemd er los overheen. Daarbij had hij nu nog steeds niet de kans gehad om het bloed van zijn gezicht te vegen aangezien hij de hele tijd van hot naar her werd gestuurd. Maar ja, hij had de keuze niet om hier wel of niet te blijven.
'Nu we hier toch samen zitten, laten we maar genieten van elkaars gezelschap, voor zover dat mogelijk is.' Het was altijd beter dan niets, al wist hij niet of hij wel iets uit de Ondine kon krijgen. 'Wat, behalve de tanden, staart en klauwen, valt er nog meer over jullie Ondines te weten te komen?' zei hij terwijl hij zijn blik op het mes wierp dat hij nu ongeduldig in zijn hand rond draaide.
Niet veel later wierp hij weer een blik op haar, opmerkend dat ze nog steeds geen kleren aanhad. Blijkbaar was er niemand in gekomen om haar kleren te geven toen hij weg was, niet had hij diegene die daarvoor had moeten zorgen de schuld gaf. Wie wilde nou een hok met een wild beest in? Niet dat ze erg gevaarlijk was geweest in dat net. Aan de andere kant had hij ergens wel het gevoel dat degene die nu via de camera meekeek, waarschijnlijk dacht dat hij naar een mismaakte porno zat te kijken zonder dat er iets gebeurde, en de kans bestond niet dat er ook ooit iets zou gebeuren. Waarschijnlijk was het enige dat zou gebeuren, dat zij naar zijn keel zou uithalen, en hij een mes zou zetten tegen de hare, hoe opwindend.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Haar blik schoot constant naar een andere kant van de kamer, kijkend of er een manier was waarop ze de kamer kon verlaten óf hem aan kon vallen zonder dat hij het mes kon gebruiken. 'Ik zou met alle liefde hier weg willen, maar het leuke is dat ik daar niet over beslis. Ik zie ze er nog wel voor aan om het slot van de deur te blokkeren als ik het al probeer.' Het maakte haar helemaal niets uit dat anderen daarover beslisten, het ging haar ook helemaal niet om het feit dat hij hier was, maar meer dat ze op haar hoede moest zijn ómdat hij hier was. Ze kon niet gewoon in de hoek gaan zitten of op de grond liggen, niet zolang hij in dezelfde kamer was en dat irriteerde haar. Daarom moest hij weg. Gewoon, de kamer uit? 'Nu we hier toch samen zitten, laten we maar genieten van elkaars gezelschap, voor zover dat mogelijk is. Wat, behalve de tanden, staart en klauwen, valt er nog meer over jullie Ondines te weten te komen?' Een schamper lachje verliet de lippen van het meisje, ze was inmiddels gestopt met grommen en keek hem verbaasd, maar ergens ook weer lachend, aan. 'Je denkt toch zeker niet dat ik je dat gewoon ga vertellen? Ben je niet goed wijs? Dwing me maar het te vertellen, jullie hebben er toch geen problemen mee om me mee te nemen van mijn natuurlijke omgeving, me te vervoeren in een ijzeren monster en een net over me heen te gooien. Dan zou je er ook geen problemen mee moeten hebben om me te dwingen antwoord te geven. Ga je gang, of ben je te bang dat jij de volgende dode bent?' Die laatste zin werd heel vals uitgesproken, gewoon om even de nadruk te leggen op het feit dat ze echt niet zo'n lieverdje was en dat zou ze ook niet meer proberen te zijn in zijn aanwezigheid.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
'Eigenlijk niet, nee. Maar het was te proberen, je weet maar nooit,' antwoordde hij. Tegenwoordig kon je eigenlijk niks zeker weten. Zo kon je denken dat het plan om haar uit de auto te krijgen al bedacht was, aangezien zijn orders niet verder dan dat kwamen, en zo eindigde je als een babysitter. Zijn dag had echt een geweldige plottwist gekregen, en nu zat hij dus in een hok met een Ondine die niet eens even met hem wilde babbelen. Waarschijnlijk moest hij het toch maar op een andere, minder vriendelijke manier proberen.
Zijn vingers grepen het mes iets steviger vast terwijl hij dichterbij kwam. 'Je kan het ook gewoon zeggen, voordat ik dit ding moet gebruiken voor iets anders dan netten opensnijden.' Hij wierp een blik op het glanzende lemmet van het mes voordat hij verder sprak. 'Als je het net kon vertellen, kan het nu ook wel, toch? Niet te moeilijk doen over iets dat makkelijk kan, zo komen we er beide met gemak vanaf en ben ik voor je het weet weer de deur uit.' Hij probeerde haar nog te overtuigen om gewoon te zeggen wat er te zeggen viel, zodat ze elkaar weer met rust kon laten en hij haar weer voor een tijdje mocht negeren. Daarbij had hij niet veel zin om hier erg lang te zitten, hij had wel wat beters te doen, waarschijnlijk. Hij wist niet eens of hij buiten dit wel iets te doen had, maar alles was beter dan hier te zitten en moeilijk te doen over iets wat een hele makkelijke oplossing had.
Hij begon inmiddels behoorlijk zijn geduld te verliezen, vooral aangezien het erop neer kwam dat ze dacht dat hij laf was. 'Ik word onderschat, wat een belediging.'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Het was te proberen? Hoe oud was dat joch, serieus, hij kon niet eens normaal bedenken dat het niet te proberen was om een Ondine aan het praten te krijgen als ze dat zelf niet wilde. Dom. Daar was gewoon geen enkel ander woord voor, het was geen wonder dat hij dat zelf nog niet had bedacht, met zijn intellectuele vermogens. 'Je kan het ook gewoon zeggen, voordat ik dit ding moet gebruiken voor iets anders dan netten open snijden. Als je het net kon vertellen, kan het nu ook wel,toch? Niet te moeilijk doen over iets dat makkelijk kan, zo komen we er beide met gemak vanaf en ben ik voor je het weet weer de deur uit.' Toch zou ze het hem niet gaan vertellen, hij kon de pot op met zijn orders en alle mannen die hier waren om haar te onderzoeken. Ze zou hen niet meer helpen, het feit dat hij haar naam wist, was al meer dan genoeg voor Iraia. O, plus haar leeftijd. Hij wist eigenlijk al veel meer dan de bedoeling was. 'En wat denk je dat er gaat gebeuren als je dat ding op me uitoefent? Ben je misschien vergeten dat ik heel erg snel genees en dat dus geen enkel effect op mij zal hebben?' Alleen wist ze dan weer niet hoe dat andere apparaatje werkte, het was vast ook een of ander duivels ding, maar het had geen scherpe uiteindes en dus snapte ze het nut niet zo goed ervan.

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
'Ik hoef geen wonden achter te laten om wat informatie uit je te krijgen. Pijn is al genoeg. Dit komt me alleen maar goed uit. Zo hoef ik me tenminste niet zorgen te maken dat je doodbloedt.' Met een kleine, sadistische grijns op zijn gezicht liep hij naar voren, kwam hij steeds dichterbij. Met zijn ene hand op de stun gun en met in zijn andere hand het mes, knielde hij naast haar neer. 'Ik zou niks proberen als ik jou was. Dit ding is namelijk niet echt leuk om mee aangeraakt te worden.' Hij tilde de stun gun op en hield deze een klein stukje omhoog. Toen hij zijn vinger er sterker omheen krulde, duwde deze de knop naar beneden en tussen twee elektroden op de voorkant vormde een flits zich. Zo lang hij deze knop inhield zou deze er staan, als een lichtgevende dreiging van wat komen zou als ze zich niet zou gedragen. Ze mocht blij zijn dat hij haar nog waarschuwde, velen anderen hadden het waarschijnlijk niet gedaan. Waarschijnlijk omdat ze niet het geduld hadden, of haar de sympathie gunden. Hoewel zijn gedrag tegenover haar niet bepaald sympathiek te noemen was op sommige momenten, had hij zich nog redelijk gedragen. Het kon erger, ze mocht zich gelukkig prijzen. 'Dus, nogmaals, vertel me eens wat meer over jouw soort, die geheimhouding maakt me nieuwsgierig.'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Iraia wist dat hij niet meer terug zou deinzen van haar tanden, zeker niet nu hij zelf ook wapens bij zich bleek te hebben en eigenlijk beangstigende dat haar. op zee waren de wapens van die mensen altijd al anders geweest, onder water werkten ze vaak minder goed, maar dan nog konden ze flink pijn doen. 'Ik hoef geen wonden achter te laten om wat informatie uit je te krijgen. Pijn is al genoeg. Dit komt me alleen maar goed uit. Zo hoef ik me tenminste niet zorgen te maken dat je doodbloedt.' Opeens kwam er een soort vreemd geluidje uit dat apparaat, waarna ze een lichte vonk op zag springen en meteen achteruit deinsde. Zo'n soort apparaat had ze al wel een keer gezien, een keertje hadden mannen geprobeerd een ondine op hun boot te trekken en toen dat niet lukte hadden ze ook zo'n soort vonkje gebruikt. Het meisje was onmiddellijk overleden en Iraia wist niet dat dat in feite kwam doordat elektriciteit en water niet goed samen gingen, ze dacht dat het een soort chemische reactie was door de huid van een onding. Als je het nog niet door had dan begrijp je vast wel dat dit haar beangstigde, dat was de enige reden dan ook dat ze langzaam achteruit kroop. Dat mes had geen enkele invloed op haar, ze was gewend aan bloed, haar eigen bloed was daar geen uitzondering op. 'Laat me gewoon met rust, je weet nu vrijwel alles, is het nog niet genoeg om me op het land opgesloten te houden? Ik dacht altijd dat mensen niet op mijn soort leken, maar jullie beleven net zo veel plezier in het pijnigen van iemand als dat wij in het jagen beleven. Jullie zijn geen haar beter.'

Laryanue
Karaoke-ster

Laryanue schreef:
Ergens vond hij het niet erg dat ze bang was voor de stun gun. Ze had al een wetenschapper opengereten met haar klauwen en tanden, daarbij had hij ook enkele keren haar klauwen opgevangen, waarbij hij er nog gelukkig vanaf was gekomen met enkele oppervlakkige wonden, maar ook een flink aantal die zich dieper in zijn huid bevonden. Helaas gaven ze hem niet eens de kans om even wat te doen aan de wonden, laat staan zijn shirt dat aan flarden hing, of zijn gezicht waar haar klauwen in stonden gegraveerd. Waarom had hij ooit deze baan aangenomen? 'Er zijn vast nog wel wat dingen die je me nog niet verteld hebt. Geloof me, het nu vertellen zal vast beter uitpakken dan de onderzoeken die ze voor je in petto hebben.' Hij hurkte tegenover haar neer terwijl hij de woorden uitsprak. Hij probeerde een illusie van sympathie door zijn woorden te laten schemeren, al voelde hij er weinig van op dit moment.
Met de rug van zijn hand veegde hij een deel van het bloed van zijn wang en kin, maar de hand met de stun gun hield hij nog steeds zo dat wanneer ze bewoog, hij altijd in kon grijpen. 'Om eerlijk te zijn doen de meesten van ons dit óf voor het geld, óf omdat jullie soort vrienden of familie van ze heeft uitgemoord. Puur onderzoek om jullie bij ons weg te houden.'

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld