ORPG ~ Spideypool - Forum - Virtual Popstar

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG ~ Spideypool

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Peter knikte en trok ondertussen de broek op die hij van Wade geleend had en dus veel te groot was, maar het was beter dan niks natuurlijk. Het was echt enorm aardig dat hij hem wou helpen en zijn tijd in hem stak, maar aan de andere kant wilde hij ook tonen dat hij volwassen was en zijn eigen problemen kon oplossen. Tony en Steve waren eens een week samen op vakantie en gaven hem wat verantwoordelijkheid en wat gebeurde er, hij moest zich laten vergiftigen en lag nu in Wades appartement, als zij hier achter kwamen zou niet alleen hij, maar ook Wade in de problemen komen. Hij had geen zin meer om in bed te liggen en wou eigenlijk naar de villa teruggaan. Wades appartement was een echte puinhoop, maar uiteindelijk vond hij toch een pen en papier. 'Ik ben terug naar de villa, bedankt voor alle zorg enzo, maar ik wil je verder gewoon niet ten last zijn' schreef hij erop en stopte zijn spidermanoutfit in een niet doorschijnende plastieken zak. Gelukkig had Wade de deur niet op slot gedaan. Peter hield de deurknop iets langer vast dan nodig was, twijfelde, want hij had hem belooft te blijven, maar opende de deur toen toch. Zoals gewoonlijk was het enorm druk in de stad en zat de metro propvol, doordat Peter zich nog altijd misselijk en zwak voelde was hij niet erg oplettend en had totaal niet in de gaten hoe achtervolgd werd door een groepje mannen. Eenmaal in de buurt waar hun villa stond was het rustiger en waren er minder ooggetuigen. Hij merkte hun gezelschap pas op toen het te laat was en zonder zijn krachten was hij toch maar zwak. Hij werd hardhandig tegen de grond gewerkt en iemand drukte een doekje tegen zijn gezicht, waarna hij door een grote leegte werd opgeslokt.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade snuffelde rond in het hol, maar vond niets op een paar restjes van het spul na. Met een zucht ging Wade terug de stad in, via een paar tussendoor weggetjes. Zo ook kwam hij langs de villa van Steve, Tony en Peter, maar wie hij daar tegenkwam, was niet wat hij had verwacht. Hij zag Peter, die weggesleept werd door een groepje mannen. ''HE!'' riep Wade uit en rende erachteraan, maar hij was te laat. De mannen waren verdwenen, samen met Peter. Ongerust zocht Wade rond, overal en vond uiteindelijk een vaag spoor, die moeilijk was om te volgen. Maar hij volgde het, alles om Peter terug te krijgen. Haastig liep hij een aantal gebouwen in, om deze geheel uit te pluizen.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Peter keek om zich heen. Zijn hoofd stond op barsten en de vochtige kelder waar hij zich in bevond was niet bepaal bevorderlijk voor zijn pijnlijke keel en hoest. Zijn ontvoerders hadden hem hier gewoon aan een stoel vastgebonden met van die plastieken draadjes die heel erg in je polsen sneden, zeker wanneer ze zo strak waren aangespannen. Aan zijn rechterkant lag allemaal doktersgereedschap, spuiten, scalpels een andere dingen die er voor zorgden dat hij hier zo snel mogelijk weg wou, maar zonder zijn krachten kon hij niet veel doen. Hij probeerde zijn stoel naar de deur te schuiven, maar op een bepaald moment verloor hij zijn evenwicht en viel hij met stoel en al om. Het was juist op dat moment dat zijn ontvoerders nog altijd gemaskerd binnenkwamen en hem lachend weer recht zetten. "Kijk eens wie er wakker is" zei een van hen lachend en Peter had zin om in zijn gezicht te spuwen, al wist hij ook dat het dom zou zijn om hen kwaad te maken, want wat dat betrof zou dat de situatie alleen voor hem verergeren.
Een van hem had een soort koffertje bij zich en haalde er een capsule met een doorschijnende vloeistof uit. "Wat is dat?" Peter kon het toch niet laten dat te vragen, zeker omdat dit goedje blijkbaar in hem gespoten zou worden.
"Dat, we noemen het Delirium Amoris, we weten nog niet zeker of het werkt maar daarvoor ben jij hier he." zei diegene die een spuit vulde met wat Peter aanzag voor een of andere drug.
"Eehm ja, ik moet wel zeggen dat ik aan nogal wat dingen allergisch ben en dit dus niet het gewenste effect mag hebben." Het was een belabberde uitvlucht, maar wat moest hij anders.
"Sst, ontspan je gewoon, het is maar een klein prikje je voelt er niks van". Zijn arm werd bruut vastgepakt en de spuit werd in zijn arm gedrukt.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Net toen Wade een gebouw dat gigantisch vervallen was uit wilde gaan, hoorde hij onder zich allerlei geluiden. Er was een kelder, maar waar? Voor even ging hij op zoek, haalde toen zijn schouders op en blies gewoon een gat in een willekeurig stuk vloer, die gelijk uitkwam bij een ondergrondse keldergang. Natuurlijk hadden mensen de klap gehoord en waren ze komen kijken, al sloegen vele snel op de vlucht toen ze Wade in zijn Deadpool outfit zagen. Met katana's getrokken ging hij op de bende af, niet wetende of hij Peter bij deze had gevonden, of zomaar iemand redde. Toen iedereen neer was, bewusteloos of in een plas van zijn eigen bloed, ging Wade de enige open kamer binnen, om daar Peter vast gebonden aan een stoel te vinden, terwijl iemand net een injectiespuit uit zijn arm haalde. Hierdoor begon Wade's bloed te koken van woede en haalde diegene gelijk neer, om hem eens een pijnlijke dood te geven. Niemand kwam aan zijn Peter. Na Peter los gemaakt te hebben, knielde hij bij hem neer en keek bezorgd. 'Gaat alles goed?' vroeg hij bezorgd.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Het had enkele minuten geduurd voor de drug begon te werken. Peter had zichzelf natuurlijk nooit eerder gedrogeerd en verwachtte dat het zou zijn zoals hij is films had gehoord of op school had geleerd en vreesde op een bad trip. Toch voelde het eigenlijk best prettig. De kleuren rondom hem heen werden net een beetje feller, harde geluiden klonken een beetje gedempt en hij voelde zich intens gelukkig. Een warm gevoel verspreidde zich via zijn borst naar de rest van zijn lichaam zodat hij een glimlach niet kon onderdrukken.
Die glimlach werd alleen maar groter toen Wade de kamer binnenstormde en iedereen uitschakelde. Het leek wel of hij een soort aureool van licht om zich heen had en dat maakte de hele situatie alleen nog maar grappiger.
"Wade je bent me komen redden" zei hij vrolijk en omhelsde hem nadat hij de koorden die rond zijn polsen zaten hadden losgemaakt.
Alsof dat nog niet genoeg was deed hij ook Wades masker een beetje omhoog, net genoeg om zijn mond te ontblootten en toen kuste hij hem. Hij had altijd al willen weten hoe het precies zou zijn en nu leek hem de perfecte kans.

Marissa
Internationale ster

Marissa schreef:
Wade keek wat verbaasd toen Peter hem omhelsde en was helemaal van zijn stokje geblazen toen Peter hem kuste. Voor even liet hij zich meegaan in de kus en genoot er ten volste van, maar toen kwam de klap aan. Dit was Peter niet, in ieder geval, niet de normale, nuchtere Peter. Wade trok zich terug en hield Peterop een afstandje. 'Hoe graag ik dit ook wil, dit ben jij niet. De drug doet wat met je en ik moet uitzoeken wat. Tot die tijd blijf je bij me.' zei Wade streng en tilde Peter op, om hem naar buiten te dragen. Onderweg had hij wel een flesje van dat spul gepakt, om het te kunnen onderzoeken. Of door iemand te laten onderzoeken. Via sluipwegen kwam Wade bij zijn huis aan en legde Peter op de bank neer. 'Blijf liggen, ga alsjeblieft niet weer weg, want dan kam er weer narigheid van komen. En ik kan het niet aan om je te verliezen.' mompelde Wade en atopte het flesje goed weg. Morgen zou hij wel langs een laboratorium gaan, als ze hem zouden zien, zouden ze alles voor hem doen, gewoon omdathij nogal gevreesd was. Met een zucht leunde Wade tegen het aanrecht aan en bedacht zich wat hij moest doen. Het was een rommel in zijn hoofd, meer dan gewoonlijk.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld