Forum

Sorry dat het zo lang is, hehe.
____

‘Tony ligt nog op bed, hij heeft niet zo goed geslapen, laat hem maar even.’ Steve glimlachte, maar aan de blik in zijn ogen merkte Peter gelijk dat hij iets achterhield. Hij was er aan gewend dat zijn ouders niet altijd de hele waarheid vertelden, maar toch ergerde zich eraan – hij vond zichzelf oud genoeg om te weten wat er echt was gebeurd. Hij sneed het onderwerp niet aan, uit angst voor een discussie of zelfs ruzie, waar hij een absolute hekel aan had.
‘Kun je me even helpen om alles klaar te zetten voor het ontbijt?’ Steve’s stem haalden hem terug uit zijn gedachten in de echte wereld, en Peter knikte snel. Hij dekte de tafel en maakte een paar boterhammen voor zichzelf klaar, waarna hij aan de eettafel ging zitten. 
De stilte werd alweer gebroken door zijn vader. ‘Zal ik de televisie aanzetten?’
‘Ja hoor.’ Peter draaide zijn stoel om en nam zijn bord op zijn schoot, zodat hij tegelijkertijd kon eten en televisie kijken. Hij merkte alweer op dat Steve het nieuws vermeed, dat iets was wat Peter niet snapte. Tony was er niet, dus nieuws over Spiderman zou niet veel uitmaken een voor de rest kon hij ook geen reden verzinnen. 
Plotseling overstemde Jarvis’ stem de televisie. Steve stond op en liep naar zijn slaapkamer, Peter achterlatend. Het eerste wat hij deed, was de televisie uitzetten. Hij was niet van plan in de woonkamer te blijven, zelfs niet in de Tower. 
‘Als pap of Cap zich afvragen waar ik ben, zeg dan dat ik bij Wade ben,’ zei Peter hard tegen Jarvis. Hij pakte zijn rugzak, die in de hoek van de huiskamer stond, en nam de lift naar zijn slaapkamer. Hij opende zijn kledingkast en haalde de fles whisky tevoorschijn – niet Wades favoriet, maar Peter wist zeker dat hij er blij mee zou zijn. Hij wikkelde hem in papier en stopte hem in zijn tas, die hij vervolgens op zijn rug slingerde. Daarna nam hij de lift naar beneden.
Daar aangekomen pakte hij de dichtstbijzijnde metro naar het appartement – niet het meest hygiënische vervoersmiddel, maar wel veruit het snelste. In de metro waren weinig mensen en was het verrassend koel in vergelijking met de temperatuur bovengronds. Peter vond het over het algemeen een fijne manier om te reizen, als je de stank en opgedroogde kauwgom negeerde. 
Het was vijf minuten lopen van het station naar Wade. Het laatste stukje rende hij, enthousiast over het feit dat hij zijn vriend weer zou zien, want dat had hij al redelijke tijd niet gedaan. 
Bij zijn huis aangekomen verstijfde Peter. Een groot bord met de tekst ‘te koop’ stond in de kleine voortuin, met daaronder een telefoon en een webadres van een makelaar. Wantrouwend liep hij naar het voorraam en gluurde naar binnen – het huis was bijna leeg, op een kleine tafel en een slaapbank na. Angstig haalde hij zijn telefoon uit zijn zak. Als Wade was verhuisd, waar het nu op leek, zou hij het toch wel gezegd hebben? Hij toetste zijn nummer in en belde – hij ging drie keer over, toen werd er aan de andere kant van de lijn opgehangen. 
‘Kom op, Wade,’ mompelde Peter. Hij belde opnieuw, maar hij kreeg een foutmelding dat het nummer niet bereikbaar was. Een mengeling van woede en verdriet welde in Peter op toen hij Wade voor de derde keer probeerde te bellen en een foutmelding kreeg dat het nummer was geblokkeerd.
Tranen sprongen in zijn ogen. Wade zou iets gezegd moeten hebben als hij echt was verhuisd, dat kon niet anders. Hij besloot binnen te gaan kijken, op zoek naar iets dat Wade voor hem zou hebben moeten achtergelaten.
Toen zijn hand zich om de ijskoude deurklink sloot, vloog de deur open. Verwonderd stapte Peter naar binnen en bekeek wat er nog over was in het huis – slechts de slaapbank, de eettafel en een verdwaalde stoel. De keuken was er geheel uitgesloopt. 
Peter liep naar boven. Wades slaapkamer was leeg, de badkamer nog intact, wat hem verbaasde. Hij liep weer naar beneden, en zijn blik viel plotseling op een briefje op de tafel, waarvan hij durfde te zweren dat het er vijf minuten geleden nog niet was. Hij liep er hoopvol naar toe.

‘Zorg goed voor jezelf. Wade.’

Hoewel er geen ontvanger op stond, wist Peter dat het voor hem was bedoeld. Zijn lichaam schokte en hij huilde – als Wade dit soort dingen schreef kon hij er van uit gaan dat hij hem nooit meer zou zien. Hij draaide het briefje om, waar nog verrassend veel tekst op stond.

‘En met goed voor jezelf zorgen, bedoel ik mij vergeten. Misschien denk je dat je niet gelukkig kan worden zonder mij, maar dat kan je wel. Alle meisjes (en jongens (; ) liggen aan je voeten en ik weet dat je je kunt redden zonder mij. 
Je moet weten dat ik dit niet wilde. Dit is niet mijn eigen keuze. We zullen elkaar vast nog wel eens ontmoeten, maar voor die tijd moet je je leven niet laten afhangen van mij.
Liefs, Wade.’

Hij las de brief drie, vier keer. Hij kon niet echt geloven wat er stond. Dit was niets voor Wade, behalve het grapje – waar Peter zelf een beetje door zijn tranen om gegrinnikt had. Hij kon zich, hoewel ze elkaar pas een paar maanden kenden, geen echt leven voorstellen zonder Wade, alsof een deel van zichzelf net was verhuisd. Toen begonnen de tranen echt te lopen. Hij liet de rugzak van zijn schouders afglijden en haalde zijn neus op – toen stortte hij zich huilend op de vaalgrijze slaapbank.