Hier komen de laatste 3 forum topics
te staan waarop je hebt gereageerd.
+ Plaats shout
Bluesweater
nieuwe competitie online! lekker puzzelen!
0 | 0 | 0 | 0
0%
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

> Sluiten
Helper
16 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar
Poll: Wat vind je van deze Orpg?
Leuk
0%
0
Niet leuk
0%
0
Orpg met Elke
SoldToADemon
Internationale ster



KIJK, DIT IS EEN WAARSCHUWING. IN DEZE ORPG KAN VULGAIR TAALGEBRUIK, ONGEPAST GEDRAG OF GEWELD VOORKOMEN. DENK JE DAT JE DAT NIET AAN KAN, LEES DAN OOK NIET. WIJ ZIJN NERGENS VOOR VERANTWOORDELIJK, WANT HET STAAT NU DUIDELIJK AANGEGEVEN. Heb je hier geen problemen mee, dan veel leesplezier.

Setting: middeleeuwen
Personages: Jace en Leira

We zien wel hoe het verloopt. De eerste ontmoeting is in het hoerenhuis. Jace is een huurridder en Leira is vrouw die de lusten van hogere standen bevredigt. Hierbij ook het laatste verzoek om te stoppen met lezen als je denkt dat dit te veel voor je wordt.

En Elke, jij begint want ik ben Lui.
Anoniem
Wereldberoemd



huurrider AAHHAHAHAHAHAHAHAHAHA
SoldToADemon
Internationale ster



huurrider AAHHAHAHAHAHAHAHAHAHA

Wtf is hij dan xd
Anoniem
Wereldberoemd



Oké, maak er eventjes *huurridder van ty ly sweet en ohja je kent me + dat mijn beginstukjes altijd falen + ik faal gewoon altijd + verwacht dus niet teveel YEY

Voetstappen waren continue te horen in het hoerenhuis waar hij zich nu weer bevond. Het was geen nieuwigheid voor hem, hij was gewend dat je hier mensen tegen kwam. Alle soorten en maten kwamen voorbij. Klein, dik, dun, groot, lelijk, knap. En dan moest je als man maar hopen om bij de grote, niet al te dunne en knappe mannen te horen. Jace wist dat hij daar bij hoorde, alleen zou je het hem zelf nooit horen zeggen. En toen wist ik niets meer ik haat m'n leven, ja sorry dit moest er even tussendoor. 'Wat kan je me aanbevelen, of beter, wie?' Geïrriteerd keek de huisbaas op -over het algemeen was hij niet in zo'n goed humeur- maar zijn gezicht kwam in een grote grijns toen hij Jace weer zag. Vaste klanten waren altijd welkom en Jace kwam hier al ongeveer net zo lang als dat de tent bestond. Waarschijnlijk had hij zelfs de eerste paar hoertjes nog wel meegemaakt, hoewel hij zich dat niet meer kon herinneren. 'Als je op zoek bent naar vertrouwd, dan kan ik je Alena nog aanbevelen, maar jou kennende wil je iets nieuws. De nieuwste hier is Leira, ze is nog niet heel erg veel gewend heb ik het idee, maar een prachtlichaam. Persoonlijk zou ik het fijn vinden als je haar nam, dan krijg je sowieso ook korting van me omdat zij wat meer ervaring moet krijgen.' Allebei de mannen wisten dat Jace toch wel korting zou krijgen, echter zeiden ze dat toch niet hardop en eventjes knikte de huurling. 'Zorg dat ze klaar is over een half uurtje, dan ben ik terug.' De jongeman verliet de kamer weer, de huisbaas ging op weg naar zijn hoer die instructies moest krijgen over Jace en de hoeren keken alles met grote ogen aan. Instructies trouwens omdat Jace nogal opvliegend kon zijn, mocht je hem irriteren, dan moest je wel weten hoe je dat op kon lossen.
SoldToADemon
Internationale ster



het was een fraai vertrek, de kamer die haar was toegewezen. Zijden lakens hingen als gordijnen voor de ramen en wapperden door de warme lucht die via het open raam naar binnen waaide. Het viel al tegen de avond aan en het zou niet lang meer duren voordat de eerste man, haar eerste man hier, het vertrek binnen zou wandelen. Ze was overgeplaatst, had geen behoefte meer aan het muffe hokje dat zichzelf een kamer durfde te noemen, ergens ver weg in een afgelegen gebied. Het was niet dat ze zichzelf er te goed voor vond, maar de mannen daar hadden te weinig te bieden, naar haar mening. 
'Leira!' Ze keek op toen de deur open zwaaide en de huiseigenaar, een norse man met opvallende jukbeenderen, de ruimte binnen stapte. Hij had een lichte twinkeling in zijn ogen en hij klapte in zijn handen. 'Tijd om jezelf te bewijzen, meisje.' Ze liep op hem af in het niets verhullende kleed dat als jurk was bestempeld en liet haar vinger even langs zijn kaaklijn glijden. De man glimlachte, maar pakte haar hand toch vast en verplaatste hem naar haar eigen buik. 'Je klant van vanavond is niemand minder dan Jace, een vaste klant hier dus stel me niet teleur.' Ze knikte, glimlachte en gaf een zacht kusje op zijn handpalm, die haar had nog altijd had omklemd. Vervolgens liep ze naar het grote bed dat de kamer domineerde en spreidde zichzelf erop uit. 
'Jace.' Ze speelde met de naam, liet hem iets sissend eindigen. 'Jace krijgt een mooie avond, mijn heer.'
Anoniem
Wereldberoemd



Niet veel later was Jace alweer terug, het was niets voor hem om mensen lang te laten wachten. Dat leerde je ook wel op het moment dat je een huurling werd. Als mensen op je moesten wachten dan kreeg je minder betaald, ruilden ze je in of ze probeerden je te doden zodra je wel aankwam. Mensen hielden er gewoon niet van als ze moesten wachten, een erg natuurlijke reactie en dus liet hij niemand wachten. Zelfs niet een hoer die toch alleen maar betaald werd. Enfin, hij was nu dus weer terug in het hoerenhuis en vrolijk werd hij begroet door de huisbaas. Toch was het maar een vreemd mannetje, deed altijd alsof hij zo'n chagrijn van hier tot waar dan ook was, maar zodra je hier een vaste klant was, dan kon je een hele andere behandeling verwachten. 'Ze is in kamer zeventien, als het goed is dan is ze al klaar en mocht dat niet het geval zijn, je weet de privileges die je hier kan verwachten als vaste klant zijnde.' Jace wist heus wel dat hij gewoon mocht doen met de hoeren wat hij wilde, al wilde hij ze helemaal kapot maken. Al wilde hij ze met een zweep, mes of boog bewerken, zolang er betaald werd, maakte het de huisbaas niet uit. Zeker niet omdat Jace nog steeds een huurling was en die stonden er niet om bekend dat ze hielden van tegenslagen. Eigenlijk, hielden ze daar nooit van. Over tegenslagen gesproken, hij zou hier niet veel meer komen, zijn nieuwe werkgever stuurde hem naar een ander gebied om een leger te helpen leiden. Dat ging nog wat worden. Ondertussen was hij kamer zeventien binnen gelopen, sloot de deur achter zich - op slot natuurlijk - en bekeek het meisje eens goed. Zag er niet verkeerd uit.
SoldToADemon
Internationale ster



Ze had op hem gewacht. Ze had haar lichaam uitgespreid op het bed en met een strakke blik naar de gesloten deur gekeken, iets voorover gebogen, zodat Jace al bij binnenkomst zicht had op haar boezem. Het maakte niet uit welke stand de man had of in welke staat hij in verkeerde. Zodra ze een blik hadden gekregen van wat iemand zoals zij aan hen te bieden had, lieten ze dat achter zich, zij het voor even. Het duurde niet lang voor de deur soepel open zwaaide en een jongen de kamer binnenliep. Zijn uiterlijk was ruig, net als zijn kleding, en het kostte niet veel moeite om te beseffen wat hij was. Huurling. Ze beet op haar lip en kneep haar ogen iets samen door de verwachtingen van wat komen ging. Angst had ze niet. Het was genot waar ze op uit was en haar genot behaalde zij door de ruwere vorm van het liefdesspel te spelen. Natuurlijk, mannen die geloofden dat ze goed waren, hadden ook wel iets te bieden. Maar ze bleven veilig, durfden niet verder te gaan, hielden het standaard uit angst om het kostbare handelswaar van de bazen te beschadigen met hun praktijken. De jongen die voor haar stond, bood echter een compleet andere avond. Dit wist ze uit ervaring, gezien het feit dat huurlingen zich niet lieten afschrikken door norse mannen die enkel geld wilden verdienen, maakte niet uit hoe. Daarom waren ze ook huurling; ze deden wat ze wilden, iets wat haar wel aansprak. 
'Goedenavond, mijn heer. Welkom in mijn nieuwe kamer. Sorry dat ik nog niks heb uitgepakt, maar ik was van plan eerst iets aan het interieur te doen voordat mijn spullen een plekje kregen. Misschien zin om te helpen? Het kan een behoorlijke verbouwing worden.' Ze kwam overeind en liep naar het raam, waar ze de gordijnen heen en weer schoof in iets wat een poging leek ze te rangschikken. 'U zou een grote hulp kunnen zijn, dat weet ik zeker. Wat vindt u van deze kleur? Ik ben er nog niet over uit.' Langzaam ontwarde ze de knopen die haar jurk op zijn plek hielden, stapte ze eruit en hield de stof bij het licht. 
Plaats een reactie
Reageer
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld