Forum

gehoest en gejammer was bestempeld tot het standaard achtergrondgeluid dat dezer dagen onophoudelijk uit de tent opklonk. De pest had nu al vele levens geëist en de stapel doden die aan de rand van het kampement lag, werd met de dag groter. Op een gegeven moment waren ze gewoon opgehouden met het begraven. Het waren er teveel en ze hadden iedereen nodig om de zieken te verzorgen en ze tegelijkertijd geïsoleerd te houden van de rest. Niet dat dit veel nut had gehad, want overal waar je keek zakten mensen in elkaar door uitdroging, misselijkheid of duizeligheid. Hoewel de ziekte onbekend was, waren de symptomen onderhand al wel bekend. Net als het gevolg. 

‘Alirah, lieverd, je moet wat drinken.’ Een simpele doek bedekte mijn neus en lippen terwijl ik een poging deed mijn kleine zusje wat water toe te dienen. Haar

voorhoofd gloeide rood op en glansde van het zweet. Ze hield haar ogen gesloten en haar lippen op elkaar terwijl ze met een lichte kreun wegdraaide van de kruik die ik haar voorhield. Ik zuchtte vermoeid en streek voorzichtig een paar plukken haar uit haar ogen. Ik keek op toen iemand een hand op mijn schouder plaatste en mijn naam fluisterde.