Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

12 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Juud & Elke ♥

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Je weet wat het betekent als je ons samen in een orpg dumpt (dat 'ie snel doodloopt maar we proberen het!!), wij zijn niet verantwoordelijk voor eventuele schade aan je zelfvertrouwen en ook niet als onze personages misschien iets 'ruwer' zijn dan jullie tere zieltjes aankunnen. Wees gewaarschuwd.

Ravay Donesticia Delacour - 24

Ravay is gemuteerd in een tijger, in haar 'menselijke' vorm heeft ze kattenogen (denk aan de pupillen en groene ogen) en ze heeft een staart. Dat is ook de reden dat ze altijd lange rokken draagt, onder een broek kan je geen staart verbergen en bij een lange rok kan dat wel en dat voelt voor haar ook fijner. Daarnaast kan ze ook gewoon in een tijger veranderen, niets speciaals verder, een tijger en niet meer.

De meeste jachtteams werden niet meer gebruikt, echter nam dat niet weg dat er nog steeds getraind moest worden om je conditie op peil te houden. 'Je zou toch wel iets meer verwachten, stelletje...' Verder kwam de trainer niet, want een van de mensen -of niet echt mensen maar zo noemden ze zichzelf wel, aangezien ze deels menselijk waren en mutant zo stom klonk- liet al even merken dat ze echt wel aan het trainen waren. Ieder had een tegenstander, men probeerde elkaar zo snel en goed mogelijk van kant te maken, net op het einde stopte je dan en je wist wie er gewonnen had. Dit alles was ook het geval voor Ravay en haar tegenstander probeerde angstvallig haar acties tegen te houden, hij was er gewoon te sloom voor. Iedere keer als haar been omhoog ging om hem een trap te geven, dan hief hij zijn arm een seconde te laat en was het alweer raak. Op deze manier was het ook geen uitdaging om te trainen. Niet veel later trapte ze dan ook zijn voeten onder hem vandaan, draaide in een ruk zijn armen naar achteren en hield hem in de houdgreep.
'Geef je jezelf over of moet ik nog even duidelijk maken wie er hier de sterkste is?' Er was vrijwel geen emotie in haar stem te bekennen, ze wist dat haar stem neutraal beter zou klinken. Ging je lachen, dan werd iemand boos en kon dat lastige situaties opleveren, maar dat was precies hetzelfde probleem als je jezelf boven iemand ging stellen. Dat wilde ze niet, daarvoor vond ze het hier veel te leuk en er waren al genoeg problemen zonder dat de staf met elkaar ging vechten. In de kwade zin.
'Oké, ik geef mezelf over, jij wint, kreng dat je bent.' Daarnaast was dit een goede vriend van haar, ze wist dat hij het pikte dat ze won, meestal won ze van mensen. Haar staart gaf haar een goed evenwichtsgevoel en dankzij de tijgerogen die ze had, kon ze vaak ook beter kijken. Echter veranderde ze niet zo heel vaak in een tijger, dat voelde vreemd, hoewel het ook heel leuk was om te doen als je dingen aan mocht vallen!

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Ik werd gedwongen. Gewurgd. Er is bewijsmateriaal xox.

Brian is een gemuteerd luipaard (want hipster). Hij beschikt in zijn menselijke vorm over de snelheid, klauwen en het gehoor van zijn innerlijke dier, maar prefereert het om zijn dierlijke vorm aan te houden, omdat dit hem minder opvallend en tevens sterker maakt; hij heeft het niet zo op mensen, klein detail.
---

Een kooi. Van alle plekken waar hij ooit dacht te belanden, was dit wel het laatste dat door zijn hoofd was geschoten. Omgeven door ijzeren tralies die zelfs hij, met zijn intellectuele vermogen, versterkt door het inzicht van het dier waar hij in huisde, niet zou kunnen trotseren. Zijn lippen krulden om en ontblootte zijn tanden, gepaard met een grom, toen een gestalte richting zijn cel stommelde en aan de deur begon te sleutelen. Veel besef van tijd had hij hier niet, dat was hij de afgelopen weken verloren toen enkel duisternis zijn metgezel bleek te zijn en zonlicht een luxe die hij zich hier niet kon veroorloven, maar hij vermoedde dat het zijn eten was dat straks door een kier naar binnen zou worden geworpen voordat de deur even snel weer zou sluiten als dat hij was geopend, bang dat hij een poging zou doen om te ontsnappen. O, hij had dit zeker geprobeerd, maar zelfs hij was niet dom genoeg om de tasers te riskeren die ze toen op hem hadden uitgetest. Roekeloos, ja, stom, nee.
De deur kraakte en een bord rammelde over de stenen vloer. Brian wachtte, ietwat ongeduldig, totdat de deur weer sloot en hij zijn ergernissen kon uiten op de té kleine hoeveelheid vlees die ze hem hier gaven, enkel genoeg om hem in leven te houden, niet genoeg om zijn krachten op peil te houden. Ze vertrouwden hem niet, misschien het enige slimme dat ze ooit hadden gedaan. De klik van het slot bleef echter uit en de smalle strook kunstlicht die door de kier naar binnen viel, werd niet kleiner, zelfs al hoorde hij wel voetstappen wegsterven in de gang. Geïntrigeerd liep hij naar de deur, waar op het bord niet het verwachtte vlees lag, maar enkel een kaartje met een logo. Het was een V die met een M verstrengeld was, omvat door een krans van gebroken ketens. Hij herkende het, was zelfs bij de totstandkoming van de organisatie aanwezig geweest. Vrije Mutanten. Het werd al eens tijd dat ze hem eens kwamen helpen na alles wat hij voor hen had gedaan voordat hij, maanden terug al, tijdens een wachtroute in hechtenis was genomen door deze belabberde organisatie die hen als een dreiging zag.
Zonder na te denken nam hij het papier tussen zijn tanden, vermorzelde zo de boodschap en glipte toen de gang op. Er was niemand en naast het zachte gezoem van de TL-buizen aan het plafond, was er ook geen geluid te horen. Het was tijd om te ontsnappen uit deze vervloekte instelling.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Lachend liepen Ravay en Roran naar de verzamelplaats, je moest altijd opgeven wie er van wie had gewonnen, zo werd er bijgehouden wie er bovenaan in de ranglijst stond qua training. Het beste was om niet helemaal bovenaan te staan, aangezien je dan de moeilijkste klussen kreeg, maar als je tweede of derde was, dan was het een uitgelezen plek om arrogant te doen -mocht je daar interesse voor hebben- en je hoefde niet de rotklussen te doen. Probleem was dat Ravay wel op nummer één stond, sinds een tijdje, Roran op twee en nog iemand die ze niet zo mocht op drie. Zo verschrikkelijk veel klusjes had ze nog niet moeten doen, alleen wel een keertje op de luchtplaats moeten patrouilleren. Dat betekende dat je de 'slechte' mutanten uit elkaar moest halen wanneer ze gingen vechten, erger kon niet. Mede dankzij het feit dat ze een meisje was, hadden ze haar in het begin helemaal niet serieus genomen. Veranderde ietwat nadat ze haar tanden in eentje gezet had. Hij begon te vechten, wat betekende dat het geoorloofd was. 'Stop met dagdromen over de overwinning of nederlaag die je net hebt ervaren mensen, er moeten wat mededelingen gedaan worden. De mensen die deze week gaan patrouilleren zijn Ravay, Roran, Eve, Jake en Dan. Jullie weten allemaal wat de bedoeling is, geen gezanik ervoor, daar heb ik het hoofd niet naar. Daarnaast is de organisatie van plan deze week wat veranderingen in de trainingen door te voeren, jullie zullen hier ook nog flink wat van gaan merken en ik vraag jullie om er rustig onder te blijven. Je zult vaker als je mutantenvorm gaan trainen, hierin ben je namelijk sterker. Over het algemeen. Ingerukt, douchen jullie.'
'Ai, ai, captain,' rollend met haar ogen draaide het meisje zich om.
'Hé collega, zin om te patrouilleren?' Een knipoog van Roran die haar een stoot tegen de schouder gaf, maar daarna toch in de mannelijke kleedkamer verdween. Het was vreemd dat ze hem zo mocht, van de meeste mensen moest ze het niet hebben om zo vriendschappelijk te zijn, het was een soort ingebouwd mechanisme dat je niet iedereen moest vertrouwen. Tijgers waren over het algemeen eenlingen, maar als mens kon ze het een stuk beter dan in haar 'andere' vorm.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Het cellenblok bevond zich in een kelder. Hier kwam hij zojuist achter toen hij een lange trap opklom die naar een metalen deur leidde, die eveneens open stond. De VM had wel degelijk voorbereidingen getroffen en daar was hij blij om, aangezien hij niet bij bewustzijn was geweest toen hij hier arriveerde en slechts een vaag idee had wat hem te wachten stond als hij zich in de menigte zou gaan begeven. Het enige wat hij zeker wist, was dat hij weg moest, aangezien zijn lichaam niet in staat was om lange gevechten aan te kunnen. Ja, hij was sterk, maar maanden van ondervoeding en verzuring van spieren waren nu niet de beste voorbereidingen om ten strijde te trekken. Snelheid was vereist. Hij glipte de gang op en bracht zijn lichaam in beweging. Een verlossend gevoel trok door hem heen en hij voelde zowaar een glimp van geluk toen hij op snelheid kwam en zijn poten de grond slechts minimaal aanraakten. Hij was gemaakt om te rennen en zijn natuur was de afgelopen tijd flink onderdrukt geweest. Hij schoot een hoek om en kwam slippend tot stilstand toen zonlicht zich in zijn ogen boorde en hem tijdelijk verblindde. Hij gromde, schudde met zijn kop om zijn zich terug te krijgen en siste door de zwakte. Hij haatte de toestand waarin hij verkeerde.
Voetstappen verbraken zijn korte moment van zelfmedelijden en maakten hem weer alert. Het was een meisje, verdiept in papieren, die de hoek om kwam lopen. Op hetzelfde moment dat ze haar hand naar boven bracht om een losgeraakte pluk haar achter haar oor te haken, sprong Brian naar voren en verzonken zijn tanden in haar hals. De gil die loskwam uit haar keel was niet meer en een angstige kreet die al snel afbrak en ook het tegenstribbelen van haar lichaam hield niet lang aan. Zijn instinct nam het van hem over, gevoed door de honger en voordat hij zich ertegen had kunnen verzetten, scheurde hij al stukken vlees af van het nu levenloze lichaam. Zijn gedachten gingen weer terug naar de vele jachtpartijen die hij vroeger had gehad met vrienden, de adrenaline voordat ze het slachtoffer besprongen, de voldoening als de buit binnen was. Ja, dat waren dieren geweest, maar waren mensen in feite niet ook dieren, enkel verder ontwikkeld dan het gemiddelde zoogdier? Voor hem maakte het niet veel meer uit, vlees was vlees, dood was dood, honger was honger en dat hij het moest stillen, was niet zijn schuld. Het enige mededogen dat hij op kon brengen was voor het meisje dat hij als voedselbron had benoemd, maar zelfs dit was miniem; zij zat net zo goed in het complot dat hier werd gesmeed.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
'Ze moeten ons ook altijd hebben hé,' mopperend kwam Eve de kleedkamer binnen, een van de weinige andere meisjes die op dit niveau met de mannen meetrainde. Ze waren met drie meiden binnen deze groep geweest, alleen was Jessie op het moment bezig met een opdracht en kon zij dus niet meegerekend worden. 'Ik bedoel, er is heus geen reden voor dat er ook altijd twee vrouwen bij moeten zijn, de mannen hier kunnen net zo goed patrouilleren. Het zou me niet verbazen als ze het gewoon expres doen om ervoor te zorgen dat die mutanten...'
'Mensen, Eve, mensen.' Ietwat geïrriteerd keek Rav naar het meisje voor haar. 'Wij zijn ook mensen, zij behoren dan misschien niet tot dezelfde kant als wij, maar het blijven mensen.' Ze wist dat Eve altijd vrij voorbarig was over de uitspraken die ze over anderen deed, maar je moest dingen wel in het perspectief blijven zien. In principe was met hen precies hetzelfde gebeurd, ze waren hetzelfde -afgezien van de verschillen in hoeveel je gemuteerd was en in wat voor iets- en kozen verschillende paden, dat was vrij normaal. Gebeurde in de wereld waar geen mutanten waren ook altijd. Of, dat had ze gehoord. Zelf was ze er nog bijna nooit geweest en eigenlijk hoefde dat ook niet zo nodig, er werd altijd verteld dat mensen bang van je waren en je weg probeerde te jagen met kogels. Als het nodig was dan doodden ze je ermee, niet iets om naartoe te rennen. Opeens ging het alarm af, knalhard en vlak naast de hoofden van Eve en Ravay, die in elkaar krompen van schrik.
'Ze moeten echt eens leren dat je geen gehoorbeschadiging krijgt van ons alarm,' Eve was duidelijk in een mopperstaat en daarom liet het andere meisje het daar maar bij. Het was de bedoeling dat je meteen in actie kwam en naar buiten rende, maar het alarm was nu al zo vaak voor niets af gegaan, mensen liepen op hun gemakje naar buiten. Niets leek erop dat er echt iets aan de hand was, in ieder geval niet aan hoe iedereen erop reageerde.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Een alarm ging af, een hard, jengelend geluid dat de gang vulde en al het andere overstemde. Hij gromde, kwam weer in beweging en liet het meisje voor wat het was. Iemand moest de gil hebben gehoord en hebben gehandeld zoals hij of zij was geconditioneerd. Sla alarm en ontruim het gebouw terwijl de oorzaak wordt onderzocht. Hij had het geluid wel vaker gehoord, zij het gedempt door de laag steen die tussen het cellenblok en het werkelijke gebouw zat.
'De gil kwam daar vandaan, kom op, snel!' Vaag hoorde hij een stem, die een poging deed boven het lawaai uit te komen, gevolgd door haastige voetstappen. Brian minderde geen vaart en toen de mensen in kwestie in zich kwamen, lanceerde hij zichzelf en boorde hij zijn klauwen in de schouders van de man die als eerst in zicht kwam, waardoor zijn lichaam achterover tuimelde en met een klap op de stenen vloer terecht kwam. Iemand slaakte een kreet en een geweerschot werd gelost, maar hij voelde geen pijn, een teken dat het doel niet getroffen was. Zonder op te kijken, rende hij verder. Nog meer schoten, een hulpkreet en gevloek, allemaal niet meer dan vage tonen en gebrek aan details doordat zijn aandacht op de hoge, openstaande deur was gevestigd en het grindpad richting vrijheid dat erachter lag. Zodra zijn poten de gladde stenen verruilden voor de hobbelige weg, versnelde hij zijn tempo, waardoor het grint achter hem opspatte en het landschap om hem heen steeds waziger werd.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Het was niet vreemd om te zien dat niemand echt 'gealarmeerd' werd door het alarm, wat overigens wel de bedoeling was, totdat er schoten klonken en iedereen opschrok. Meerdere klauwen gingen automatisch uit, de weinige kameleons die ze hadden verdwenen en vervaarlijk begon Rav's staart te bewegen. Dat was een teken dat ze alert was, dat en het feit dat ze alle kanten op keek, een beetje in elkaar gedoken stond om aan te vallen en in beide handen een mes vast hield. Op dat moment had je geen zin om haar te laten schrikken, een doodswens noem je dat. 'Iedereen kalm blijven, wanneer ze ons nodig hebben dan komen ze wel.' Misschien was hun baas af en toe te streng qua wat je moest kunnen, echter was hij wel goed in het leiden van een groep losgeslagen projectielen en ze in het gareel krijgen. Nog geen seconde later kwam een van de mensen aangerend, zwaaiend met z'n pistool dat er wel degelijk iets aan de hand was en hijgend kwam hij daarna tot stilstand.
'Een van de mutanten...' Een diepe hap adem bevorderde hem om weer verder te gaan, maar niet nadat hij echt wanhopig naar hen had gekomen. 'Hij is ontsnapt. Het was een mutant van de zwaarbewaakte afdeling, ondertussen heeft hij al minstens twee mensen gedood en misschien nog wel meer. Iemand moet achter hem aan voordat er nog meer doden vallen. Het is een luipaard.' Alle woorden waren razendsnel uit zijn mond gekomen, alsof hij bang was nog verscheurd te kunnen worden of dat hij het niet zou halen om alles te vertellen. Ergens maakt dat niet uit, het was duidelijk nu dat er iets moest gebeuren en het alarm had hen veel eerder moeten waarschuwen, dan hadden ze ook kunnen voorkomen dat het luipaard ontsnapte. Nu konden ze er, helaas, niets meer aan veranderen.
'Ga iemand halen om een team te maken met mijn lid, zorg dat hij een goede conditie heeft en weet zichzelf te verdedigen, mocht het op het punt komen dat mijn lid hem of haar niet meer kan verdedigen.' De man knikte snel en ging er weer vandoor, op zoek naar een krijger die de, nog onbekende, mutant zou vergezellen op zoek naar een andere mutant. 'Het is simpel, Ravay jij krijgt de taak om dat luipaard terug te brengen, een menselijke krijger vergezelt je, zij zijn vaak beter in het herkennen van de verschillende sporen zonder dat ze er een geur voor op moeten pikken. Jij staat bovenaan, maak me trots en maak je klaar, je vertrekt over vijf minuten.' Ietwat geschrokken keek Ravay hem aan, dat was nog eens een echte opdracht. Snel knikte ze en ging ervandoor, dit kon ze wel.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Een woeste grom borrelde in hem op toen hij tot stilstand kwam voor een manshoog hek. Het gaas reikte tot zo'n twee meter hoog en prikkeldraad was er in een rommelige hoop bovenop bevestigd. Het frustreerde hem, dat hij zover had weten te komen en juist hier moest falen. Er moest een manier zijn om er doorheen, overheen of zelfs onderdoor te komen, want hij wist bijna zeker dat deze uitbraak niet zonder gevolgen zou gaan en vreesde dat deze gevolgen hoogstwaarschijnlijk dodelijk zouden zijn. Hij nam enkele passen achteruit voor een aanloop en gooide zijn volle gewicht tegen één van de palen die het hekwerk overeind hield, maar zijn lichaam stuiterde net zo makkelijk ervan weg. Dit was niet de juiste vorm voor deze handeling. Het besef drong langzaam maar zeker tot hem door en hoewel tegenzin zijn aderen vulde, wist hij ook dat er niets anders op zat. Zelfs zijn menselijke vorm was sterker dan de mens die dit had gebouwd en dat gaf hem een voorsprong. Voordat hij zichzelf van het idee kom afbrengen, concentreerde hij zich en voelde hij hoe zijn ledematen zich langzaam maar zeker uitrekten. De vacht schoot terug in zijn huid en maakte de pezige bolling van zijn spieren zichtbaar. Zijn rug rechtte zich, zijn lengte nam toe en het duurde niet lang voordat hij overeind kwam en zijn voeten wegzonken in de zachte aarde. Heel even nam hij de tijd om zijn handen te bestuderen, waar de lange klauwen het enige was dat zijn ware identiteit weggaf, maar hij was zich bewust van het alarm dat nog altijd uit het gebouw opklonk en de kostbare tijd die zijn kans van slagen met de minuut kleiner maakte. Onwennig plaatste hij zijn handen op de paal, zette zijn voeten schrap en duwde. Tot zijn genoegen gaf het ijzer mee en bolde de omliggende aarde op, ten teken dat er wel degelijk beweging inkwam. Hij sloot de kreten buiten die achter hem op klonken, duwde door en toen het hek meer horizontaal dan verticaal stond, zette hij zichzelf af en duwde zich er overheen. Het prikkeldraad schampte zijn schenen en de klap waarmee hij neerkwam was niet bepaald zacht te noemen, maar het besef dat hij buiten was en niet langer binnen de bewaking van dat instituut zat overheerste de pijn. Hij lachte, een geluid dat hij al lange tijd niet meer had gemaakt, en kwam voorzichtig overeind. Hij was vrij.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Om haar middel bond ze een wapenriem, er zaten meerdere dolken in die gegooid konden worden om het luipaard af te leiden of gewoon om hem te verwonden. Aan de andere kant kon ze hem ook heel makkelijk van haar middel aftrekken en weggooien, de riem belemmerde haar namelijk om in een tijger te veranderen en dat kon ze nog wel eens nodig hebben, mocht ze dat luipaard inderdaad in z'n mutantenvorm tegen komen. Daarnaast droeg ze gewoon een lange rok die tot bijna op de grond lag, net niet helemaal anders was dat weer onhandig met lopen, omdat haar staart zo de ruimte had en daar was ze gewend aan. Een topje om ervoor te zorgen dat haar bovenkant niet naakt was en haar rode haren hingen losjes om haar schouders. Mocht ze besluiten die vast te doen, dan werd dat heel erg pijnlijk wanneer ze plotseling in een tijger veranderde en dat kon ze gewoon niet gebruiken. Nu niet, tenminste. Zeker nu niet. 'Ben je er klaar voor? Zo te zien is dit de eerste missie die je krijgt.' Een sarcastisch uitziende jongeman stond achter haar -blijkbaar is het mogelijk om er sarcastisch uit te zien, het kon wel liggen aan zijn gezichtsuitdrukking- en bekeek haar ook nog eens van top tot teen. Zijn blik bleef even hangen bij haar ogen, die waren niet menselijk en het schrok mensen af, alleen was hij natuurlijk wel wat gewend in de organisatie. 'Ik hoop dat ze me dit keer wel een vechter hebben gegeven, anders kan je net zo goed thuisblijven.'
'Ja en jij kan net zo goed je mond houden als je me nog vaker gaat beledigen, want ik kan hem ook dichtsnoeren, je weet heus wel wat voor mutant ik ben, ik ga ervan uit dat ze je dat verteld hebben, dus weet je ook dat ik sterker ben dan jij ooit zal zijn. Stop met jezelf beter te voelen, dan kunnen we een luipaard gaan opjagen.' Een lach verscheen op zijn gezicht, blijkbaar was ze goedgekeurd of iets in die richting, waarna beiden het veld afliepen, op weg naar de uitgang. Het was een enorm hek waar je doorheen moest, mits je niet gewoon de deur nam, maar blijkbaar was het dat beest wel gelukt. Ergens gaf dat Ravay een ongemakkelijk gevoel, als hij daadwerkelijk zo sterk en slim was, dan kon ze nog wel eens al haar krachten nodig hebben. Ze waren al een heel stuk opgeschoten, beiden liepen in een drafje om het beest zo eerder terug te vinden, waarna ze wel halt moesten houden. Rav kon nog wel doorgaan, maar het was niet slim om, als ze hem tegen zouden komen, dan al helemaal uitgeput te zijn van het rennen. Op dit moment waren ze ook al zo'n vijftien kilometer van de organisatie af. Terwijl Ravay naar het water liep, zag ze vanuit haar ooghoeken dat het mens -ze was te trots na zijn beledigingen geweest om zijn naam te vragen- de bossen inliep. 'Probeer een beetje in de buurt te blijven, anders kan ik je niet beschermen tegen dat beest.'

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Hij had het hek ver achter zich gelaten en was ondertussen weer overgegaan op zijn dierlijke vorm. De kruidige geur die de bodem uitwasemde en de blaadjes die verkruimelde onder zijn poten, samen met de ritmiek van zijn rennende lichaam, brachten een zekere rust met zich mee. De kans dat er nu nog iemand zou zijn die hem tegen kon houden was nihil en het besef dat vrijheid met elke stap meer zekerheid had was het beste dat hij de afgelopen maanden had gevoeld. Hij minderde vaart toen hij bij een kleine waterpoel aankwam en besloot dat het veilig genoeg was om hier zijn dorst te lessen. Hij moest op minstens vijftien kilometer van dat instituut zitten en zelfs al haalde iemand hem nu nog in, dan waren ze toch niet opgewassen tegen zijn snelheid. Toch spitste hij automatisch zijn oren en spande hij zijn spieren toen hij zich voorover boog om de koele vloeistof te drinken, klaar om bij de minste of geringste dreiging aan te vallen. Het knappen van een tak was de eerste aanleiding geweest. Het schot van een geweer de tweede. De pijn in zijn linkerschouder de laatste, voordat hij zich met een ruk omdraaide en op het mens, dat met een zelfvoldane grijns tussen de bomen stond verscholen, afsprong. Hij scheen verbaasd, de idioot, dat Brian zo snel handelde. Was hem nooit geleerd dat je geen wilde dieren moest storen in hun natuurlijke leefomgeving? De kans dat ze dan gewelddadig zouden reageren was sterk aanwezig, namelijk.
Zijn klauwen zonken in de bovenarmen van de jongen, die schreeuwde van de pijn en een mislukte poging deed om Brian van zich af te duwen. Brian gromde, toonde de tanden die hij zou gaan gebruiken om een eind aan zijn leven te maken, voordat hij ze in zijn schouder liet zinken en een stuk van de huid lostrok van het bot. De jongen gilde, spartelde, huilde zelfs, terwijl bloed uit de zojuist ontstane wond gutste. De grijns was verdwenen en zijn gezicht kleurde lijkbleek, terwijl zijn ogen niet langer op Brian waren gericht en zich enkel fixeerde op de plas bloed die onder zijn lichaam ontstond. Brian kwam overeind, greep het geweer met zijn tanden en gooide dit in het water, om zo weer een mogelijke dreiging minder te hebben, voordat hij wegliep van de jongen. Zijn schouder deed pijn door het schot, maar het was verdraagbaar en hij wist dat ze het bij de VM op konden lossen. Veel helers waren er niet, maar degene die er waren, beschikten over een stabiele grip en kennis van helende kruiden, een welkome verandering vergeleken met de steriele onderzoekstafels en mensen met witte kapjes die ze hadden gehad in het instituut.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Voor zover Ravay wist, was het beest dat ze moest vangen veel verder weg dan dat hij in feite was. Ze dacht werkelijk dat hij nog wel zo'n tien kilometer verder was, tenminste zo had ze het zelf gepland mocht zij degene zijn die moest ontsnappen, eerst zo ver mogelijk komen en daarna pas stoppen om te rusten. Of stoppen voor eten, drinken, wat je lichaam dan ook nodig kon hebben. Hoewel hij geen eten nodig had, het meisje dat verscheurd was had hem waarschijnlijk een flinke energieboost gegeven, om nog maar niet te spreken van de adrenaline die hij zou voelen door z'n ontsnapping. Niet veel later hoorde ze opeens een schot, geschrokken schoot ze overeind en aan de andere kant van het water zag ze het beest, met het mens dat bij haar hoorde. Hij had geschoten, maar het was ook duidelijk dat hij het niet ging overleven. 'Verdomme, ik zei toch dat hij niet ver weg moest gaan?' Een lichte grom rolde over haar lippen en ze begon te rennen naar de andere kant.
Onderweg gooide ze alvast een aantal messen, drie in totaal. Eentje kwam vlakbij het schot, raakte hem echter net niet, een andere schampte zijn poot en de derde viel nutteloos in het gras. Mikken op een bewegend doel, terwijl je zelf ook nog aan het bewegen was, is niet het makkelijkste om te doen. Haar blik richtte zich eventjes op haar partner die levenloos op de grond lag. Dit ging ze niet redden als mens, er was maar één optie en die zou ze dan ook in haar voordeel gebruiken. Haar wapenriem viel binnen een seconde op de grond, haar huid begon uit elkaar te klappen en niet veel later sprong ze als een tijger bovenop het luipaard. Grauwend zette ze haar tanden diep in zijn huid. Hij zou ervoor boeten dat hij al meerdere mensen van hun organisatie gedood had en dan ook nog eens eentje terwijl zij verantwoordelijk was voor zijn leven. Jammer genoeg had hij daar niets aan gehad. In principe was ze niet van plan om los te gaan laten, ze had hem net goed te pakken, dus probeerde ze met haar poten hem nog verder te verwonden. Eens zien hoe hij haar aan zou pakken, een mens was makkelijk, zij was een getrainde tijger.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Iets schampte langs zijn been en voor hij het wist dook een ander lichaam bovenop hem en voelde hij hoe tanden zich in zijn lichaam boorden. Hij gromde, klauwde naar hetgeen dat het op hem had gemunt en rolde om, zodat hij nu bovenop zat. Hij merkte de geel zwart gestreepte vacht op en de klauwen die schijnbaar zijn lichaam als doel hadden. Door het feit dat dit dier zo gericht aanviel wist hij bijna met zekerheid te zeggen dat het ook een mutant was en aangezien het zo reageerde nadat hij het mens had gedood, moest het wel één van de overlopers zijn. Een verrader van het ras. Woede vulde hem, hij gromde woest en haalde met zijn poot uit naar de kop, waardoor hij een wond achterliep die het oog net miste. Zijn klauwen boorden zich in het lichaam van zijn tegenstander en hij toonde zijn tanden. Dat wezens als dit bestonden wist hij en hij verachtte ze met elke cel in zijn lichaam. Ze waren net zo erg als de mensen die hem gevangen hadden gehouden, zeker aangezien ze het toestonden om zich te laten trainen als verdomde huisdieren, denkende dat dit in hun voordeel zou werken als het op overleven aankwam. En nu had zij het lef om hém aan te vallen in zijn leefgebied? Dat dacht hij niet. Hij zou het wezen nog wel eens laten zien hoe het was om bondgenoten te hebben, échte bondgenoten, die hem bijstonden uit loyaliteit en niet alleen omdat ze een gezamenlijk doel nastreefden.
Hij gebruikte haar lichaam om zich af te zetten en sprintte weg, wetende dat ze toch wel zou volgen. Ze wilden hem toch zo graag vangen? Ze mocht een poging wagen en hij zou haar eens laten zien dat het dier waar hij in huisde wel degelijk de titel snelste landdier waardig was.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Vrijwel meteen voelde Ravay dat zijn spieren veel sterker waren dan die van haar op dit moment, ze had het voordeel van de aanval nog, echter verdween die al snel toen ze onder hem kwam te liggen. Grommend hapte ze keer op keer naar zijn keel, hopend dat er eentje raak zou zijn en ze hem daarmee toch de baas kon worden. Echter was dit niet het geval en na een harde klap in haar maag, zag ze dat hij ervandoor ging. Dacht het mooi eventjes niet. Razendsnel zette ze zich af, de achtervolging in. Ze wist heel goed dat ze hem de komende paar kilometer niet in zou halen, hij was een stuk sneller dan zij was en in de sprint zou dat ook altijd het geval zijn. Jammer genoeg voor hem zou hij een tegenslag ervaren, na zo'n vijf kilometer hard rennen zou haar uithoudingsvermogen nog net zo goed zijn als aan het begin en hij zou gaan haperen dan. Misschien kon ze hem op deze manier niet pakken, niet nu tenminste, maar ze zou hem wel krijgen. Die idioot die onder haar bescherming had gestaan moest gewroken worden, het meisje dat hij verscheurd had en ook nog eens opgegeten moest haar wraak krijgen en zo vast nog wel meer mensen. Het maakte haar misselijk om te beseffen dat hij er geen problemen mee had om iemand in koelen en bloede te vermoorden en dan ook nog het vlees van haar botten te scheuren, om zichzelf mee te voeden. Het was gewoon onmogelijk dat je daar geen spijt van had.
Grommend zette ze nog een tandje bij toen ze besefte dat hij steeds iets minder snel ging. Het was geen hapering die je snel zou opmerken, alleen waren haar ogen goed genoeg om te zien dat het patroon eruit ging en dat kon hem flink wat kosten. Op het moment waren ze zelfs al een flinke tijd aan het rennen, het verbaasde haar dat hij het zo lang volhield. Tot ze opeens slippend tot stilstand moest komen, meerdere mutanten kwamen van alle kanten aanzetten en vormden een soort kooi om haar heen. Een cirkel, om het beter te zeggen. Sommigen waren menselijk, anderen half menselijk en weer een paar waren ook duidelijk een dier. Er zat een hyena tussen, een mens die half slang was -te zien aan de sissende tong- en ook nog een paar dieren die ze niet meteen thuis kon brengen. 'Wie is dit?' Het was een zware stem van een man die eruit zag als mens, maar ook trekjes had van een beer. Het bracht Ravay helemaal in verwarring dat ze zo plotseling tevoorschijn waren gekomen, haar instinctieve reactie was dan ook haren omhoog, grommen en tanden laten zien.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Als perfecte timing al bestond, dan was dat wat er nu gebeurde. Hoewel hij redelijk in staat was om zijn lichaam op tempo te houden, begon hij te merken dat de maanden van aftakeling hun tol begonnen te eisen. Hij had op het punt gestaan zich om te keren en een tegenaanval in te zetten, zijn kansen te wagen in de hoop dat het een positieve uitkomst zou hebben, toen een groep mutanten zich losmaakte uit de omliggende bomenrij en hen insloot. Een man, die Brian herkende als Alan, begon te spreken en op hetzelfde moment dat hij het vroeg, keerde Brian terug naar zijn menselijke vorm.
'Dit hier,' antwoordde hij, wijzend op het nu grommende wezen, 'is één van de complicaties waar ik tegenaan liep tijdens mijn ontsnapping, die overigens een vertraging had van meerdere maanden. Waarom duurde het in hemelsnaam zo lang, Alan. We hadden verdomme noodplannen voor als dit gebeurde.' De man snoof schamper en bestudeerde de klaarblijkelijk woedende tijger, die ondertussen ook de nodige tanden liet flikkeren in het toenemende zonlicht.
'Ten eerste, de vraag is eerder hoe ze het voor elkaar hebben gekregen jou te pakken te nemen, ik dacht dat jij altijd degene was die riep dat idioot en onverantwoordelijk was om je in de buurt van de mensen te begeven? En ten tweede, Brian, die plannen waren gericht op een ontsnapping vanuit de normale gevangenensector, niet de zwaarbewaakte. Je wilt niet weten hoeveel moeite we hebben gedaan en hoeveel nieuwe bondgenoten we hebben moeten kweken om iemand überhaupt zo gek te krijgen om een poging te doen jou daar vanuit te bevrijden. Dat temperament van jou is niet bepaald aanlokkelijk om mee te werken, zie je.' Brians lippen krulden omhoog en hoewel dit in zijn menselijke vorm niet bepaald een dreigende handeling was, kwam de boodschap wel over. Alan stak zijn handen in de lucht ter overgave en wees toen weer op de tijger.
'Hoe dan ook, wat doen we met je complicatie? Of was je van plan onze lieve verrader in te zetten als huisdier voor de welpen.' Brian schudde bedenkelijk zijn hoofd en staarde naar het wezen. Naar zijn mening mocht het sterven, maar hij vreesde dat de morele maatstaven van de vrouwen in de gemeenschap het daar niet mee eens zouden zijn.
'Sluit het op, we besluiten later wel over het lot. Voor nu zou ik graag eens op de hoogte worden gebracht van de laatste ontwikkelingen.'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Ze spraken over haar als een beest, iets waar ze het niet mee eens was aangezien ze hen ook nooit als beesten behandeld had en ze zou al zeker niet het lef hebben om iemand zo te noemen. Het was misschien waar dat ze geen 'edel' -hoewel die term flink overdreven was- dier was zoals een paard, maar een beest klonk ook wel heel minachtend. Ondertussen hadden ze het over zijn ontsnapping, z'n gevangenneming en opeens begon Ravay iets te dagen; ze had wel een keertje gehoord van een luipaard waarbij de gevangenneming flink wat poten in de aarde had gehad, echter had ze zich niet gerealiseerd dat dat dit luipaard wel eens kon zijn. De zwaarbewaakte afdeling, had geen afkeer om mensen te verscheuren en erg goed getraind... Ja, dat moest hem wel zijn. Dan was het sowieso stom dat ze haar er alleen op af gestuurd hadden, oké met een partner, jammer genoeg had ze daar niet zo heel erg veel aan gehad. 'Sluit het op, we besluiten later wel over het lot. Voor nu zou ik graag eens op de hoogte worden gebracht van de laatste ontwikkelingen.' Ietwat verbaasd hield Rav d'r hoofd schuin, ze gingen haar niet doden? Dat was erg goed om te weten. Juist op dat moment begon de hyena wat lach geluidjes te maken, erg flatteus klonk het niet en Ravay had sowieso al een hekel aan die hond-achtige beesten -je kan moeder natuur niet dwingen je gevoelens te veranderen- dus haar kop richtte zich voor heel eventjes op de hyena, een seconde voordat ze hem aanviel.
'Kijk uit!' Een van de andere, voor haar vijandelijke, mensen zag nog wat Ravay van plan was, echter kwam de waarschuwing te laat en de tijger was al met al haar gewicht bovenop de hyena gesprongen, die overigens een stuk minder spieren had dan zij. Meerdere mensen veranderden, of hadden al hun mutantenvorm, om naar voren te springen en haar van de hyena af te halen, alleen had ze haar tanden al diep in zijn -of haar- nek gezet en liet ze ook niet meer lossen. Grommend kregen ze haar op de grond, dwongen Rav om op haar zij te blijven liggen en probeerden ook nog eens om haar bek open te krijgen, dat laatste lukte alleen niet. Een paar seconden later stopte de hyena met spartelen. Een partner voor een partner. Haar blik richtte zich eventjes op het luipaard dat er nog stond, hij had haar partner gedood en ze wist helemaal niet of hij connecties had met de hyena, maar ze had hem wel laten zien dat zij er geen moeite mee had om iemand te wreken.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
De tijger viel aan. Het intrigeerde hem om te zien dat het beest werkelijk in staat was tot een goed gevecht en dat hij frustraties eveneens uitte in agressiviteit. Medeleven voor het gestorven dier had hij niet, aangezien het het ergens zijn eigen schuld was geweest. Als de hyena had geleerd om zichzelf te verdedigen tegen onverwachtse aanvallen, zoals voor zijn vertrek onderdeel was van de standaard training, lag hij nu niet dood te bloeden. Toen de tijger eenmaal van het nu levenloze lichaam was afgetrokken, wendde hij zijn blik af en draaide hij zich om.
'Het schouwspel is voorbij mensen, neem het dier mee, zorg dat het zicht wordt ontnomen en dat we geen tweede dode krijgen vandaag, tenzij het echt niet anders kan en het lichaam gevestigd is in de huid van een tijger.' Zonder verder nog iets te zeggen liep hij weg. Alan kwam naast hem lopen en Brian zag de woeste frons boven zijn wenkbrauwen. 'Roept u maar,' zei hij spottend, terwijl hij de man aanstaarde. 'welke zorgen heb ik zojuist op je hart gelegd.'
'Je bent werkelijk nog geen kwartier thuis en nu ligt er al een lijk voor de deur als voer voor de wilden. Die man, die je zojuist moeiteloos hebt laten sterven, was de man van iemand daarbinnen, de vader van een welp dat pas net zijn eerste lach heeft geuit. Het baart me zorgen, oude vriend, hoe weinig empathie jij bezit.' Hij wees op de door takken bedekte opening van het gangenstelsel dat door de heuvel naar een open plek leidde waar het kamp was opgezet. Brian snoof, en hij keek om, net voordat hij het donker instapte.
'Mijn gebrek aan empathie, zoals jij het wilt noemen, houdt zowel mijzelf als jullie in leven. Daarbij, ga mij geen les in medeleven geven of een redevoering over mijn gevangenneming. Als ik destijds niet de groep jagers had weggeleid, was de kans groot geweest dat ze de ingang hadden ontdekt. En waar was jij toen ook alweer? O ja, je lag de liefde te bedrijven in dat nest van je, zonder ook maar íets te geven om wat er zich buiten afspeelde. Ja, ik heb de rest van de jongens die dag hun dood in gejaagd, maar zij hebben in ieder geval een acceptabel offer geleverd voor die dood en het enige wat ik jou heb horen doen is klagen over het gebrek aan ruimte.' Hij draaide zich om en beende weg, in een poging de woede die in hem was opgelaaid te onderdrukken voordat hij zichzelf niet meer in bedwang zou kunnen houden. Hij moest zichzelf eraan herinneren dat hij gewond was, dat zijn lichaam te zwak was, maar hij wist zelf ook wel dat dat hem er niet van zou weerhouden de man, die een status bekleedde die in zijn ogen het dichtst bij vriend in de buurt kwam, aan te vliegen.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld