Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Tinn & Elke ♥

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Jullie kennen Tinn en mij (nou mij wel maar Tinn niet en ons samen al zeker niet) nog niet echt, ik zal het daarom maar meteen op me nemen om je te waarschuwen niet verder te lezen met een zwakke maag. We hebben nog geen idee hoe precies alles gaat lopen, dat is ook helemaal niet leuk om van tevoren te bedenken, echter weten we wel dat Sam erin zit en dan komt er dus ook bloed aan toe. In welk opzicht dan ook. Lieve lezers, lieve maagjes, ga snel weg als je daar niet tegen kan, wij zijn niet verantwoordelijk voor jullie pijn. Dankjewel.

Ravay Donesticia Delacour (jij weet hoe mijn redhead met tatoeages eruit ziet right)

Ergens was ze best zenuwachtig, haar moeder had gezegd dat er niets was waar ze zich zorgen om kon maken, maar om eventjes bij een psychopaat aan te bellen in het midden van de nacht, was niet niks. Ze had verhalen gehoord van haar moeder over wat hij allemaal op zijn kerfstok had staan, als je haar daad daarmee vergeleek, dan was ze echt een pussy. Niet aan denken nu, ze hoefde alleen maar de juiste weg te vinden naar zijn huis, aan te bellen en hem de brief geven. Als hij haar dan gewoon binnen zou laten en niet meteen een mes in d'r keel zou duwen, dan zou ze al helemaal tevreden zijn. Niet dat hij een mes in haar keel ging duwen -moest ze haar moeder geloven- aangezien er wat dingen uitgelekt waren tijdens goede research en haar moeder hield dit nu nog geheim, dat zou alleen niet zo blijven als het leven van 'de dochter' op het spel werd gezet of als Sam zou weigeren haar binnen te laten.
Eenmaal aangekomen bij het desbetreffende huis trilde haar hand een beetje, maar toch klopte ze een paar keer hard op de voordeur en zette toen een stap achteruit. Ze had geleerd dat het onbeleefd was om heel dicht bij de deur te gaan staan, dan kon je de persoon in kwestie laten schrikken of je was zelf een makkelijker doelwit, maar heel ver weg gaan staan was al helemaal fout, dan zouden ze namelijk weten dat je bang was en dat in hun voordeel gebruiken. Regels, regels. Haar moeder had echt geprobeerd om haar uit te leggen hoe dingen werkten in het 'criminele' wereldje dat ze binnen zou stappen, als ze überhaupt over de drempel van het huis kwam zonder dood neer te vallen, maar helemaal begrijpen deed ze het nog steeds niet.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Beste intro ooit, echt. Natuurlijk weet ik hoe Ravvie eruit ziet. woot

Samuel - de korte versie is dus Sam zoals je al gemerkt had. Hij is te leuk voor een achternaam, best erg dat ik er nog geen heb want hij was mijn eerste personage. Jij weet ook wel hoe mijn schatje eruitziet.

--

Hij had nog geen twee uur geslapen, voordat geklop beneden hem ontwaakte. Ietwat versuft duwde hij de lakens van zich af. Een normaal iemand zou geen twee trappen naar beneden lopen, maar bij hem moest het net iets anders. Er kon elk moment van de dag iets interessants gebeuren, dus ook rond dit uur - al nam dat niet weg dat hij het vreselijk vond om op te staan, laat staan naar beneden te lopen. Uiteindelijk stond hij toch maar op en raapte zijn shirt van de grond, om dat daarna over zijn hoofd te trekken en naar beneden te lopen. Twee trappen dus, omdat hij het leuker vond om boven te slapen - waar het ook nog eens een stuk groter was dan een verdieping lager.
Uiteindelijk kwam hij beneden aan, waar hij de deur opende en een jonge vrouw zag staan. Door zijn zicht dat nog niet optimaal was, kon hij niet uitmaken hoe oud ze precies was, maar erg veel maakte het niet uit. 'Beetje vroeg om op ruiltocht te gaan, niet? Of is het ondertussen de gewoonte geworden om op dit uur te beginnen?' vroeg hij lichtelijk geïrriteerd. Hij trok een wenkbrauw op, waarna hij naar de brief in haar hand keek, waarna hij lachend zijn hoofd schudde. 'En dan geven ze je nog een stom stuk papier mee ook. Nou, meid, het enige wat ik je daarvoor kan geven is een theelichtje. Goed genoeg om verder te gaan en iemand anders wakker te maken?' Hij nam een theelichtje uit het zakje dat in de dichtstbijzijnde la lag, waarna hij afwachtte op de goedkeuring van de roodharige meid die voor zijn deur stond.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
In principe verbaasde het haar niet dat hij zo neerbuigend deed, maar zij kon ook neerbuigend doen als ze dat wilde. Inderdaad, als ze dat wilde en bij hem was ze dat helemaal niet van plan. Ondertussen bekeek ze de jongeman eens goed, haar blik bleef even hangen bij zijn nog ietwat duffe ogen -dat krijg je ervan als je iemand uit bed belt- en heel eventjes gluurde ze langs hem heen, maar er was, zo op het oog, niets bijzonders te vinden. 'Doe dat theelichtje maar weer weg Samuel, maar ik heb best interesse in een ruilspelletje. Je mag de brief hebben, in ruil daarvoor wil ik dat je hem hier en nu leest en daarna zien we wel verder. Kan je dat aannemen of durf je niet?' Ze probeerde een beetje mysterieus te praten, hoewel ze wist dat ze dat helemaal niet kon. Over het algemeen was ze te vrolijk om mysterieus te zijn en op het moment was ze te gespannen, aangezien Rav niet wist wat ze van die Samuel kon verwachten.
Ondertussen negeerde ze zijn hand met het theelichtje en stak hem zelf de brief toe, hij was dicht gemaakt door haar moeder en ongeopend gebleven, dus hij was de eerste die hem zou lezen. Zelfs Ravay wist niet precies wat voor informatie er allemaal in stond, Helena -haar moeder dus- had gezegd dat het beter was als ze niet alles wist, dat zou haar behoeden voor pijn. Pijn waar ze, zeer vermoedelijk, niet tegen zou kunnen als hij besloot het haar te schenken, zo had haar moeder gezellig verteld. Als hij nou gewoon die brief aanpakte en hem las, dan hoefde zij hier niet zo te staan en was alles meteen een stuk makkelijker. Of lastiger, dat lag er maar net aan hoe Samuel erop zou reageren.

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Hij moest toegeven dat de manier waarop ze antwoordde hem ietwat nieuwsgierig maakte. Merendeels door de mysterieuze toon die ze eraan probeerde toe te voegen, al klonk het vast niet zoals zij dat had gewild. De brief werd vrijwel meteen in zijn handen gepropt, waardoor hij bijna gedwongen werd hem te lezen. Hij keek het meisje bedenkelijk aan, waarna hij het theelichtje weer op z'n plek legde en de enveloppe bekeek. De naam van de afzender kon hij zich vaag herinneren, het gezicht dat erachter zou kunnen zitten al helemaal niet meer. Hij scheurde de bovenkant open, waarna hij de brief eruit haalde en openvouwde. Hij had een idee of er van hem verwacht werd om hem luidop te lezen, dus mompelde hij de letters die hij las, zodat de essentie van de boodschap voor haar verloren zou gaan. De brief begon redelijk standaard, een begroeting gevolgd door zijn naam zouden als opener moeten dienen, maar het verdere verloop van de brief verwarde hem, iets wat misschien duidelijk te zien was. Hij keek op van de zwarte letters, waarna zijn blik die van het meisje doorboorde, waarna hij zich weer op de letters richtte. 'Ravay, dus,' mompelde hij. 'Nooit geweten dat Helena een dochter had.' Nu hij beter keek, zag hij hier en daar wel treffende gelijkenissen. 'Nooit geweten dat ze mijn moeder zo goed kende, overigens,' fluisterde hij, waarna hij voorzichtig glimlachte. 'Korte samenvatting, omdat jij waarschijnlijk geen idee hebt wat de inhoud van deze brief is,' begon hij. 'Jij wordt achternagezeten door een paar gevaarlijke namen, de bedoeling is dat jij hier intrekt en ik met ze afreken zodat jij weer veilig bent en in ruil daarvoor krijg ik iets waar ik veel meer voor zou doen dan alleen dit.' Hij glimlachte, waarna hij de brief dubbel vouwde en in de la van de theelichtjes duwde. Hij hield de deur iets verder open, waarna hij haar gebaarde binnen te komen. Hij had bewust een groot deel van de brief weggelaten, aangezien zij er vrijwel niets mee te maken had. Helena wist veel meer, wat logisch was ook. Samen hadden ze wel een paar dingen meegemaakt, waardoor enkele geheimen niet achterwege konden blijven. Zij had hem geholpen, nu was het zijn beurt om iets terug te doen. De beloning zou theoretisch gezien niet ter zake moeten doen, maar Helena wist nou eenmaal zwakke plekken in zijn geschiedenis en had daar al vaker op kunnen inspelen. Het verbaasde hem dat ze wel zo verstandig was geweest om haar mond te houden tegen haar dochter, tenzij die heel goed was in het spelen van een rol - al zou ze dan wel door de mand vallen. Het deed er niet zozeer toe hoe goed ze hem kende of dacht te kennen, messen waren sneller dan woorden. Misschien dat het niet eens zo snel voorbij zou zijn, hing een beetje van de situatie af. Hij had trouwens geen koffers gezien, misschien dat die nog moesten komen. Of niet, misschien verwachtte Helena dat het op een dag of twee al opgelast zou zijn. Als de namen van de personen ook dezelfde identiteit hadden als hij dacht, zou het wel eens een stuk langer kunnen duren. 'Het kan overigens ook handig zijn om te zeggen wat je precies gedaan hebt, waar en wanneer en vooral hoe. Je wil niet weten wie ik denk dat ze zijn,' zei hij, waarna hij naar de woonkamer liep. 'Denk je niet?'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Zijn reactie was vreemd te noemen, hij keek haar eerst, bijna intens alsof hij van haar gezicht probeerde te lezen wat er in die brief stond, aan, om daarna toch de brief aan te pakken en hem met een vrij serieuze uitdrukking te lezen. Niet veel later kwam er ook nog eens een lichte glimlach op zijn gezicht te staan, wat het al helemaal afmaakte, aangezien Ravay geen idee had van wat er nou precies in die brief stond. Haar moeder had het niet willen vertellen, het was beter voor haar eigen bestwil, of zo dat scheen, maar het maakte haar toch wel heel nieuwsgierig om hem zo met die brief te zien. 'Korte samenvatting, omdat jij waarschijnlijk geen idee hebt wat de inhoud van deze brief is. Jij wordt achternagezeten door een paar gevaarlijke namen, de bedoeling is dat jij hier intrekt en ik met ze afreken zodat jij weer veilig bent en in ruil daarvoor krijg ik iets waar ik veel meer voor zou doen dan alleen dit.' Ravay wist helemaal niet of dat nou echt van die gevaarlijke namen waren, volgens haar moeder wel en hij vond dat blijkbaar ook, maar zelf had ze nog helemaal nooit van die gasten gehoord. Waarom waren ze zo gevaarlijk, als niemand hen kende? Of, niemand, het kon natuurlijk zijn dat iemand van haar leeftijd en niveau ze niet kende, juist omdat ze niets met dat wereldje te maken had, maar zelfs dan zou je zeggen dat 'gevaarlijke namen' wel bekend waren. 'Het kan overigens ook handig zijn om te zeggen wat je precies gedaan hebt, waar en wanneer en vooral hoe. Je wil niet weten wie ik denk dat ze zijn. Denk je niet?'
'In principe valt het best mee wat ik gedaan heb,' nieuwsgierig rondkijkend liep ze achter hem aan de kamer in. 'Een vriend van me had ruzie met wat gasten en hij was duidelijk in de minderheid, dus samen met nog wat andere mensen sprong ik ertussen, ik laat mijn vrienden niet in elkaar geslagen worden. Toen begon eentje van hen over dat vrouwen alleen goed waren voor voortplanting, dat we het niet in ons hoofd moesten halen om tegen de man in opstand te komen en al dat soort dingen. Toen hij eventjes afgeleid was sloeg ik hem met mijn vuist in zijn gezicht, hij strompelde achteruit en viel van de stoep af, waarna hij werd aangereden door een auto. Hij overleed. Heel triest allemaal, hoewel ik vind dat de wereld hem beter kwijt dan rijk is, maar sindsdien doet m'n moeder panisch over alles en nadat ze van de politie hoorde wie het was, is ze die brief gaan schrijven en dwong ze me midden in de nacht naar jou te gaan, aangezien mijn leven in gevaar zou zijn. Ik weet dus nog steeds niet voor wie ik nou bang moet zijn?' De laatste zin, vraag eigenlijk, liet ze in het midden hangen en keek hem afwachtend aan, benieuwd of hij er een antwoord op terug had.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Savay gaat niet gebeuren, Sacho 4 ever xox

Ik ga de rest btw even lezen don't mind me

*flies away*

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:

SoldToADemon schreef:
Savay gaat niet gebeuren, Sacho 4 ever xox

Ik ga de rest btw even lezen don't mind me

*flies away*

KSSST

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:

SoldToADemon schreef:
Savay gaat niet gebeuren, Sacho 4 ever xox

Ik ga de rest btw even lezen don't mind me

*flies away*

Omg hahaha you life ruiner. Typ op Reinian dan typ ik bij Sacho en now let me be great

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:

Editors schreef:

SoldToADemon schreef:
Savay gaat niet gebeuren, Sacho 4 ever xox

Ik ga de rest btw even lezen don't mind me

*flies away*

Omg hahaha you life ruiner. Typ op Reinian dan typ ik bij Sacho en now let me be great

Placebo
Wereldberoemd

Placebo schreef:
Voetstappen achter zich bevestigden dat Ravay volgde en het duurde niet lang voordat ze ook begon te spreken. Hij luisterde naar het verhaal, dat inderdaad niet zo heel erg was. Het leek op een normale situatie, iets wat wel vaker gebeurde. Het was alleen zo dat die gasten niet zo alledaags waren en na wat Ravay vertelde, zou het best wel kunnen dat het inderdaad de personen waren die hij in gedachten had. Om alle twijfel uit te sluiten, liep hij naar een zwarte kast, waar hij een lade van opentrok en met zijn vingertoppen over de verschillende documenten ging, om er één uit te halen. Binnenin zat een foto en nog wat dingen die er nu niet toe deden. 'Was hij diegene die de opmerking maakte?' Als het zo was, had ze inderdaad wel een klein probleempje. Ze waren met een stuk meer dan zij had gezien en ze hadden een behoorlijke reputatie. Haar moeder had er goed aan gedaan om nu zijn hulp in te roepen, waarschijnlijk zouden er geen betere momenten meer komen. Hij stopte de foto weg, ze had waarschijnlijk wel genoeg tijd gehad om eventueel een gezicht te herkennen. De lade ging weer dicht en hij deed hem weer op slot, waarna hij op de rand van de bank ging zitten en het meisje aankeek. 'Het is inderdaad niet zo erg, alleen gebeurde dit op de verkeerde plek, het verkeerde moment en vooral met de verkeerde personen.' Hij sprak het laatste woord bewust wat luider uit, waarna hij zijn mondhoek zachtjes omhoogtrok. 'Hij verdiende het wel hoor, maar goed.' Nu hij deze dingen wist, wist hij ook dat het niet makkelijk zou zijn om zomaar even af te rekenen met de grote groep mensen die achter haar aanzaten. Het was een voordeel dat ze hem niet kenden, maar hij hen wel door en door kende. Hun zwaktes waren bij hem niet onbekend en dat was een groot voordeel, zeker op dit moment. Het zou alsnog niet makkelijk worden en het zou veel voorbereiding vergen, maar hij was niet alleen. Ja, het was de bedoeling dat alleen hij met die mannen zou afrekenen, maar dan zouden ze ook meteen weten dat Ravay zich gewonnen gaf. Ze moest zichzelf leren verdedigen, al had hij geen idee hoe ze dat moesten aanpakken. Alleszins niet nu, aangezien het nog midden in de nacht was en hij zijn slaap nodig had. Toen hij echter een blik op de hal wierp en een deur aantrof die dicht was, vermoedde hij dat Ravay inderdaad geen koffer mee had. 'Komen ze je spullen nog brengen? Anders breng ik je wel naar je logeerkamer, 't lijkt mij niet handig om overhaast te beginnen.'

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld