Peeves schreef:
Mijn beurt om even te pronken
Ronde 1:
Tegenstelling: goed-slecht
Zeven werd altijd al gezien als een bijzonder getal.
In de geschiedenis is het vaak genoeg teruggekomen. Daarnaast zijn er zeven dagen in de week en kleuren in een regenboog. Ik vond het dus vanzelfsprekend om zeven stammen te scheppen. Zeven dorpen waarin wezens woonden die uitzonderlijk gemeenschappelijke eigenschappen zouden hebben. Ik wilde leven creëren, anderen beïnvloeden en vooral: niet meer alleen zijn.
Het was namelijk erg saai hier. Kaal ook. Lege vlaktes zover het oog reikte, maar toen de eerste huizen uit de grond rezen, was ik eindelijk tevreden. Het was dan ook fantastisch om te zien hoe die kleine en simpele schepsels hun bestaan opbouwden. Ik heb mezelf eens getoond aan een bijzonder jong exemplaar, aangezien ik de verleiding niet kon weerstaan.
Ik was natuurlijk voor zo'n lange tijd alleen geweest, waarom mocht ik dan niet een beetje plezier hebben? Misschien had ik het tactischer moeten aanpakken, het arme ding was erg geschrokken en durfde een lange periode niet meer buiten de muren te komen.
Iedereen maakt fouten, toch? Die van mij waren dan wel een beetje groter dan die van een eenvoudig individu, maar ik blijf erbij dat niemand perfect kan zijn.
Zelfs ik niet.
Zoals ik al zei: er waren wat foutjes. Ik maakte de wezens zodanig dat ze per dorp dezelfde geaardheid hadden, maar dit pakte nadelig uit. Ze groeiden uit elkaar.
Ik weet dat dit niet logisch klinkt, maar laat het me uitleggen:
De basis van elk persoon was hetzelfde, hun waarden en normen verschilden echter ongelooflijk van elkaar en er ontstond een tweedeling, waarna ik uiteindelijk met 14 stammen zat. Veel meer dan wat ik had gehoopt, maar ik was niet ontevreden.
Je snapt het nog steeds niet, hè? Nou neem bijvoorbeeld de eerste stam: liefde was daar een belangrijk element. In de eerste instantie zag ik liefde als iets puurs en moois. Gelukkig waren er ook wezens die het met me eens waren. Ze gingen goed met elkaar om en zagen de schoonheid in iedereen. Terwijl ik dit tevreden toezag vormden er zonder dat ik het doorhad minder 'mooie' groepen. Ze waren bruut, smerig en lustig. Ik kan niet ontkennen dat er sprake was van liefde, de manier waarop ze dit uitten was alleen te walgelijk voor woorden. Gelukkig vonden de beschaafdere wezens dit ook en ze vertrokken om tussen andere muren te leven. Ik zeg weeral dat ik dit niet geheel onprettig vond, het was alleen niet wat ik had verwacht.
Wat ik wél zag aankomen was de splitsing van de andere stammen na deze. Ik zal niet uitvoerig ingaan op de details, maar laten we zeggen dat deze scheiding vergelijkbaar was met die die ik zojuist beschreven heb.
Waarom vertel ik dit? Je moet weten dat het leven niet simpel is. Zelfs al denk je dat je dingen in de hand hebt, ze zullen altijd anders gaan dan je had gehoopt. Ik moet zeggen dat ik niet 100% alles en iedereen stuurde; ik liet ze maar een beetje aanrommelen.
Er vonden echter niet al te grote gevechten plaats, enkel onenigheden voordat ze eens en voor altijd vertrokken. Een enkele keer heb ik moeten ingrijpen. Ik weet niet meer precies hoe ik ze heb gestopt, maar ik geloof dat ik mezelf niet té erg heb getoond. Natuurlijk hebben de wezens door dat ik er ben. Ze zijn niet helemaal achterlijk. Helaas klopt hun beeld van mij niet helemaal; ze schilderen mij af als een prachtig en goddelijk verschijnsel, maar dit is belachelijk. Niemand is perfect.
Zelfs ik niet.
Ronde 2:
Emotie: ongeduldig
Locatie: buiten in de regen
Zijn vingers gleden van de nek van het levenloze lichaam en lieten het achteloos vallen. Zonder erg te hebben in het bloed dat over zijn hand sijpelde en de regen die het met veel kracht wegspoelde, speurde de man met half toegeknepen ogen tegen de neervallende druppels de donkere straat af.
Niks.
Geen schaduw onder het licht van de straatlampen, geen zwarte mantel die geruisloos door het hemelwater gleed, opnieuw kwam hij niet. De man sloeg zijn handen voor zijn gezicht, waarbij hij het water dat erover heen liep met bloed mengde, en liet uit frustratie een luide brul horen, die door steegjes kaatste en door niemand gehoord zou worden.
Waarom verscheen hij niet? Zou hij het verkeerd aan hebben gepakt? De man schudde woest zijn hoofd en smeet het mes dat eerder langs zovele kelen had gesneden met alle geweld weg. Het geluid van het metaal dat in contact kwam met de koude stoeptegels ging verloren in het geraas van de storm.
Hij wilde het niet meer, omdat het nooit zijn dood zou kunnen brengen. Op geen enkele manier was dat mes in staat om zijn rust te betekenen. De man kon niet sterven; dit was zijn boete, zijn straf voor al die vreselijke daden op aarde en geen mes kon hem nog doorboren. Hij had dus bedacht dat hij met hem moest spreken...
De Dood.
Hij zou hem mee kunnen nemen, hem daarmee bevrijden van dit vreselijke lot.
'WAAROM?!'
Een tweede schreeuw galmde tussen de slapende huizen. De man gunde het lichaam dat in een uitbreidend plasje bloed lag geen blik waardig en rende er door de diepe plassen weg van. Hij wilde nog meer roepen, tieren en briesen, maar al zijn kracht was weg. Al gauw schreeuwden zijn benen het uit van de pijn en hij liet zich vallen. Zijn huid kwam in contact met de ruwe grond, maar geen druppel bloed welde op, geen steken van pijn te voelen op zijn huid. Als een film werden allemaal herinneringen afgespeeld in zijn hoofd, terwijl hij daar uitgeput en doorweekt door water en bloed op de grond lag. De mystieke kracht die hem onsterfelijk en gebonden aan dit lichaam maakte... De mensen waar hij om gaf die één voor één voor zijn ogen wegkwijnden en stierven.
Oh wat zou het fijn zijn om met hen verenigd te kunnen zijn, dacht hij vol zelfmedelijden. Hij verdiende dit niet, hij wilde dood!
Plotseling weerklonk er een geluid dat de man terug naar de realiteit bracht. Hij tilde zijn hoofd op en spitste zijn oren, speurend naar de bron van dat maar al te welkome geluid.
Daar, recht onder een straatlantaarn, maar duisterder dan alles in zijn omgeving.
Daar, midden in de regen, maar beschermd tegen de druppels die nu harder dan ooit uit de hemel vielen.
Haastig krabbelde de man overeind en dwong zichzelf met alle kracht die hij nog had om naar de Dood toe te lopen. Ondanks zijn begeren naar de eeuwige rust liep er een rilling over zijn rug. Een kilte, kouder dan alles wat hij ooit eerder had gevoeld, verspreidde zich over hem en kroop over zijn lichaam. Zwakjes wist hij nog één woord uit te brengen. 'Alsjeblieft!'
Zonder dat hij hem had zien bewegen had de man plots zijn arm in de greep van de Dood. Al het geluid om hem heen leek steeds meer weg te sterven terwijl een gesmoorde maar woedende kreet op de achtergrond klonk. Alle lichten leken te doven tot een eindeloze duisternis.
Eindelijk.
0
0
0
0
Anoniem
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
20
