Hier komen de laatste 3 forum topics
te staan waarop je hebt gereageerd.
+ Plaats shout
Dazy
Gezond en gelukkig 2026 💝
0 | 0 | 0 | 0
0%
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

> Sluiten
Helper
Forum
Startalk
Blogstatistieken
Vriendenbeheer



Topics   Berichten
18 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste
ORPG/ NightShadows Ft Jillus & clairetie
Clairetie
Straatmuzikant



clairetie schreef:
Opgelucht liepen we samen naar buiten richting het parkje waar we eigenlijk zouden gaan picknicken. Ik had nog steeds last van mijn wang en hand, maar mijn aandacht was er gewoon even niet bij. Nog even en ik zou haar alles moeten vertellen. Ik was wel opgelucht dat ze niet meer boos op me was. Had ze dan toch wel mijn sms ontvangen? Eenmaal aangekomen in het park, zag het er iets wat somber uit. de lucht was donker gekleurd van de regenval van vannacht en bijna alles was nat. Het overdekte bankje was gelukkig nog droog. We gingen zitten op het bankje en begonnen aan het gesprek. Ik vroeg haar naar of ze al wist wat er precies gaande was, maar ze vertelde me dat ze niets af wist van haar helende krachten sinds vannacht, en ook niet van die warme gloed. ik legde haar uit dat ze deze bij 1 of 2 mensen voelde en dat het gevaar, liefde, of de duistere kant betekende en dat haar krachten pas op haar 20e helemaal compleet zouden zijn. Ze schrok een beetje toen ik het woord liefde over mijn lippen heen liet gaan, maar ze herstelde zich snel. ''Ja, gevaar dat klopt'', zei ze. ''Toen die man'', ''Felix...'', onderbrak ik haar. ''..Felix in de buurt was voelde ik de warmte ook. ''Wie is die jongen eigenlijk?'', vroeg ze aan me. Ik moest nu de grote stap nemen om haar alles te vertellen maar ik kon het gewoon nog niet. ''Laat ik het erop houden dat hij iets van me wil wat ik niet heb'', zei ik maar tegen haar. Ze zag aan me dat ik het er liever niet over had, en dat ik informatie achterhield. ''Ik begrijp het'', zei ze tegen me. ''Je hoeft het er niet over te hebben'', voegde ze eraan toe. ''Nu over jou, wat voor speciale dingen kun jij?'', vroeg ze aan me. Ik wilde haar niet vertellen over het mentaal pijn doen van mensen, misschien zou dat haar afschrikken. ''Ik krijg van iedereen om me heen gedachtes binnen, en ik kan als ik me heel goed concentreer in dieren veranderen'', zei ik maar tegen haar. ''Je moet wel echt oppassen'', zei ik tegen haar. ''Het gebruiken van je krachten werkt wel erg uitputtend. Je energie zal snel afnemen'', zei ik tegen haar. En ik kon het weten. Ik leefde er al heel mijn leven mee. Mensen vonden me raar, ze dachten dat ik gestoord was. Terugdenkend aan die gedachte werd ik er een beetje depressief van. Fay pakte mijn hand vast om te laten zien dat ze het begreep. Tot mijn verbazing voelde ik de pijn in mijn hand verzachten. Ik wikkelde het verband eraf en zag dat de wond bijna helemaal verdwenen was. ''Bedankt'', zei ik tegen haar. ''dat je me begrijpt'', voegde ik eraan toe. Ik dacht na over wat ik nu het beste was. ''Waarom wil mijn moeder eigenlijk niet dat ik met je omga?'', vroeg ze aan me. Dat was eigenlijk wel een goede vraag. Misschien had ze haar krachten wel van haar moeder geërfd, en dat zou betekenen dat haar moeder niet wilde dat ze daarachter kwam. ''Ik denk omdat je moeder niet wilde dat je achter je krachten kwam. ''Dat is dan in ieder geval wel een punt. toen mijn moeder me vertelde dat ik niet meer met je om mocht gaan zei ze zelfs dat ze me wilde beschermen. tegen mezelf!'', zei ze tegen me. Dat deed me wel aan het denken zetten. ''Wat ik ook niet begrijp is dat Felix steeds zo ineens overal kan zijn. Ineens  staat hij achter me'', zei ik tegen haar. ''Ik denk niet dat hij een normale jongen is'', zei ze tegen me en ik gaf haar wel gelijk. Felix wist af van mijn krachten, maar ik had er nooit echt over nagedacht dat hij ook krachten kon hebben? Zou hij zich kunnen teleporteren? Of op ze minst snel bewegen, Ander zou hij nooit zomaar achter me kunnen staan. Ik moest even wat tijd hebben om het allemaal te verwerken en uit te stippelen. ''Ik denk dat het het beste is als je je moeder voorliegt. Speel maar het zielige meisje, die de jongen die ze pas 1 dag kende nooit meer zal zien. Ze mag niet weten dat je hier met mij geweest bent'', zei ik tegen haar, en ze wist dat ik een punt had. Ik keek haar even aan in haar gezicht. Ik gaf haar een kus op haar voorhoofd, en ik stond op van het bankje. ''Ik zal je vinden. Je kan me ook altijd sms'en of bellen'', zei ik tegen haar en toen liep ik weg. Ik keek nog even achterom naar Fay die tot mijn verbazing ook omkeek terwijl ze de andere richting op liep. Het warme gevoel keerde terug van een paar minuten geleden. Was er gevaar om me heen? Nee. Dan bleef er voor mij nog maar 1 optie over. Het warme gevoel verspreidde zich verder over mijn lichaam toen ik voelde dat mijn wangen nu ook steeds warmer werden. Was..was er dan meer wat er tussen ons gaande was? 
19
Posts: 7522
Datum: 23-11-2014 14:14
Anoniem
Karaoke-ster



jillus schreef:
Mijn moeder stond als gewoonlijk bij het raam toen ik de veranda van ons huis op liep. Ze keek bezorgd en ik hoopte dat ze mijn smoes zou geloven.
Ik belde aan, want natuurlijk was ik gisteravond mijn sleutel vergeten.
Toen ik naar binnen stapte wierp ik eerst een blik op de klok, want mijn tijdsgevoel was door alle toestanden erg veranderd. Half tien pas. Mijn knorrende maag herinnerde mij eraan dat ik niet ontbeten had dus liep ik richting de keuken, de starende blik van mijn moeder negerend.
Ik stond boterhammen te smeren toen ze de keuken binnenkwam. Ze vroeg me waarom ik zo laat thuis was, aangezien ze om acht uur het ziekenhuis verlaten had. "Na mijn wandeling ging ik terug naar het ziekenhuis voor jou, maar je was weg en toen herinnerde ik me pas dat je al naar huis was" loog ik terwijl ik mijn ogen neersloeg. Gelukkig geloofde mijn moeder mijn smoes en ze liep tevreden de keuken uit. Ik zat op de bank mijn boterhammen te eten toen de deurbel ging.
Ik zette mijn bord op tafel en deed de deur open.
Ik keek recht in het geïrriteerde gezicht van mijn opa. Hij gaf me een knuffel en liep naar binnen. Ik zag toen ook mijn oma en knuffelde haar waarna ik me afvroeg waarom ze met zijn tweeën hierheen kwamen, het gebeurde haast nooit.
Mijn moeder was net als ik erg verbaasd om haar ouders te ontvangen. Mijn opa zei tegen mijn moeder dat hij even wilde praten. Onder vier ogen.
Ik was nieuwsgierig als de pest maar werd, net als Dylan, door mijn oma naar boven gelokt met de vraag of we haar onze kamers wilden laten zien. We waren in Dylans kamer toen ik naar beneden liep om naar de wc te gaan.
Ik hoorde mijn moeder schreeuwen en kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen dus ging ik tegen de deur aan staan om ze af te luisteren. "Michael was geen Dorn!" schreeuwde mijn moeder. Een dorn, wat is dat en wat had het met mijn vader te maken? Toen kwam er lang gezeur van mijn opa dat ze nooit met Michael had moeten trouwen. Het was verschrikkelijk saai en ik was van plan om de trap op te lopen toen ik mijn eigen naam hoorde. "Ja, maar ze heeft geen krachten. Ze is een doodnormaal meisje", riep mijn moeder geïrriteerd. Mijn opa mompelde iets, voor mij, onverstaanbaars en het enige woord wat ik opving was ´krachtschild´.
Hadden mijn opa en mijn moeder ook krachten? Hadden ik en mijn familie hier toch meer mee te maken dan ik verwacht had? Ik stuurde een sms naar Justin en voelde toen 'de gloed'.
Zou Justin in gevaar zijn?
Ik liep de woonkamer in waarop mijn opa en mijn moeder me geschrokken aanstaarden.
Ik pakte mijn jas om Justin te zoeken, maar mijn moeder liet me niet gaan. Ze vroeg me waar ik heen ging en ik vertelde haar dat ik onverwachts een extra zwemtraining had. Op zondag train ik gewoonlijks om acht uur 's avonds, maar het komt voor dat ik extra moet trainen en daarom geloofde ze me. Ze knikte en ik ging naar buiten. Ik merkte dat het warmer was dan gisteren. De wind was afgenomen en het was drukker op de straten. Mensen waren minder in zichzelf gedoken en genoten van misschien wel de laatste mooie herfstdag. Buiten bedacht ik me dat ik te overenthousiast was weggegaan.
Ik had geen idee waar Justin was, ik had geen telefoonnummer en geen adres. Hij had me niet verteld wat hij ging doen vanavond...Het leek me niet zo'n goed gevoel om op mijn gevoel alle straten af te lopen. Misschien was hij wel uit de stad; als hij zich in een vogel had veranderd kon hij overal zijn.
Dat dieren-ding is trouwens wel een beetje vreemd...dat hele krachtengedoe is vreemd. Ik ben een gewoon, normaal meisje en opeens heb ik krachten en hebben mensen om mij heen ook krachten. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet denken. Er helemaal in meegaan of net doen alsof er niks is en een normaal leven leiden.
Ik voelde de warmte weer en ik wist dat Justin zich dicht bij gevaar bevond. Of hij had een vriendinnetje en ik voelde de liefde. En dan had je nog de mogelijkheid dat hij nu iets duisters en evils aan het doen was, alhoewel ik niet helemaal snap hoe dat in zijn werk gaat. Maar ik kan hem toch niet gewoon vergeten en naar binnen gaan. Misschien zit hij wel heel erg in de problemen en wacht hij tot ik hem kom redden, net zoals hij mij gered heeft.
Ik weet het niet, maar het enige wat ik nu kan doen is afwachten. Misschien krijg ik zo een sms terug, ik weet het niet. Toen ik weer naar binnenstapte keek drie paar vragende ogen mij aan. Oma had zich namelijk ook bij het gezelschap gevoegd.
Ik liep naar boven, mompelend dat de zwemtraining op het laatste moment toch niet door ging. Het laatste wat ik hoorde was mijn oma die op een fluistertoon zei: "Als we het zo willen houden, moet Fayline zo min mogelijk van Felix af weten" Ik sperde mijn ogen wijd open en hoopte dat ik dat verkeerd gehoord had...
15
Posts: 97
Datum: 25-11-2014 18:12 | Aantal keer gewijzigd: 15
Clairetie
Straatmuzikant



clairetie schreef:
Na het afscheid van Fay liep ik  met brandende handen via het park naar de bus toe die de stad uit zou gaan in plaats van in. Toen ik het park in liep vloog er een zachte wind bries in mijn gezicht. Ik kreeg het steeds iets ouder en boven me zag ik dat de lucht donker kleurde. Het zou me niets verbazen als het zo weer zou gaan regenen. Toen ik aan het einde van het park Felix zag staan stond mijn hart weer even stil. Wat was  het toch dat hij me steeds wist te vinden? ik wilde zo snel als ik kon weg, maar dit was mijn enige kans. Hij had me zover ik door had nog niet gezien en ik moest meer te weten komen over zijn krachten. Op tientallen meters afstand volgde ik hem tot het einde van het park naderde. Ik kende de stad tot hier, Verder nam ik altijd de bus. Als ik hem nu verder moest volgen moest ik me uiterst concentreren om de weg die ik liep in mijn gedachte op te laten nemen. Het zat er voor mij niet in om als Felix me door had, niet eens te weten waar ik heen moest. Met een uiterst geconcentreerde geest en een hoog energie niveau volgde ik Felix te voet verder. Hij leek wel langzamer te zijn dan normaal. Misschien wilde hij niet te veel opvallen? Rustig liep ik nu op een kleinere afstand als 5 minuten geleden van hem vandaan door een straat heen die verdacht veel leek op de straat van daarnet. Waarschijnlijk een nieuwbouwwijk. het was er erg stil en nergens was een klein stukje groen te bekennen. Het pad bestond voornamelijk uit zand en grind. Eenmaal aangekomen bij een steeg stopte ik. Tot hier en niet verder. Ik verstopte me achter een grote Mercedes en maakte me klein. Nog even nam ik de route door die ik terug moest lopen als het mis ging en ik sloeg hem ergens tussen mijn gedachtes op. Na enkele minuten kreeg ik al wat gedachtes binnen. Vanuit de steeg hoorde ik geen geluid. ''Wat is dit een kutplek om af te spreken zeg zo kunnen ze ons toch nooit vinden?'' en ''Had pa niet wat beters kunnen uitzoeken, en als laatste: ''Ik hoop dat hij die rotdorns van vorige keer heeft opgeruimd''. De 3 woorden die me vragen opleverde waren ; Ze, Pa, en rotdorns. Oké, ik moest blijkbaar wat meer opzoeken over Dorns. Verder wist ik niet dat Felix nog een vader had. Of teminste, dat hij nog leefde. Niet veel later zag ik een man met donkergekleurd haar en een zwarte jas de steeg in lopen. Dat kon niemand anders zijn dan zijn vader. Ik kreeg weer wat binnen. ''Na al die weken, toch wat gegroeid zie ik?'' en ''wouw hij is er Nu al, had hij er niet eerder kunnen zijn, dit moet ik afgehandeld hebben''. Ik schrok, gingen ze iemand vermoorden? Wat ik zeker wist is dat ze een plan aan het bespreken waren. Toen er 2 zwarte raven langs vlogen dook ik nu onder de auto. Mijn handen schuurden wat langs de stenen, maar verder ging het redelijk soepel.  Dat de raven zwart waren, dat was normaal, maar van dieren kon ik geen gedachtes opvangen. wat me wel altijd leuk zou zijn geweest. Ik verstond er niet veel van, want het leek wel een andere taal. Natuurlijk hoorde ik wel Felix zijn naam vallen en een aantal anderen. Ze daalde neer in de steeg waar felix en zijn vader zaten. Bedoelde hij dat met Ze? Ik schrok me dood toen ik een sms van Fay ontving. Snel las ik hem door tot ik mijn handen de telefoon bijna op de grond lieten vallen. ''Heej Justin, zegt jouw dit iets? mijn opa en oma kwamen ineens op bezoek en wilde met mijn moeder praten. Ze zeiden dat mijn vader een Dorn was, iets over een krachtschild (hebben mijn opa en moeder ook krachten dan?) En ze hadden het over of ik wel of geen ''normaal'' meisje was? Het laatste hoop ik verkeerd gehoord te hebben. Ze...ze hadden het over.. dat ik zo min mogelijk af mocht weten van FELIX!  Jus, ik ben nu echt bang. P.S. ik voel een sterke warmte in mijn onderbuik Ben je in orde? x fay''. Mijn handen werden zweterig en mijn hart begon sneller te kloppen. Het was waar wat Felix me verteld had! Fay had hier duidelijk meer mee te maken dan ik dacht. ''Vanmiddag gaat ze eraan hoor je me en niet een minuut later!'', hoorde ik nu vanuit de steeg komen. Ik stuurde snel een sms terug. ''FAY NOOD NU WEGWEZEN DAAR! kom naar sneeuwliewenlaan 6,  IK ZAL WEL UITLEGGEN WAAROM LATER! NU! Justin.'' Ik kroop onder de auto vandaan, nam een diepe adem lucht en sloot mijn ogen. Mijn benen trilde en mijn handen zweten van de warmte. ik steeg de lucht in en zo snel als ik kon vloog ik naar waar ik had afgesproken met Fay. Hopelijk was er nog niets aan de hand want ik voelde haar gloed aan me trekken. Mijn energie daalde en ik kon me alsmaar niet goed concentreren. De wind had ik mee, maar het warme gevoel bleef. Fay, ik kom er aan. 
19
Posts: 7522
Datum: 27-11-2014 20:06
Anoniem
Karaoke-ster



jillus schreef:
Mijn telefoon trilde: een sms van Justin.
 'FAY NOOD NU WEGWEZEN DAAR! kom naar sneeuwliewenlaan 6,  IK ZAL WEL UITLEGGEN WAAROM LATER! NU! Justin.'
Wat? Nood? Het was 12 uur 's middags...ik had nog niet eens geluncht! Ik propte een boterham naar binnen en negeerde de vragende blikken van mijn opa, oma en moeder en rende naar buiten.
Ik heb me nog nooit zo'n zorgen gemaakt om iemand...om mezelf en misschien om Justin. Wat is dat toch met hem...ik weet niet eens of ik hem wel leuk vindt en of hij mij wel leuk vindt...struggles. Maar ik had nu wel andere dingen aan mijn hoofd.
Drie blokken verder zag ik het bordje van de Sneeuwliewenlaan al. Mijn pas vertraagde en ik liep rustig door totdat ik Justin zag. Zijn bruine ogen glinsterden in het zonlicht, een klein beetje zonlicht dat door de wolken werd doorgelaten. Hij zag er oogverblindend uit en toen ik een warme steek voelde wist ik zeker dat ik er ook oogverblindend uitzag. Ik had het me nog niet eerder gerealiseerd maar al vanaf het restaurant gisterochtend voel ik een warme gloed als ik oogcontact met hem maak.
Zal hij dan toch iets voor mij voelen?
Hij rende op me af en hij knuffelde me. Ik weet niet hoe lang het duurde voordat hij me in mijn ogen keek en onze lippen voor een moment heel dicht bij elkaar waren. Ik hoopte stiekem dat hij me zou zoenen...dit was echt een magisch moment. Maar op het moment dat onze lippen elkaar bijna raakten, op een haartje verschil, draaide hij zijn hoofd weg en duwde me een huis in: Sneeuwliewenlaan nummer 6.
Het was een klein appartement met een grote raampartij aan de rechterkant. De muren waren lichtblauw geverfd, maar erg vies en beschadigd waardoor ik me afvroeg hoe lang geleden ze geverfd zouden zijn. Er stonden twee grote stoelen, ook weer kapot en beschadigd. Ze leken wel van de vuilnisbelt af te komen.
Hij duwde me ruw naar binnen waarna ik me afvroeg waarom hij zo´n mooi moment verpest had. Ik eiste een verklaring voor zijn gedrag waarna hij op de rechterstoel ging zitten en met een gebaar aanwees dat ik in de andere stoel moest gaan zitten.
Ik plofte neer waarna hij me het hele verhaal uitlegde. 
Over zijn gedachten-leeskrachten...over wat hij zag in het steegje met Felix zijn vader...over het feit dat ik meer betrokken ben in dit hele verhaal dan ik zou denken en misschien zou willen... over zijn vader en zijn zus (die hij al sinds zijn zestiende niet meer gezien heeft)...over zijn echte leeftijd: 21 (maar dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken)...en over dat hij niet wist wat Felix van mij wilde en waarom zijn vader mij pijn wilde doen (gek genoeg geloofde ik hem, zijn ogen logen niet)...
Een uur later wist ik alles, van zijn krachten tot zijn familiegeschiedenis. Ik stond op en begon onrustig door de kamer te lopen. Hij ging voor me staan en keek me serieus aan. Iets te serieus...
Ik vroeg hem welke krachten ik nog meer heb en hij keek me aan...zijn gezichtsuitdrukking vertelde me dat hij het echt niet wist. Hij sloeg zijn ogen neer en vertelde dat hij iemand kende die het wel zou weten...
"Wie dan?" vroeg ik hem terwijl ik verheugd was dat er nog iemand was die ons kon helpen.
"Mijn vader," bekende hij terwijl hij beschaamd naar de grond keek. Ik vroeg hem of hij het voor mij aan durfde...een confrontatie met zijn vader die hij al ruim vijf jaar niet gezien heeft, voor mij...om mij gelukkig te maken.
Hij knikte en ik gaf hem een spontane kus op zijn wang. Ik schrok er zelf een beetje van en hij ook want hij kleurde rood.
Ik voelde een warme gloed en wist dat dit liefde was.
Ik zag hem ook opkijken...en we wisten allebei hetzelfde...dit was liefde. Hij reikte naar mijn lippen, maar ik was er nog niet klaar voor. Ik wilde eerst dit mysterie oplossen...op naar zijn vader!
15
Posts: 97
Datum: 01-12-2014 20:45 | Aantal keer gewijzigd: 2
Clairetie
Straatmuzikant



clairetie schreef:
Zo snel als ik kon rende ik naar de straat toe die ik Fay had gesms't. Waar bleef ze nou, ze moest me niet zo ongerust maken! Na nog geen 3 minuten zag ik haar rode haar al gloeien door het zonlicht. ''Fay!''. Zo opgelucht als wat rende ik naar haar toe om haar vervolgens in de armen te vliegen en haar lang en stevig vast te houden. Ik sloeg me arm om haar hoofd heen die ze liet rusten op mijn schouder waarna ik mijn kin op haar hoofd liet rusten. Het leek wel een eeuwigheid te duren. Ik voelde haar warme lichaam tegen het mijne aan drukken. Toen ik het durfde om haar recht in haar ogen aan te kijken was het kwartje voor mij al gevallen. Mijn hart klopte in mijn keel en mijn handen brandde van de warmte. Het was zo. En ik accepteerde het. Ik was er niet bang voor. Ik streek een stukje haar wat voor haar ogen hing achter haar oor waarna ze me met een klein geliefd lachje aankeek en toen verlegen met haar prachtige ogen knipperde. Ik lachte terug waarna ik haar in haar diep bruine ogen aankeek en mijn hoofd iets wat meer naar voren kantelde. Het zou alles veranderen. Ik voelde de warmte die ze uitstraalde, de warme gloed die ik al dagen voelde. Doe het dan! Ik voelde haar onderlip al tegen de mijne aan komen toen ik me rustig omdraaide en haar mee naar binnen nam. Ik kon mezelf niet altijd onder controle houden, ik had het vaker meegemaakt. Ze leek het jammer te vinden dat ik mijn hoofd had weggedraaid en ik vond dat ook. Waarom had ik het nou niet gedaan! ''Fay..ik..ik moet je iets vertellen denk ik.'',  zei ik rustig. Ik ging op een bank zitten in de woonkamer van het huis. ''Kom!'', zei ik en ik stak mijn hand naar haar uit. Ze ging naast me zitten en ik vertelde haar alles. ''Mijn vader..mijn zus...ik'', het was nog net zo lastig als vroeger. ''Ik heb ze al  5 jaar..niet gezien'', kreeg ik eruit. Ik zag dat ze even schrok van wat ik zojuist verteld had, mijn verhaal, ze leek het te begrijpen en streek met haar arm rustig langs mijn rug. Het gaf me een fijn gevoel. Ik kon haar nu alles vertellen. ''Ik ben ook geen 19..maar 21'', zei ik nu maar ze leek niet verbaasd. ''Dat wist ik al wel, voel je niet schuldig over alles'', zei ze waarna ze me het gevoel gaf dat ze me begreep. Voor het eerst begreep iemand me en het voelde fijn. Ik vertelde haar alles wat ik wist over mijn familie, wat er zojuist was gebeurd in de steeg, over mijn gedachtes die ik binnen kreeg.  Toen ik klaar was stond ze op en liep onrustig door de kamer heen. Ik stond op en ging midden in haar pad staan. Ik keek haar doordringend aan, serieus. ''Fay, rustig aan je kan er niets aan doen blijf kalm'', zei ik tegen haar waarna ze zichzelf iets kalmeerde. ''Welke krachten heb ik nog meer Juss?'', vroeg ze waarna ik even mijn mond dicht hield. Niemand kon het weten want ze zouden zich pas rond je 19e ontwikkelen. Ze leek haar antwoord al te hebben . Nou ja, er was 1 iemand die het wel wist. ''Er is iemand... die het wel weet'', zei ik rustig tegen haar. Ik sloeg mijn ogen neer denkend aan het pijnlijke moment en zijn blik op het moment dat ik hem vertelde dat ik weg zou gaan. ''Wie dan'', zei ze iets wat rustiger waarna ik mijn antwoord alleen nog over mijn tong moest laten rollen. ''Mijn ..mijn vader'', zei ik tegen haar. ''Nee, dat kan je niet doen, dat wil je niet..durf...Durf je dat voor mij aan?'', vroeg ze. Ik knikte op en neer met mijn hoofd waarna ik mijn hoofd iets oprichtte.  ''Ik..ik doe het'', zei ik. Het is tijd.  Ik voelde Fay's lippen branden op mijn wang. Ik zag dat ze rood kleurde. Voor haar wilde ik het proberen. Ik moest het doen, ik moest opnieuw beginnen. Leren mezelf te beheersen! Voor Fay! Ik keek op, recht in haar gezicht. Haar ogen danste in het licht van blijdschap. We wisten het beide zeker nu. Ik pakte haar handen vast en voelde de warmte ervan af komen. Dit...dit was het dan. Liefde. Zo voelde dat.  Ik rijkte mijn hoofd voor een tweede keer naar het hare. Ik was er zeker van nu. Ik kon mezelf in de hand houden voor Fay. Vlak voordat we kusten draaide dit keer zei haar hoofd weg. ''Eerst je vader'', zei ze waarna ze me met een rood hoofd verlegen maar toch wel lief aankeek. ''Het is goed'', zei ik waarna ze me nog één blik toekende en we hand in hand naar buiten liepen. Ik kon bijna meer wachten. Ze moest het zeker weten. Eenmaal buiten tilde ik haar op en zwaaide haar door de lucht heen. Ik hoorde haar lach door de straat heen galmen. Ze keek me recht in de ogen aan en ik deed hetzelfde. ''Fay, ik..''. Ik hoefde niet meer na te denken of ze vloog me in mijn nek. Zij vloog mij in mijn nek. Ze drukte haar lippen rustig op de mijne. Ze waren zacht en volmaakt. de warmte straalde van me af en het leek wel of we samen een kacheltje vormde. Eenmaal na de kus, keek ik haar nog eens aan in haar ogen. Ze was gelukkig. We gaven elkaar een knuffel, als teken dat het wederzijds was. Ik moest mezelf weten te beheersen, voor Fay. Dat was de laatste gedachte die in me op kwam. Toen liepen we de straat uit.

De weg naar het oude huis van mijn vader was lang. Maar met Fay naast me, voelde het al een stuk minder koud. Nog steeds had ze mijn hand vast. Het was niets voor mij om me verlegen te voelen tegenover een meisje, maar ik wilde niet dat het uit de hand zou lopen net nu het zo goed ging. Ik zat mijn hoofd als maar te breken over het feit waarom Fay iets met Felix te maken heeft? En waarom zijn vader haar iets aan wil doen? Het enige wat ik wist, is dat het hem nu niet meer ging lukken zo lang als ik leefde. Het was raar voor ons, om ineens samen op pad te gaan, naar mijn vader. Waar ik overigens dood bang voor was om hem onder ogen te komen...na al die verloren jaren alleen geleefd te hebben... Even keerde het verdrietige gevoel terug, wat ik net op de bank ook al had. Gelukkig had ik nu Fay, die me begreep en me opvrolijkte wanneer dat nodig was. ''Is er iets?'', vroeg ze aan me terwijl ze me een kneepje in mijn hand gaf. ''Je kan me alles vertellen he Juss?'', voegde ze eraan toe. Ik zei niets, maar het feit dat we naar mijn vader gingen zei voor haar al genoeg. Ik wilde het er gewoon even niet over hebben. In plaats van het verdrietige gevoel wilde ik me nu wat richten op Fay, en haar een fijn gevoel geven. ''Heb je je moeder nog gesms't waar je naartoe ging?'', vroeg ik aan haar bang  dat ze wist dat ze bij mij was. ''ja ik heb gezegd dat ik vandaag ga shoppen met een vriendin'', zei ze maar met enige twijfel of haar moeder het wel echt zou geloven. Het begon nu wel meer te dagen. Waren Felix en zijn vader en de 2 andere mannen eigenlijk nog naar haar opzoek gegaan in haar huis? straks was er iets met haar moeder? Nee Justin, niet aan denken rustig blijven nu. Na een uur in de trein richting Utrecht en een stuk lopen richting mijn oude woonplaats, voelde ik lood in mijn schoenen. Ik wilde niet huilen, ik wilde me sterk houden. Verderop zag ik de speelplaats waar ik met mijn zusje altijd deed alsof  we superhelden waren. Herinneringen propte zich op in mijn gedachten. Kon ik het echt wel aan? Durfde ik het wel zeker? Ik bleef even staan. Fay had door dat het me dwars zat. ''Niet aan denken Jus, het komt goed'', zei ze waarna ze mijn hand los liet en ze voor me uit wat rustiger richting het huis liep. Ik zag het huis al staan. De voordeur waar ik 5 jaar geleden uit was gelopen. En niet zomaar om geen reden. Fay besloot voor me aan te bellen, aangezien ze mij de genante situatie bespaarde. Emotioneel gezien was ik namelijk super gelukkig met Fay, maar tegelijkerteed bleef het verdrietige gevoel maar aan me knagen. Niemand deed open en binnen was het donker. Toen ik echt dacht dat er niemand thuis was zag ik een man met een boodschappentas en bruin haar de hoek om komen. Ik keek recht in het gezicht van een man. Een man die ik had gehaat, maar ook had bewonderd. Toen hij me zag liet hij de boodschappentas op de grond vallen. Met grote ogen  staarde hij naar mij en fay. ''Justin'', hoorde ik mijn vader rustig en zacht zeggen. Hij liep naar me toe en gaf me een knuffel. Het speet hem. Wat ik en hij hadden gedaan was beide fout. we hadden allebei diep in ons hart spijt. Ik voelde een traan over mijn wang rollen. Het was niet van verdriet. Dit keer was het een traan van geluk. Mijn vader aaide me over mijn bol waarna hij wat mompelde en toen even naar Fay keek. ''Je bent er '', zei hij. ''Na al die jaren pap'', zei ik tegen hem waarna hij mijn traan wegveegde en mij en fay mee naar binnen nam. 
19
Posts: 7522
Datum: 01-12-2014 22:07 | Aantal keer gewijzigd: 4
Anoniem
Karaoke-ster



jillus schreef:
Ze stonden in een innige omhelzing, een vader-en-zoon omhelzing.
Ik was zo blij dat Justins vader er was. Niet uit egoïsme zodat ik mijn antwoorden zou krijgen, maar ik was echt gelukkig voor Justin. Hij verdient het echt.
Over Justins wang rolde een traan en ik wilde ook wel huilen, maar ik hield me in. Met een brok in mijn keel stelde ik me voor aan Justins vader, die Danny heet.
Hij liet ons binnen in zijn houten huis. Binnen was het erg groot en het huis had een warme uitstraling. Zachte kleuren en een grote openhaard vulden de woonkamer en maakten het erg gezellig. Op de openhaard stond een foto van Justin, toen hij een jaar of acht was geloof ik. Op die foto had hij blauwe ogen, prachtige blauwe ogen, waar ik in zou kunnen verdrinken, zo mooi.
We gingen naast elkaar op een grote hoekbank zitten, terwijl Danny tegenover ons plaats nam in een bruine bloemetjesstoel. Hij begon een ongemakkelijk 'hoe gaat het met je?' gesprek en alhoewel Justin zijn vader jaren niet gezien had, wilde hij niet over koetjes en kalfjes praten maar hield hij zich aan onze missie: antwoorden vinden.
"Uhm...pap, de reden dat Fayline en ik hier zijn is dat we een paar vragen hebben. Het gaat over krachten." Justins vader leek niet erg verbaasd te zijn over dit onderwerp en sloeg zijn benen over elkaar. "Ik heb nu volgroeide krachten..." Dit gezegd te hebben draaide Danny zijn hoofd om en keek hem vragend aan. Toen Justin wegliep was hij natuurlijk pas zestien en had hij nog onvolgroeide en onontwikkelde krachten. Het was nog niet eens duidelijk welke krachten hij zou hebben (Justin heeft me verteld dat je daar op je achttiende achter komt). "...en Fay is er gister achter gekomen dat ze ook krachten heeft en nu willen we wat dingetjes weten. Fay haar moeder heet Jenny en haar vader heette Michael, maar die is helaas 12 jaar geleden overleden. En nu vroeg ik me af of jij hen kent."
Nadat de namen van mijn ouders geïntroduceerd werden keek Danny me met grote ogen aan, wat mij vertelde dat hij ze zeker wel kende.
"Hebben jullie ooit van de naam Felix gehoord?" vroeg hij ons, waarna we elkaar aankeken en langzaam knikten. "Hebben jullie hem ooit ontmoet?" vroeg Danny weer waarna Justin knikte en ik zachtjes 'ja' antwoordde.
"Oké, dan moet ik jullie een verhaal vertellen. Ik moet wel zeggen, het is een lang en ingewikkeld verhaal. Fayline, ik vindt het heel erg wat er met Michael gebeurd is. Ik kende hem inderdaad goed, hij was een vriend van mij vroeger en ik mis hem heel vaak. Ik denk dat jij niet zijn echte doodsoorzaak kent, maar ik hoop dat je zijn dood verwerkt hebt en dat zijn doodsoorzaak je niet al te veel zal schrokken. Ik hoop het oprecht voor je." begon hij waarna ik slikte en Justins hand pakte. Hij kneep er zachtjes in en gaf me een kus op mijn voorhoofd. Danny leek het niet apart te vinden en ging verder. "Fayline, dit zal misschien heel schokkend zijn, maar het is belangrijk om de waarheid te weten. Hier komt het dan: Felix is jouw halfbroer", zei hij waarna ik opstond en schreeuwde dat dat niet waar kan zijn. Justin trok me naar beneden waarna hij de tranen die over mijn wangen rolden wegveegde.
Hoe kan dat? Is mijn moeder vreemdgegaan? Felix is mijn halfbroer? Hoe kan dat...?
Maar veel tijd om erover na te denken had ik niet want Danny ging verder met zijn verhaal.
"25 jaar geleden werd je moeder, Jenny verliefd op een man, William. Hij was een charmeur en je moeder viel als een blok voor hem, ze was zelf 27 jaar. Ze dacht dit hij haar grote liefde was, haar prins op het witte paard. Ik was er niet bij, maar dit is wat ik later gehoord heb. Ze is met hem getrouwd en een jaar later kregen ze een baby, een jongetje genaamd Felix. Je moeder was dolgelukkig totdat een groot geheim onthuld werd over William: hij had magische krachten. Jenny had hier nog nooit van gehoord en geloofde er niks van, ze hield vol dat er geen krachten bestonden. Maar een jaar later hoorde ze weer iets over krachten. Ze ging naar William en eiste een verklaring. Hij kon niet tegen haar liegen en vertelde haar alles: alle mogelijke krachten die je kan bezitten, welke krachten hij had en hoe ze op je oudste kind worden overgedragen. Jenny was woedend dat hij haar niks verteld had en stuurde hem en hun magische jongetje van één jaar oud weg. Je moeder wilde opnieuw beginnen, Fayline, dat wilde ze echt. Ze snapte toch niks van die krachten en ze wilde er ook nooit meer iets mee te maken hebben. Een jaar later ontmoette ze je vader en hij stelde haar aan me voor. Hij kende haar achtergrond, want iedereen uit de magische wereld, we noemen het Triolus, kende het verhaal over Felix en zijn ouders. Michael wilde niet dat je moeder iets over zijn krachten te weten zou komen dus zweeg hij.  Je ouders gingen trouwen en drie jaartjes later werd jij geboren. Je moeder wist nog steeds niet dat ze met een man was getrouwd die krachten bezat en ze raakte zwanger van je broertje, Dylan. Je ouders waren dolgelukkig en hun leven klopte. Ik zag hoe gelukkig je vader was en hoopte dat hij een mooi leven zou hebben. Dat lukte ook, totdat William weer opdook. Felix was ondertussen 12 jaar en zijn vader wilde wraak op Jenny. Ze zou Felix' leven verwoest hebben en nu mocht ze geen gelukkig leven lijden. Hij kon de haat niet meer aan en op een regenachtige dag in december reed hij je vader aan. De aanrijding had, zoals je waarschijnlijk al weet, een dodelijk einde. William was dolgelukkig dat hij niet alleen Jenny maar ook haar kinderen, die het leven hadden geleid wat hij zijn enige zoon toewenste, een verschrikkelijk leven had bezorgd. Maar Michaels dood was niet genoeg voor het duo, ze wilden meer wraak. Ze zouden terugkomen als de tijd rijp was en ik denk dat die tijd nu is, aangezien ik verhalen hoor uit Triolus waarbij wordt verteld dat Felix en William terug zijn. Ik moet jullie nog veel meer vertellen, maar ik moet jullie eerst iets belangrijks laten zien. Kom"
Hij stond op en liep de kamer uit. Justin stond ook op en stak zijn hand uit, maar ik kon niet opstaan. Ik kon het gewoon niet...ik kon het niet geloven. Hoe kan mijn moeder dit verzwegen hebben...ik snap het niet.
Ik wilde opstaan, maar mijn benen waren pudding en ik wist zeker dat ik niet zou kunnen lopen. Ik bleef dus maar zitten.
Danny kwam terug met een grote doos met een laken eroverheen. Hij tilde het op en ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag wat er in zat...
15
Posts: 97
Datum: 02-12-2014 20:46 | Aantal keer gewijzigd: 2
Clairetie
Straatmuzikant



clairetie schreef:
Toen we eenmaal binnen waren voelde ik een lichte stroom aan herinneringen in me opkomen. Leuke, boze, slechte herinneringen, waar ik de eerste 2 jaar nog nachtmerries van gehad had. Maar toen ik naar de foto's keek aan de muur waar ik en mijn zus blij op stonden te lachen, kreeg ik  de fijne gevoelens terug die ik ook had beleefd. Fay en ik namen plaats op de bank waarna mijn vader ging zitten op de bebloemde bank tegenover ons. ''Hoe gaat het met je'', vroeg hij aan me waarna ik kort vertelde hoe het nu met me ging, en wat er met Fay aan de hand was. ''Aha, jullie zijn hier voor magie en zijn schoonheden'', zei mijn vader. ''nou ja ik weet al alles over mijn krachten, maar Fay..pas sinds gisteren'', voegde ik eraan toe. Mijn vader keek verbaasd. Wist hij dan niet dat ik ook krachten had ontwikkeld? ''De ouders van Fay, Michael en Jenny, we denken dat ze iets te maken hebben met de krachten van Fay en we hoopte dat jij ons er meer over kon vertellen. Heb je ze gekend?'', vroeg ik aan hem waarna hij keek alsof hij spontaan een brok in zijn keel had. ''Ja ik heb ze gekend..Heel goed zelfs kende ik je vader Fay... we waren de beste vrienden.'', zei hij. Er kwam af en toe wel eens een man bij ons thuis vroeger, maar ik had  er nooit echt over nagedacht wie het eigenlijk was. Mijn vader keek met een verdrietige iets wat doordringende ogen naar Fay. ''fayline...Fay, ik wil dat je de waarheid kent'', zei hij waarna ik Fay haar hand vastpakte. Ik voelde haar bibberen en ze straalde een warmte af die ik voelde op mijn handpalm. Ik gaf haar een kus op haar voorhoofd waarna mijn vader verder begon te praten. ''Kennen jullie Felix?'', vroeg hij aan ons en we knikten. ''Fay..Felix....Felix is je halfbroer'', zei hij waarna mijn hart even stil stond en ik hem met grote ogen aankeek. Ik wist niet dat Fay hier zo veel mee te maken had. Ik zag aan het gezicht van Fay dat ze geschokt was, bijna in shock. Ze stond onrustig op van de bang en ze moest huilen, ze schreeuwde bijna, bang dat haar leven een grote leugen was geweest. Ik stond op en liep naar haar toe. Zachtjes probeerde ik tot haar door te dringen. ''Fay, fay! Luister naar me!'', maar er kwam geen reactie. Ik nam haar hoofd in mijn handen en veegde met mijn vingers de tranen en haren weg uit haar gezicht, zodat  ze me recht in mijn ogen aankeek. ''Fay ssshht, rustig blijven, er is vast een logische verklaring.'', zei ik waarna ik haar hartslag weer iets voelde dalen. Ze pakte mijn hand waarna ik haar rustig terug naar de hoekbank begeleide. ''Fay, je vader...'', ging mijn vader verder. Elke zin, elk woord, elke letter van wat hij vertelde leek wel een nieuwe ontdekking. Fay en ik luisterde aandachtig. Ik zag haar een aantal keer ongeloof in haar ogen, en verbijstering. ''De triolis word onrustig. Felix en zijn vader, zijn...sterk'', zei mijn vader waarna het even stil viel. Een korte stilte waarin ik even alles op een rijtje kon zetten. ''Eerst moet ik jullie dit laten zien'', zei mijn vader wanneer ik mijn hand uitstak naar Fay om haar overeind te helpen. Ik zag dat ze het probeerde, maar haar benen bibberde hevig en het lukte haar niet volledig. Ik ging maar weer naast haar zitten en legde mijn hand op haar schouder. Mijn vader kwam terug met een doos, met een laken erover heen. Wanneer hij het laken van de doos afhaalde keken onze ogen elkaar net zo vol ongeloof aan. In de doos zat een dik boek waar allerlei teksten en foto's opstonden. ''Verschillende magiërs uit de triolus, en hun visie'', las mijn vader voor. Hierin kunnen jullie alles opvragen wat julie willen. Er zit echter 1 maar aan: Je zult eerst moeten doen wat het boek je beveelt. Nog eens zag ik Fay haar ogen voor de mijne.  ''Michael staat er ook in'', zei mijn vader. ''Hij was een van de beste'', zei hij waarna Fay het boek aan nam en er doorheen bladerde. Ik zag allemaal letters die ik niet begreep, maar na een paar seconden begon ik er letters in te zien. ''Het is een manuscript'', zei mijn vader. ''Los het op, voer hem uit en je zult vragen en antwoorden krijgen''. ''Hoe lang heb je dit boek al?'', vroeg ik aan mijn vader die het de doodnormaalste zaak van de wereld vond. ''Een paar jaartjes'', zei hij, maar ik geloofde hem niet helemaal. Met Fay las ik de eerste paar regels over Dorns en andere magische wezens, die andere krachten bezaten en andere vormen aannamen. ''Op bladzijde 637 vind je informatie over jezelf Fay'', zei mijn vader waarna hij de kamer uit liep en ons alleen liet met het boek. Snel bladerde we verder en we vonden Fay haar gedaante beschrijvingen. ''Hoe kon je vader weten waar het stond?'', vroeg ze waarna ze me vragend aankeek. ''Mijn vader weet alles'', zei ik waarna we de eerste paar zinnen van het stuk lazen. Triolen, zo worden wij vrijwel allemaal genoemd, zijn meestal even machtig, maar er zijn uitzonderingen. Wij zijn de stalieten. We helen, teleporteren, en stoten machische energie uit met onze handen''. Fay zat aandachtig te lezen toen mijn blik viel op een stukje dat ging over de gloed die we deelden. ''Fay, leer je krachten kennen, leer ze beheersen. Het boek zal je helpen'', zei mijn vader met een kop koffie in zijn handen waarna hij weer naar boven verdween. ''Klaar voor je training?'', vroeg ik aan Fay. ''Met jou altijd Juss'', antwoordde ze terug. ''En bedankt dat...dat je me er doorheen wilt slepen'', voegde ze er later aan toe waarna ik het boek van haar pakte en het dicht deed. ik ging in de hoek van de bank zitten waarna Fay op haar gemak tegen me aan ging liggen. Ik sloot mijn armen om haar middel heen waarna ze haar hoofd op mijn borst legde. Ik voelde haar hartslag tegen mijn buik aankomen. ''Samen?'', vroeg ze aan me. ''Samen'', zei ik waarna ze haar hoofd draaide en me een tweede kus gaf. Warmte vloeide door me heen en mijn adrenaline begon door mijn lichaam heen te pompen. Beheersing..Justin...beheersing......
19
Posts: 7522
Datum: 04-12-2014 01:05 | Aantal keer gewijzigd: 1
Anoniem
Karaoke-ster



jillus schreef:
Hij ging naast me liggen waarna hij zijn armen om me heen sloegen. Ik had het koud en warm tegelijk, waarschijnlijk door al die informatie die ik het afgelopen uur gekregen had. Ik wilde het niet geloven, alles...alles was opeens anders. Felix was mijn halfbroer en mijn vader is vermoord.
Ik kon het nauwelijks bevatten.
Mijn hart klopte als een gek en toen ik ook Justin's hart voelde kloppen gaf ik hem nog een kus. Hij keek me lief aan en legde zijn hoofd in mijn nek.
Dit moment was echt bitterzoet, ik had me door Justin nog nooit zo gelukkig gevoeld maar tegelijkertijd wilde ik hier helemaal niet zijn. Ik wilde gewoon net als iedereen op zondag huiswerk maken en naar mijn zwemtraining gaan.
Ik wilde helemaal geen krachten hebben. 
Ik pakte het boek en begon er in te bladeren. Ik zocht bladzijde 637 op, waar mijn naam geschreven stond met daaronder iets in een moeilijk leesbaar lettertype.
Het leek wel handgeschreven en ik had dan ook veel moeite om te ontcijferen wat er precies stond. Danny gaf me een vergrootglas en toen lukte het wel. De letters dansten voor mijn ogen en werden duidelijk zichtbaar. Danny vertelde dat sommige Triolen de gave hadden om het Heilige Geschrift te kunnen lezen, maar dat de meerderheid er een bijzonder vergrootglas voor nodig had, een Prisma genaamd. Met het 'Prisma' ging ik over de woorden heen en ze werden allemaal duidelijk. 'Fayline Coillien Jacobs(status: levend) (magie: dorn met gevoelig warmteveld. Partner warmteveld: onbekend. Stamboom van Trioli:  Michael Jacobs (vader)(status: overleden)(magie: dorn met gevoelig warmteveld. Partner warmteveld: Felix Tudor), Felix Tudor(halfbroer)(status:levend)(magie: dorn met gevoelig warmteveld. Partner warmteveld: Michael Jacobs).' 
Er ging een grote trilling door me heen bij het lezen dat Felix en mijn vader dezelfde warmte bij elkaar voelden als Justin en ik.
Ik vroeg waarom mijn moeder en mijn broertje er niet in stonden, maar Danny vertelde me dat zij geen Trioli waren en dus ook geen magie bezaten.
De Trioli noemen hun krachten trouwens geen magie, wat wel de officiële naam is, maar 'Auxilium' naar het latijnse woord voor hulp, alhoewel ik niet zeker weet of mijn Auxilium wel in mijn voordeel is. 
Justin had meegelezen en legde me uit dat een dorn iemand met teleportische krachten had. Teleportische krachten? Ik? Kan ik me teleporteren? Nou, dat moet hij me dan maar eens uitleggen.  
Hij keek me aan en knipperde slaperig met zijn ogen. Hij heeft vandaag waarschijnlijk net zoveel nieuwe informatie ontvangen als ik.
En trouwens, het was voor hem ook geen gemakkelijk weekend. Gisterochtend loopt hij langs een café en komt hij erachter dat hij mijn gedachten niet kan lezen en dan komt hij mij niet veel later tegen in de stad (alhoewel ik natuurlijk niet zeker weet in hoeverre dit toeval was). Hij gaat op onderzoek uit en dan komt hij mij tegen. Een meisje dat van niks weet en waarvan hij niet weet wat hij met haar moet. Oh, als ik het van zijn kant bekijk is het inderdaad heel zwaar. Uiteindelijk komt hij bij zijn vader terecht, die hij weet ik wat hoeveel jaar niet gezien heeft.
Hij zal wel moe zijn. 
Het begint weer langzaam te druppelen buiten en ik ril, ondanks dat ik het niet koud heb.
Ik kijk hem aan terwijl hij nog steeds ligt op de bank. Hij kijkt me aan met zijn sexy ogen en aangezien ik weet dat de liefde wederzijds buig ik mijn hoofd naar hem toe om hem te zoenen. Danny stond plotseling op en liet ons eventjes alleen. Ik maakte van dit moment gebruik door me om te draaien en bovenop Justin te gaan liggen. Het was nu of nooit en ik zoende hem vol op de mond. Ik woelde met mijn handen door zijn haar nadat hij me heftig terug zoende. Zijn handen gleden over mijn rug naar beneden totdat hij plotseling stopte met zoenen. Hij duwde zich van me af en keek me met grote angstige ogen aan. Ze waren pikzwart en terwijl ik nog bezig was met me af te vragen wat zwarte ogen konden betekenen was hij al opgestaan en liep hij door de kamer heen.
Hij liep rondjes en hij was zachtjes in zichzelf aan het praten. Wat moest ik doen? Stonk ik uit mijn mond of was hij gewoon bang geweest?
Ik stond op om hem te kalmeren, net zoals hij mij vanmiddag gekalmeerd had, maar in tegenstelling tot mij werd hij niet rustig. Hij beet op zijn nagels en zijn hoofd liep rood aan.
Hij mompelde onduidelijk en ik kon er niet veel van verstaan, maar wat steeds terugkwam was: "Beheersing...beheersing". Ik vond het een beetje eng en riep zijn vader. Zijn vader kwam de keuken uit rennen terwijl hij een schort om had en een grappige koksmuts op zijn hoofd. Ik had gelachen als ik me niet zo'n zorgen had gemaakt om Justin. "Hij heeft een paniekaanval", mompelde zijn vader terwijl hij naar een grote muurkast rende en allemaal laden open trok. Hij haalde uit een klein lade een doos met een rood kruis erop. Hij pakte een spuit en ik schrok me een ongeluk toen hij hem in Justin's bovenarm zette. Justin's roodheid verdween en hij zakte langzaam in elkaar in de armen van zijn vader...
15
Posts: 97
Datum: 10-12-2014 19:40 | Aantal keer gewijzigd: 6
Clairetie
Straatmuzikant



clairetie schreef:
Toen mijn vader de kamer uit liep voelde ik het warme lichaam van Fay op me draaien. Onze lippen kusten elkaar heftig, vol passie. Het adrenaline niveau in mijn lichaam voelde ik stijgen. Ik liet mijn hand naar beneden glijden over haar rug waarna er iets in me brak. Ik kreeg het steeds warmer, te warm.  Rustig duwde ik Fay iets van me af en stond op  van de bank. ''Nee, beheers je Justin'', mompelde ik iets wat zacht door mijn mond heen. Om me heen zag ik alles al anders. Mijn ogen brandden en mijn hart klopte snel, te snel. Ik mocht het niet laten gebeuren. Niet als 1 jaar geleden..met.. ach het deed er niet meer toe. Fay was te kostbaar voor mij, ik durf het niet aan om nu al grote stappen te nemen. Als...als ik mezelf niet in de hand kan houden...dan doe ik straks dingen waar ik spijt van kreeg. Fay keek geschrokken. ''Justin, rustig aan wat is er aan de hand?'', vroeg ze maar ik hoorde al bijna niets meer. Het werd wat rood voor mijn ogen. Mijn vader rende naar binnen toe en pakte me beet aan mijn arm. ''Hij heeft een paniekaanval!'', zei hij waarna ik het al te bekende doosje met het kruis erop zag. Had...had hij het na al die jaren bewaard? Vlak nadat ik de spuit in mijn arm voelde trok de warmte en adrenaline weg uit mijn lichaam. Ik werd steeds slapper tot ik voelde dat ik in elkaar zakte. Ik zag Fay nu nog bezorgder kijken en ik voelde dat me vader me opving. Toen werd alles zwart. 

Toen ik mijn ogen opende lag ik op het bed van mijn vader met een washandje op mijn hoofd. In een hoekje van de kamer las Fay een boek en mijn vader kwam net binnen lopen met een glas warm water. Langzamerhand raakte ik weer bij bewustzijn. Ik kon weer goed zien en bewoog mijn armen zonder enige moeite. ''Hee jongen, gaat het weer een beetje?'', vroeg mijn vader die uiteraard al wist wat er gebeurd was en me het glas met warm water gaf. Ik dronk het in een paar slokken leeg en voelde de warmte van het water naar beneden stromen. Het gaf me een prettig en warm gevoel en het deed me gerust stellen. Net als warme melk altijd deed als je 's nachts niet kon slapen. ''Ja..het gaat wel weer'', zei ik waarna ik mezelf omhoog trok aan de achterleuning van het bed wat niet erg gemakkelijk ging. Het was me wel vaker overkomen. Ik kreeg vroeger meestal s' nachts paniekaanvallen. Dan kwamen mijn vader en mijn zus naar binnen in mijn kamer en trokken me uit mijn bed omdat ik het anders te warm kreeg. Toen wist ik het nog niet zeker maar nu wel, het was onderdeel van een van mijn krachten. Natuurlijk had mijn vader er nooit iets over gezegd. Maar hij was er wel altijd voor me geweest, nu ik mijn moeder nooit gekend had. Misschien leefde ze wel nog? ''Justin? ik hoorde het van je vader'', zei Fay waarna ze iets rood aanliep. Wat wel te begrijpen was aangezien ze misschien dacht dat ik in paniek raakte omdat we elkaar zo diep raakte van binnen. Omdat ik al vaker te ver was gegaan met...met een meisje. Mijn geest en mijn lichaam zeiden ja. Maar tegelijkertijd zei mijn lichaam nee. Was dit eigenlijk wel normaal? Zover ik wist las het aan mijn krachten dat ik meerdere dingen tegelijkertijd kon voelen. En omdat ik dan niet weet wat ik moet doen...dan raak ik in paniek zonder dat ik het ze wil of überhaupt door heb. ''Ja, ik had het misschien wel iets eerder kunnen vertellen'', zei ik tegen haar maar ik voelde me niet helemaal 100%. Het medicijn was zo te merken nog niet helemaal uitgewerkt. Fay liep naar me toe waarna mijn vader terug naar beneden de keuken in liep en zei dat hij even ''zou gaan koken''. Ja tuurlijk pap! Fay kwam op het bed zitten klaar om een gesprek te beginnen. Het was moeilijk voor me, vooral omdat ik Fay niet ongerust wilde maken over mij. En ik wilde haar ook niet afschrikken, en haar kwijt raken. ''Het maakt niet uit'', zei ze waarna ze wachtte op  mijn antwoord. Ze pakte mijn hand vast en het warme gevoel keerde weer even terug, alleen minder sterk door de medicijnen. ''Fay..je je moet weten dat wat er net gebeurde..ik.. ik heb verkeerde...'',''Ik weet het,... je vader heeft het me verteld toen je sliep'', zei ze. Mijn hart maakte even een sprongetje. Hoe kon ze het weten en het niet erg vinden? Weten dat IK te ver was gegaan. ''Ik ben niet bang, Juss. Ik weet dat je me nooit tot iets zou dwingen..waar ik nog niet klaar voor ben'', zei ze. Dat zou ik ook nooit doen, maar dat betekende niet dat ik het eng vond, met Fay. Ik was echt bang dat er iets zou gebeuren waar ik echt spijt van zou krijgen. Iets waardoor ik Fay echt zou kwijt raken. ''Maar.., Fay ik wil je ook niets aandoen, maar ik ben bang dat..dat er wel iets gebeurt. En dat.. dat ik je dan kwijt raak'', zei ik waarna ik mijn hoofd naar beneden richtte. Fay haalde mijn hoofd omhoog met haar vingers. ''Justin, het is NIET erg. Je raakt me NIET kwijt!'', zei ze waarna ze me rustig een korte kus op mijn mond gaf. Waarom begreep ze altijd alles altijd zo goed? Zelfs als het haar in de problemen bracht vond ze het niet erg. Ik keek haar aan in haar ogen. ''Dankje'', zei ik. ''Het is al goed'', zei ze, ''Misschien...later als je me nog steeds leuk vind kunnen we..'', probeerde ik haar uit te leggen. ''Maak je geen zorgen'', zei ze waarna ze mij ook aankeek. Ik kreeg het weer warm, maar dit keer was ik gerust gesteld. ''Jongens, als jullie klaar zijn komen jullie dan eten?'', onderbrak mijn vader ons waarna ik Fay een beetje zag blozen. Ze liet mijn hand los en hielp me opstaan. Voor haar uit liep ik naar beneden waar ik zag dat mijn vader pisteletten had klaargemaakt. ''Bedankt pap'', zei ik. En we gingen aan tafel zitten om onze broodjes op te eten. Fay ging tegenover me aan tafel zitten met haar eigen witte pistolet gezond. Sinds wanneer kon mijn vader ook echt broodjes maken? ''Ik wil wel dat je een ding weet'', zei mijn vader waarna ik me even naar hem omdraaide. ''In de staat die je nu bent kun je nog niet gaan. Morgen kun je vertrekken'', zei hij ''Als je dat wilt'', voegde hij eraan toe. Precies op het moment dat Fay mijn vader wilde bedanken kregen we in onze ooghoeken het boek in de gaten. Het straalde licht af. ''Dat is jullie teken van de triolus'', zei mijn vader. ''Jullie  eerste opdracht. Fay, ik wil dat je precies leest wat er staat. Als het boek zegt dat je iets moet doen doe je het. Alleen dan kun je je vragen aan het boek stellen, en zul je antwoorden verwachten'', maakte hij zijn zin af wanneer Fay opstond en terug liep  naar mij met het boek. Dit was het dan. De eerste opdracht op weg naar antwoorden over de werking van fay haar krachten, en misschien wel meer. Misschien kon ik wel wat vragen over mijn moeder, mijn paniekaanvallen of iets over Fay. Wat het ook was, ik zou Fay in ieder geval helpen. Voor haar was het nog een grotere opgave dan de mijne. Fay opende het boek waarna ze met het prisma de eerste opdracht voor las.
19
Posts: 7522
Datum: 10-12-2014 22:56 | Aantal keer gewijzigd: 3
Anoniem
Karaoke-ster



jillus schreef:
Ik zat op een stoel in Justins kamer te wachten tot hij bij kwam. Zijn vader kwam de kamer binnen en ging op het randje van Justins bed tegenover me zitten.
"Fay, er is iets wat je moet weten. Ik weet dat jij en Justin elkaar leuk vinden en wat er beneden gebeurde...ik bedoel, ik ben niet achterlijk. Ik weet zo ongeveer wat er speelt. Hij had vroeger vaak last van woede- en paniekaanvallen en dat werd steeds erger. Toen hij zestien was liep hij weg van huis, maar ik heb hem altijd in de gaten laten houden. Vertel hem dat niet...hij zal het niet willen geloven. Zo wist ik ook van het vriendinnetje dat hij ongeveer anderhalf jaar geleden kreeg: Christina. Ze waren een leuk stel, maar het duurde maar een half jaar. Toen waren ze uit elkaar. Ik weet niet goed waarom, maar wat ik vermoed is dat hij zijn beheersing verloor. Ik weet er niet alles van en ik wil je ook niet bang maken, maar soms verliest hij zijn beheersing. Het komt niet vaak voor en ik heb het maar drie keer gezien, maar pas wel op. Ik wil het liefst dat jij en mijn zoon heel lang een koppel zullen zijn en ik weet bijna zeker dat het bij jou goed gaat, maar weet wel dat hij veel heeft meegemaakt. Hij heeft een verleden en intieme dingen kunnen gevoelens bij hem losmaken. Hij is natuurlijk ook een gevoelige jongen en dat blijft hij, maar...Oh, kijk. Hij komt bij!"
Ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen en voor Danny leek dat ook niet nodig, maar ik snapte het wel.
Ik wilde het liefst zo lang mogelijk bij Justin blijven; alhoewel ik niet weet of we nou een stelletje zijn. En ondanks dat ik niet snap wat er aan de hand is met Justin, snap ik het. 
Bij mij wilde hij niet verder gaan op de bank, want hij was bij haar, Christina, te ver gegaan. Zijn vader was inmiddels al de kamer uit en Justin keek me aan met zijn mooie, op het moment, groene ogen. Ik ging op zijn bed zitten en ik legde hem uit dat ik het al wist, op het moment dat hij het me wilde vertellen. En ik was blij...blij dat hij het zelf aan me wilde vertellen...

Ik stond op om het boek te pakken en nam weer plaats aan de tafel. Ik sloeg het boek open. Een grote lichtflits ontsnapte en vulde de kamer met oranje licht. Justin was net zo verbaasd als ik, want ik zag zijn ogen vergroten en zijn mond van verbazing openstaan. Op bladzijde 637, waar net nog mijn naam en vele andere namen hadden gestaan, stond in mooie blauwe letters de missie geschreven:

Jouw missie staat hier geschreven in fel lichtblauw,
Het slaat op de persoon die handelt met rouw.
Deze opdracht is dus voor jou geschreven,
Het helpt je bij een doel nastreven.
Praat met je vriend en vijand, dat is de opdracht,
Volbreng je hem, dan ontvang je mankracht.
Iemand die je helpt in dag en dauw,
Iemand die zal houden van jouw.
Dus ga op pad en doe het snel,
Je hele toekomst staat op het spel.

Nadat ik het had voorgelezen keek Justin me vragend aan. Danny stond op en ging naast me op de bank zitten. "Oké, we moeten met zijn alles de tekst ontleden. Dus iemand in rouw...ik denk persoonlijk aan Fayline, vanwege haar vader."
Hij keek ons vragend aan en we knikten allebei.
"Oké. Dan hebben we 'Praat met een vriend en vijand'. Een vriend, zijn jullie goede vrienden?" vroeg Danny. Justin knikte enthousiast maar ik had mijn twijfels of het Heilige Boek met een goede vriend een jongen die ik gisterochtend ontmoet had bedoelde. Maar om Justin niet te kwetsen antwoordde ik: ja.
Danny ging verder: "Een vijand. Ik denk aan Felix of William, maar aangezien jullie William nog nooit ontmoet hebben lijkt Felix me geschikter als vijand. Ook al is niet zeker of hij nog steeds slechte bedoelingen heeft. Ik heb al een paar jaar niks meer van hem gehoord en ik weet niet hoe het met hem gaat. Volgens het Heilige Boek leeft hij nog, dus dat is sowieso in orde."
Ik vroeg me af hoe Danny dat wist, aangezien Felix niet bij mijn stamboom stond. Maar ja, bij de stamboom van William, de moordenaar van Danny's beste vriend, mijn vader, stond Felix hoogstwaarschijnlijk ook.
"Ik heb het telefoonnummer van Felix", zei Justin terwijl hij zijn mobieltje tevoorschijn haalde. Danny leek geen aandacht te schenken aan het feit dat zijn zoon het telefoonnummer van zijn vijand doodgewoon in zijn telefoon had staan, maar hing over me heen om het nummer te kunnen zien.
"Oké, laten we dit zo snel mogelijk doen", zei hij, ietwat ongeduldig. Hij ging weer in de bloemenstoel zitten en gebaarde dat we een gesprek moesten hebben. Een normaal gesprek was beter geweest dan het ongemakkelijke gesprek wat we nu moesten voeren, waar we ons allebei opgelaten door voelden.
"Hey, hoe gaat het?" begon ik terwijl hij verder ging met: "Goed. Hoe gaat het met jou?"
Toen ik bij het punt kwam waarop ik over zijn verleden ging vragen kapte Danny me ruw af met de mededeling dat dit wel genoeg zou moeten zijn. Wilde hij dat ik niet naar zijn verleden vroeg of dacht hij echt dat dit genoeg was?
"Dat was het wel weer voor vandaag", ging Danny verder. "Morgen bellen we naar Felix, want naar hem toe gaan is te gevaarlijk. Dat risico willen we Fayline niet laten nemen, toch Justin?"
Justin schudde zijn hoofd en gaf me een tedere kus op mijn voorhoofd. Zijn vader keek ons aan en kuchte. Ik ga even de was in de droger stoppen. Als jullie willen mogen jullie wel wat tv kijken." Hij stond op en liep de gang in, op weg naar de badkamer waar de droger waarschijnlijk stond. Begreep ik dat nou goed?
Net liet hij duidelijk merken dat hij begreep dat we op de bank lagen te zoenen. En nu gaf hij ons weer ruim de tijd om verder te gaan waar we gebleven waren. Het leek wel of hij wilde dat we gingen zoenen.
Justin leek zijn vader te begrijpen en kuste me heftig op de mond vlak nadat zijn vader de kamer had verlaten. Hij mompelde dat hij er klaar voor was, maar ik wist niet zo goed waarvoor. Ik zoende hem terug en we stonden op en kwamen liggend op de bankt terecht. Ik lag bovenop hem en hij ging met zijn handen lieflijk door mijn haar.
Ik wist niet wat hij wilde, maar ik wilde DIT niet op zijn vaders bank doen. Nee, mijn eerste keer was in mijn dromen anders gegaan. Justin leek er geen probleem mee te hebben en trok zijn shirt uit. Oh, wat zag hij er goed uit. Heel even dacht ik: kom, we gaan ervoor. Maar die gedachte vloog heel snel weg toen ik zijn vader hoorde fluiten vanuit de badkamer. Het herinnerde me aan zijn aanwezigheid en ik duwde Justin van me af terwijl hij bezig was mijn shirt uit te trekken.
Ik vertelde hem dat ik nog niet verder wilde dan zoenen en hij knikte begrijpend en liet mijn shirt los maar wreef met zijn handen over mijn billen. Oké, nog steeds te ver dus ik pakte zijn hand en legde die op mijn rug. Hij schoot in de lach en vertelde dat hij zo veel van me hield dat hij zich moeilijk kon bedwingen.
Hij moest het toch proberen anders zou het voor mij niet gaan werken. Ik stond op en gaf hem een lange, romantische afscheidskus waarna ik de deur uit liep.
Ik keek achterom en zag Justin in de deuropening staan. Hij was nog steeds shirtloos en zwaaide me na, waarna ik me met een grote glimlach op mijn mond omdraaide. 
15
Posts: 97
Datum: 13-12-2014 23:36 | Aantal keer gewijzigd: 4
Clairetie
Straatmuzikant



clairetie schreef:
''Morgen bellen we Felix'', zei mijn vader en hij liep de kamer uit omdat hij ''de was'' ging doen. Ik wist heus de echte reden wel waarom hij ons alleen liet. Maar waarom zou hij? Ik had er natuurlijk geen probleem mee. Fay keek me lief aan. Ze glimlachte iets wat verlegen maar me, waarna ik haar een paar kussen op haar mond gaf. Ik voelde me fit, ondanks het feit dat ik nog niet zo lang geleden een paniekaanval had gehad. ''Fay ik..ik ben er klaar voor'', zei ik terwijl ze me terug zoende en we ons giechelend op de bank wierpen. Z e ging op me liggen waarna ik haar overige haar achter haar oor streek. Ze was zo volmaakt. De adrenaline kwam terug opzetten en het bloed pompte zich door mijn lichaam heen. Ik vond het best eng. Het herinnerde me terug aan wat ik gedaan had. Natuurlijk niet met opzet, maar de tijd kon ik niet terug draaien. Langzaam maar niet onzeker trok ik mijn shirt over mijn hoofd waarna ik Fay om  haar lip zag bijten en ze me met haar mooie grote ogen aankeek. Ze streek met haar handen over mijn buik heen. Elke aanraking met mijn huid gaf me een tinteling en steeds weer een klein beetje meer zelfvertrouwen. Fay schrok er een beetje van toen ik tijdens het zoenen voorzichtig probeerde haar shirt ook uit te trekken. ''Justin'', zei ze en ze onderbrak me even. Ze legde haar hand neer op mijn gezicht. ''Kan het wachten?'', vroeg ze. Het was geen grote verassing aangezien we hier wel in de woonkamer op de bank lagen. Ik was nooit zo een romanticus geweest, maar ze verdiende beter. Ik liet haar shirt los. ''Tuurlijk'', zei ik. toen ik neigde iets verder te gaan legde Fay mijn hand neer op haar rug. Ik moest er van glimlachen maar ik vond het niet erg. Ik begreep het. Even stopten we  en ik keek Fay recht in haar ogen aan. Terwijl ik nadacht over mijn beheersing zei ik dat ik het begreep, maar zoveel van haar hield dat het me wel deed smachten. ''Voor jou, wacht ik zo lang als jij wil'', zei ik waarna ze opstond en me een lange romantische zoen gaf en de deur uit liep richting de logeerkamer. Nog steeds stond ik shirtloos in de deuropening haar na te kijken. Toen ik even naar haar zwaaide verscheen er een lach op haar gezicht en toen liep ze naar boven.

Toen ze weg was kwam mijn vader terug. ''Zozo jongen, al helemaal klaar om je bed in te duiken zie ik'', zei hij kijkend naar mijn ontblootte lichaam. ''Nou pap!'', zei ik en ik gaf hem een kleine duw tegen zijn schouder aan. Ik liep naar boven naar de kamer die voorheen van mij was geweest. Overal om me heen zag ik oude spulletjes en de herinneringen kwamen terug. Ook stond er een foto van mijn zus op het nachtkastje. Die was waarschijnlijk ook al lang het huis uit. Op het moment dat ik bijna sliep hoorde ik voetstappen op de gang. Toen de deur open ging verscheen het gestalte van Fay. Ze had een topje aan en een joggingsbroek. ''Justin, pssst, slaap je al?'', hoorde ik door de kamer heen. ''Ik kom in vrede'', voegde ze eraan toe en ik moest er wel om lachen. ''Wat is er aan de hand, je weet hoe laat het is hé?'', vroeg ik aan haar terwijl ze iets wat twijfelend richting het bed liep. Ik klikte het nachtlampje aan en kek recht in het gezicht van Fay met mijn slaapkop. ''Nee dat is het niet...het is gewoon.. het donker enzo.. uhh'', ze hoefde niet veel meer te zeggen of ik begreep dat ze niet kon slapen omdat het zo donker was en ze helemaal alleen was. ''je mag hier slapen als je wil'', zei ik. Ze leek te twijfelen. ''Slapen'', herhaalde ik waarna ze naar me lachte en de dekens van mijn bed opensloeg. ''Kom maar onder de dekens van mijn magische fort'', zei ik en ze moest erom lachen. Ze ging tegen me aan op haar zij liggen. Het was nu in ieder geval wel lekker warm. Ik sloeg mijn armen om haar heen en ze liet haar hoofd rusten op mijn andere. Niet veel later vielen we in slaap. 

Toen ik wakker werd zag ik dat Fay al uit bed was gestapt. Ik stapte nu zelf ook uit bed en liep richting de badkamer om me op te frissen. Na mijn tanden gepoetst te hebben en me gewassen te hebben, liep ik de trap af richting de woonkamer, waar ik Fay haar boterhammen al zag eten. Ze glimlachte naar me. ''Goede morgen slaapkop'', riep ze naar me. Ik smeerde 2 boterhammen en ging naast haar op de bank zitten. De radio stond aan en het was rustig in huis. Zo had ik het vroeger nog nooit mee gemaakt. Mijn vader kwam binnen lopen. ''Goed geslapen jullie beide?'', vroeg hij met een frons op mijn gezicht. ''Geweldig, bedankt'', zei Fay die me uit de ongemakkelijke situatie praatte. Na het ontbijt kleedde ik me aan en pakte mijn telefoon. We besloten te bellen naar Felix met een telefoon zonder abonnement. En met een privé nummer. Gespannen keken we naar Fay die het nummer intoetste en op de groene knop drukte. Langzaam ging de wachtende piep meerdere malen over. Ik pakte haar hand vast waarna hij over ging. ''Met Felix'', hoorde we vanaf de andere kant van de lijn. ''Met je halfzus'', zei Fay en we keken elkaar aan afvragend hoe hij zou gaan reageren.
19
Posts: 7522
Datum: 14-12-2014 00:40 | Aantal keer gewijzigd: 1
Anoniem
Karaoke-ster



jillus schreef:
Ik hoorde een lange stilte na die uitgesproken zin.
Justin keek me vragend aan, maar Felix wist, zo te horen aan de stilte, niet wat hij moest zeggen. Ik hoorde de zware wind tegen de ramen aanwaaien en bereidde me rillend voor op het moment dat ik weer naar huis moest lopen. Ik was gewoon weggegaan van huis, zonder gedag te zeggen. Mijn moeder was waarschijnlijk doodongerust. Ik moest zo snel mogelijk naar huis.
Aan de andere kant van de lijn hoorde ik gemompel. Het was te ver weg om het goed te kunnen verstaan. Justin tikte op mijn schouders, maar ik maakte een gebaar dat het nog steeds stil was aan de andere kant van de lijn. Danny stond geïrriteerd op en had waarschijnlijk de moed al opgegeven.
Hij gaf aan dat Felix me niet zou geloven en zou ophangen, maar ik had er wel vertrouwen in.
Justin kuste me op mijn achterhoofd om te laten blijken dat hij er ook vertrouwen in had, maar ik had er heel even geen zin in. Ik draaide mijn hoofd weg; Justins beledigende ogen ontwijkend.
De andere kant van de lijn kraakte even, maar toen begon Felix met praten. "Je zei dat je mijn halfzus bent?" begon hij. Nadat ik antwoordde dat we dezelfde moeder delen, was het weer een tijdje stil.
Ik hoorde een man, met een zwaardere stem dan Felix, hard vloeken. Waarschijnlijk had hij de telefoon afgepakt, want ik hoorde hem iets later dichtbij de hoorn tegen me praten. "Fayline, ben jij dat?" Ik antwoordde stilletjes "ja" en vroeg daarna tegen wie ik praatte. Het antwoord was vaag: "dat doet er even niet toe". Maar daar nam ik geen genoegen mee.
Na gezeur van mij dat ik niet verder wilde praten zonder dat hij zijn identiteit vrij gaf, nam Justin de hoorn over en eiste hetzelfde. De mysterieuze man wilde een compromis sluiten. Als mijn mysterieuze vreemdeling zijn identiteit vrij gaf zou hij hetzelfde doen. Ik legde de vraag voor aan Justin waarop Danny antwoordde dat het in orde was zodra Danny's naam niet genoemd zou worden.
Ik knikte en vertelde dat mijn vreemdeling een vriend was die me bij dit telefoontje wilde helpen. De man wilde zijn naam weten dus antwoordde ik heel zachtjes: Justin. Ik hoorde de man zachtjes met Felix overleggen en de naam Justin viel een paar keer. Ik hoorde dat Felix de telefoon ruw overnam van zijn vader. Hij schreeuwde door de telefoon of het de Justin was die hem weigerde te betalen? Felix was duidelijk geïrriteerd en Danny zo te zien ook, want zijn gezicht werd rood en keek zijn zoon afkeurend aan.
Justin schudde beschaamd zijn hoofd waarna ik "ja, dat is die Justin" antwoordde. Weer een beledigende blik van Justin ontwijkend, vroeg ik naar de identiteit van Felix' vreemdeling.
Hij stelde de man voor als zijn vader, William. Ik kreeg direct een groot brok in mijn keel. William, de man die mijn vader vermoord heeft.
Plots werd het me allemaal teveel. Het brok in mijn keel maakte dat ik niet meer kon slikken en ik voelde de tranen in mijn ogen prikken. Ik liet de telefoon vallen en viel op de grond terwijl ik met mijn hoofd tegen de tafelrand aan kwam. 

Het eerste wat ik zag waren Justins ogen.
Ik probeerde omhoog te komen, maar mijn hoofd bonkte heel erg. Ik had het gevoel dat iemand er constant met een hamer tegenaan tikte.
Hij duwde me naar beneden waarna hij een tedere kus op mijn voorhoofd gaf. Ik kromp in elkaar van de pijn; wat hij niet leek te merken aangezien hij me nog een kus op mijn voorhoofd gaf. Weer voelde ik de hamer tegen mijn hoofd tikken en zacht kreunend bracht ik mijn had naar mijn hoofd. Ik voelde een enorme bult op de plek waar Justin me net gekust had.
Dan herinner ik het me weer: ik viel met mijn hoofd tegen de tafel vlak nadat ik wegviel. Ik weet niet zo goed wat er gebeurde, maar ik heb geen zin om er een groot drama van te maken. Ik sloeg de deken van het bed waarop ik lag -ik zag nu pas dat ik op een bed lag-  open en stapte met mijn rechterbeen eruit.
Ik wilde naar huis. Ik moest mijn moeder laten weten dat ik nog leefde; ik kon hier niet langer blijven.
Justin liet me echter niet gaan en duwde mijn been het bed weer op. Nou, mooi niet Justin. Zelfs jij kan me hier niet houden.
Ik kwam weer omhoog maar had niet de kracht om mijn hoofd hoog te houden en zakte dus weer in elkaar. "Probeer dat nou maar niet, je hebt een zware hersenschudding. Mijn vader belt nu jouw moeder met het 'goede' nieuws en probeert haar uit te leggen waarom jij op het bed ligt van een man die ze al 12 jaar niet meer gesproken heeft." Hij lachte om het hele gebeuren, maar ik kon er niet om lachen.
Ik merkte dat het regende buiten door allemaal mensen die met paraplu's en regenjassen liepen. Ik dacht aan het feit dat ik mijn moeder straks alles moet uitleggen en spontaan werd mijn hoofdpijn erger. Danny kwam de kamer binnen gelopen, keek me bezorgd aan en vertelde me dat mijn moeder heel erg verbaasd, geschrokken en nu onderweg was. Ik hoopte dat hij al zoveel mogelijk had uitgelegd, want ik zou daar niet de energie voor hebben.
Niet veel later werd ik gebeld door een onbekend nummer. Mijn telefoon zat in mijn jaszak en Danny was zo vrij om eventjes voor mij op te nemen. Hij kwam lijkbleek de kamer binnen en gaf de telefoon aan mij, zonder een woord te zeggen.
Ik hield de hoorn tegen mijn oor en hoorde vaag gekraak. Toen begon een bekende stem te praten...het was William. "Hoi Fayline, hoe is het met je? Lang niet gesproken, hè?" begon hij nadat ik hem kwaadaardig hoorde lachen. Ik hoorde ook geschreeuw dat door iemand anders onderdrukt werd. "Je moeder heeft wat vertraging opgelopen. Ze zit hier bij mij, haha! Lever jezelf over aan mij en dan zien we wel verder..."
Hij hing op en het leek net of mijn wereld instortte. Mijn moeder...bij William; straks ben ik allebei mijn ouders kwijt. Justin legde een hand op mijn schouder en keek me met grote ogen aan. En ik wist precies wat hij wilde zeggen. Dat hij via 'de gloed' voelde dat ik heel erg in gevaar was...
15
Posts: 97
Datum: 03-01-2015 14:16 | Aantal keer gewijzigd: 2
Clairetie
Straatmuzikant



clairetie schreef:
Na een lange stilte aan de andere kant van de lijn zag ik dat Fay trilde. Van de spanning, de nervositeit....hoe zou Felix op haar vraag gaan reageren. Om haar gerust te stellen pakte ik haar van achteren vast waardoor ik hoopte dat ze zich nu wat meer zou ontspannen. Ik voelde haar hartslag iets wat dalen, maar toen Felix antwoordde versnelde haar hartslag. Nog sneller dan eerst. Zo te horen was niet alleen Felix aan de andere kant van de lijn te verstaan. mijn hart maakte een sprong toen ik de stem hoorde van een mysterieuze man. Hij wilde zijn naam maar steeds niet vertellen. Vlug nam ik de hoorn van haar over en schreeuwde woedend dat hij dat maar beter wel kon doen. Een compromis hé? Ik keek mijn vader aan die knikte. Klaarblijkelijk was de mysterieuze man felix's vader.  Ik voelde Fay's hart kloppen in haar keel. Te snel, veel te snel.  ''Fay  gaat.....'',met een grote klap viel de telefoon uit haar handen op de grond.. Ik voelde haar wegglippen uit mijn armen, maar kon haar niet op tijd beetpakken. Voor ik het wist viel ze met haar hoofd tegen de tafelpunt aan. 

Ze opende haar ogen! Dat was fijn om te zien. Ik voelde haar schrikken, waarschijnlijk zag ze niet goed wie ze voor zich had. Ze voelde op haar hoofd waarna haar gezicht vertrok van de pijn. ''Voorzichtig!'', zei ik tegen haar waarna ik haar hand vastpakte en haar een kus op haar voorhoofd gaf. Met een ruk probeerde ze haar lichaam omhoog te duwen, maar ik hield haar tegen. ''Maar...mijn moeder'', was het eerste wat ze zei. ''Rustig aan. Mijn vader belt nu jouw moeder met het 'goede' nieuws' en probeert haar uit te leggen waarom jij op het bed ligt van een man die ze al 12 jaar niet meer gesproken heeft." Ik was ongerust maar kon een korte lach niet onderdrukken. ''Ze komt hier naartoe!''. Er verscheen een glimlach op haar gezicht. Het korte vreugdevolle moment werd onderbroken toen mijn vader met een telefoon in zijn handen de kamer binnen kwam. ''Fay.....het is voor jouw''. Haar gezicht werd bleek nadat de lijn doorbroken werd. ''Fay.....wat is er aan de hand?''. ''Mijn moeder.....ze is bij William!'', zei ze waarna ik van haar naar mijn vader keek. Een stilte vulde de kamer. Fay probeerde omhoog te komen, maar zo te zien deed dit te veel pijn. ''Justin help me omhoog! Ik wil mijn moeder zoeken!''. Er verschenen tranen op haar fragiele gezicht.  Zo kwetsbaar had ik haar nog nooit gezien. ik veegde de tranen van haar gezicht af. ''Dat zal niet gaan Fayline'', hoorde ik mijn vader zeggen waarna hij het boek te voorschijn haalde. ''Lees het voor Justin'', zei hij waarna hij me het prisma gaf en ik het glas over de letters heen bewoog.
''Zo te zien hebben jullie de opdracht voltooid. Zoals je misschien gemerkt hebt, brengt dit gevolgen met zich mee. Die mankracht, zal wel komen bij een van jullie, maar pas op! Laat het niet uit de hand lopen. Je krijgt nu de kans om een vraag te stellen. Denk goed na, wees op je hoede. Voorlopig zal dit de enige vraag zijn. En het enige antwoord. Hier zit wel 1 consequentie aan vast: Fayline mag geen actie ondernemen om haar moeder te zoeken. Schrijf je vraag op in het boek, en je zal antwoord verwachten''.

Toen ik stopte met lezen zag ik dat Fay diep in gedachten verzonken was. Tot mijn verbazing had ze mijn hand nog niet losgelaten. Ze gaf me een kneepje. ''Justin... doe het'', kwam er uit haar mond. ''Ik kan je hier toch niet zomaar achterlaten!'', zei ik tegen haar. Ik kon niet haar moeder gaan zoeken met mijn vader, en haar hier alleen laten. Ik zou er spijt van krijgen! ''Geef me een pen, en het boek'', zei ze maar ik wilde weigeren. ''Fay!'', zei Danny, ''weet je het zeker?''. ''Ja'', zei ze waarna ze begon te schrijven in het boek. Ze klapte het dicht. In stilte wachtte we op wat er zou gebeuren. Fay's vraag zullen we nooit te weten komen, alleen het antwoord. Ze heropende het boek na een korte stilte, en keek wat er stond. ''Ga naar het ''Modesta'', hotel kamer 209'', was het enige wat ze zei. Ze klapte het boek dicht en sloeg haar hand op haar hoofd. Ze keek lastig, tot het tot me doordrong wat ze probeerde. Toen ze haar hand van haar hoofd haalde was de bult verdwenen. Met open mond staarde mijn vader haar aan. ''Ga nu, en zorg goed voor mijn moeder'', zei ze stil waarna ze zich op haar zij draaide. ''Ga maar slapen, als je wakker word, stuur me een sms''. Ik gaf haar een kus en liet toen haar hand los. Mijn vader liep voor me de deur uit en sloot hem daarna stil. ''Ik begrijp wel wat je in haar ziet jongen'', zei mijn vader waarna ik voelde dat mijn wangen gloeide en ik mijn spullen uit mijn kamer haalde. Ik hoopte vanavond nog terug te zijn. En dan mét de moeder van Fay. 
19
Posts: 7522
Datum: 03-01-2015 15:49 | Aantal keer gewijzigd: 2
Anoniem
Karaoke-ster



jillus schreef:

Hij gaf me een kus en liep de kamer uit. Op de gang hoorde ik ze nog wat mompelen.
Eindelijk het rijk voor me alleen!
Ik probeerde nog een keer omhoog te komen; het deed gelukkig steeds minder pijn. Ik stapte heel voorzichtig het bed uit waarna ik erachter kwam dat ik daar nog te zwak voor was.
Ik ging op de bedrand zitten en keek de kamer rond. Een gezellige meisjeskamer, die waarschijnlijk van Justins zus geweest is. Hoe oud zou ze nu zijn? Ouder dan Justin?
Er waren twee ramen, versierd met lichtbruine gordijnen. Ik strompelde er langzaam heen om beter naar buiten te kunnen kijken. Het regende nog steeds, maar het was drukker op de straat dan net.
Maar wat ik toen zag...daar schrok ik heel erg van.
Ik dacht eerst dat ik hallucineerde of zoiets, maar toen er gebeld werd wist ik dat ik hem echt gezien had. Ik liep wankelend naar de voordeur en keek door het kijkgaatje (ik zou thuis ook zoiets moeten hebben) en zag inderdaad Felix voor de deur staan.
Hij keek om zich heen en belde nog een keer aan. Nou, ik ga mooi niet opendoen. Hij bonsde op de deur en pakte zijn mobiel. Een seconde later hoorde ik de telefoon af gaan. Als ik zou opnemen, zou Felix weten dat ik thuis was en ik wilde mezelf niet ik moeilijkheden brengen. Wat een dilemma!
Uiteindelijk besluit ik om toch maar op te nemen; zo lang Felix buiten staat ben ik immers veilig.
"Met Fayline", neem ik op.
"Hoi, met Felix. Ik sta voor de deur. Wil je alsjeblieft open doen? Ik heb geen slechte bedoelingen...ik wil heel graag met je praten." Het is natuurlijk vragen om moeilijkheden als ik de deur opendeed, maar diep van binnen wilde ik ook mijn halfbroer niet in de regen buiten laten staan.
Ik opende de deur en liet de verzopen Felix binnen. Hij bedankt me en stond een beetje afwachtend in de woonkamer te wachten. Ik zei dat hij mocht gaan zitten en ging de keuken in om een kop thee te zetten. Ik had de waterkoker aangezet, maar kon de theezakjes niet vinden. Nou ja, dan maar een glas cola voor ons allebei.
En ook de koektrommel was onvindbaar, dus hadden we er helaas niks bij.
Ik ging ongemakkelijk in de grote bloemenstoel van Danny zitten; tegenover Felix die op de bank zat.
We hadden een lang en ongemakkelijk gesprek.
Hij vertelde over zijn moederloze jeugd en het verhaal dat zijn moeder was gestorven bij zijn geboorte. Hij en zijn vader hadden weinig geld en moesten om het halfjaar verhuizen naar een andere stad omdat zijn vader elke keer slechte vrienden maakte. Felix is alleen en zonder vrienden opgegroeid en moest zijn krachten op zijn eigen houtje ontdekken, omdat zijn vader altijd weg was.
Ik vertelde dat ik ook zelf achter mijn krachten was gekomen en dat niemand me geholpen had. Felix wees me erop dat ik Justin heb en hij helemaal niemand. Ik vroeg hem naar zijn krachten en hij vertelde me dat hij 'dorn' was en dat hij een gevoelig warmteveld met iemand deelde. Natuurlijk wist ik al met wie hij het deelde, maar ik wilde het hem horen zeggen.
"Fayline, ik deelde een warmteveld met je vader. Het is een onnatuurlijk toeval wat mijn vader beïnvloedt heeft. Mijn vader heeft vanochtend alles uitgelegd. Wie mijn moeder is, hoe jij geboren bent, welke Auxilium jij en je vader hadden. Echt alles. Mijn vader is een krachtig man in Triolus en hij weet dus veel, van heel veel mensen. Waarschijnlijk weet jij al hoe het zit met je moeder en mijn vader dus dat hoef ik niet meer te vertellen. Nou, net als bij iedereen kwam mijn Auxilium ongeveer rond mijn achttiende en waren ze volgroeid rond mijn twintigste. Toen ik één was is je moeder weggegaan en mijn vader was woedend. Woedend op onze moeder, woedend op Michael en uiteindelijk ook woedend op jouw en je broertje, Dylan heet hij toch?"
Ik knikte en ging verder met aandachtig naar hem te luisteren.
"Mijn vader wilde dat Jenny en Michael spijt zouden krijgen dat ze nooit contact hadden gezocht bij mij. Zelfs nadat mijn vader een zwaar ongeluk had gekregen, dat veroorzaakt werd door Jenny en Michael, en hij bijna dood ging wilden ze niet de zorg voor mij op zich nemen. Mijn vader was en is nog steeds boos en heeft Michael daarom teruggepakt. Het was nooit de bedoeling om Michael dood te rijden; heeft mijn vader me verteld en ik geloof hem. Maar nu komt het, zoals je weet heeft mijn vader je moeder gevangen genomen. Ik was het er niet mee eens. En ondanks dat ik boos ben op Justin vanwege ons 'conflict' wil ik jullie dolgraag helpen. Ik sta aan jullie kant!" eindigde hij, waarna hij me enthousiast en met een grote glimlach aankeek.
Hier tegenover zat niet de Felix die ik kende, die sluw en agressief was. Dit was niet de jongen die mij ontvoerd had; die Justin pijn gedaan heeft en die heeft geholpen bij mijn moeders ontvoering.
Dit was een eenzame jongen die gewoon vrienden wilde maken en ondanks dat ik hem niet zomaar in mijn armen wilde sluiten, wilde ik hem wel een kans geven. Een kans die hij zeker weten zou aannemen. 
15
Posts: 97
Datum: 03-01-2015 18:35 | Aantal keer gewijzigd: 4
Clairetie
Straatmuzikant



clairetie schreef:
Eenmaal buiten voelde het koud aan. Het regende nog steeds, maar gelukkig had mijn vader nog een oude Volvo. Ik hoorde het slot van de auto af gaan, net als vroeger. Ik stapte voorin de auto. Toen de ik de deur dichtsloeg rook ik die welbekende oude geur. De geur van rozen. Mijn vader had altijd al een voorkeur voor lekkere geurtjes gehad. Maar de auto, die rook altijd hetzelfde. Het voelde oud maar vertrouwd aan. ''Ben je er klaar voor jongen?'', vroeg hij aan me waarna hij de sleutel in het slot stak. de motor ratelde en maakte vele vreemde geluiden. Gelukkig kwamen we in beweging toen mijn vader zijn voet op het pedaal drukte. Ik keek voor de zekerheid nog even achterom. Naar het huis, waar ik Fay nu alleen in achter liet. Het was lastiger dan ik dacht, maar ik wilde haar moeder terug halen! Het enige wat ik zag was een zwarte vogel die op het dak was gaan zitten. Gelukkig vlogen deze hier vaker. Want ik zou bijna denken dat het niet echt een vogel was, maar een gedaante.

Na een paar kilometer gereden te hebben vond ik het toch iets wat te stil. In de deuropening van de auto zocht ik naar cd's. Natuurlijk vond ik er alleen maar oude rommel. Gelukkig had ik altijd een geheime plek in het dashboardkastje gehad, waar ik al mijn goede cd's in bewaarde. Ik opende het kastje, waar tot mijn verbazing de cd's nog steeds inlagen. En ook een foto van mama. Ik liet de cd liggen, en pakte in plaats daarvan de foto uit het kastje. Met mijn duim wreef ik over de foto heen. Mijn moeder, mijn zusje, mijn vader en ik stonden er allemaal op. Het was tijdens de zomervakantie, waarin we altijd met de oude camper naar camping happy reden. Wat was mijn haar toen lang zeg. Mam had altijd al gezegd dat ik het korter moest knippen. Maar ik moest langer haar hebben dan de andere jongens uit mijn klas. Dat vonden de meisjes nu eenmaal zo leuk aan me. Mam stond op deze foto vrolijk hand in hand met mijn vader. Alles ging toen natuurlijk nog goed tussen ze. Wat was ik toch klein. Nu ik erover nadacht. Waar was mam heengegaan nadat ze pap had verlaten? Ze had nooit meer een brief gestuurd, of ons überhaupt gebeld. Waarom had mijn vader eigenlijk een foto van haar in de auto liggen? ''Pap, waar komt deze foto vandaan?'', vroeg ik aan hem, maar ik zag dat hij het er absoluut niet over wilde hebben. Hij nam de foto van me over en stopte hem weg in zijn zak. In plaats van een cd zette hij de radio aan op een onbekende zender. ''Nu niet'', zei mijn vader tegen me. Wat raar. Normaal vertelde hij de grootste verhalen over ons, en toen we klein waren. Er was die ene keer dat... ''Pap kijk uit!'', schreeuwde ik naar hem en mijn gedachtegang werd onderbroken door een man op een fiets die we bijna geraakt hadden. Ik zag dat hij was geschrokken. Hij was er niet helemaal meer bij met zijn eigen hoofd. ''Stop!'', zei ik tegen hem waarna hij een stenen pad naast de weg opreed en de handrem omhoogtrok. In zijn ooghoek zag ik een traan. Was hij verdrietig, geschrokken of gewoon heel erg boos? een kille stilte ging door de auto heen. Ondanks dat de radio nog steeds aanstond, leek het alsof ik elke regendruppel van buitenaf op de voorkant van het autoglas hoorde tikken. Mijn vader zei niets. ''Pap  we moeten...'', ''het is tijd dat je te weten komt waarom je moeder weg is gegaan'', zei hij waarna hij mij recht in mijn gezicht aankeek.

''Je moeder was, altijd een schat. Ze stond op voor anderen, hielp anderen met lastige taken, en ze zorgde altijd goed voor jullie.  Het is niet dat we het slecht hadden hoor Justin, we waren dolgelukkig met jullie! Maar alles werd anders toen jij 6 jaar werd. Er was een man in het winkelcentrum, hij liep je per ongeluk omver waardoor je zelf ook omver viel en begon te huilen. De man daarentegen had nergens last van. Hij liep gewoon door en bood zijn excuses niet aan. niet veel stappen later knielde de man neer op de grond en begon te schreeuwen. Je moeder, zo goed als ze was, belde de ambulance, maar die kwam te laat. De volgende dag stond de krant vol met verhalen over de man die in het winkelcentrum een hartaanval had gehad, en overleden was. We wisten het  beide zeker. Jij was degene die de man pijn had gedaan. Ik wist af van je krachten, en dacht dat je een gevaar was voor ons allemaal. Je moeder dacht daar blijkbaar anders over. ''Zijn krachten horen zich pas op zijn 18e te ontwikkelen Elizabeth!''. ''Hij is geen gevaar Danny! Kijk hem nou zitten daar buiten. Lekker aan het spelen in het water ,het was een ongeluk!, had ze gezegd. Ik was te naïef om haar te geloven. We kregen steeds meer ruzie, en jij en je zusje leden steeds onder de consequenties. Onder onze ruzies. Uiteindelijk besloot ze te vertrekken. De volgende dag was ze vertrokken. Ze hield van jullie, en dat wist ik. Maar ze had geen keus, zei ze. Ik moest je helpen je krachten te leren kennen, niet zij. Je zusje heeft er dagen en nachten om gehuild. Jij daarentegen was altijd de persoon om haar te troosten. haar grote sterke broer. Ik mis haar nog elke dag, maar we wisten dat het zo niet zou gaan. Je zusje is vorig jaar het huis uit gegaan om te studeren. Je moeder.... heb ik nooit meer gezien.'' 

Over zijn wangen rolde nu meerdere tranen. Ik had mijn vader nog nooit, en dan ook nooit zo verdrietig gezien. Tot mijn grootste verbazing voelde ik op mijn wang ook natte druppels vallen. Huilde ik ook? Zat het zo diep in me verscholen, was ik zo verdrietig geweest dat mijn moeder er niet meer voor me was? Was ik dat nog steeds? ''Het is goed zo pap. Jullie konden niet anders!'', zei ik tussen mijn snikken door tegen hem. ''maar Justin! Ik heb jullie jeugd verpest! Ik was een rot vader!'', zei hij tegen me. ''nee pap, je was er altijd voor me! Wanneer ik niet kon slapen bracht je me een glas warme melk, wanneer ik was gevallen troostte je me, wanneer ik voor de zoveelste keer een rotfout maakte in mijn leven was jij er om me te helpen erdoorheen te komen! begrijp dat dan, alsjeblieft pap....!'', zei ik tegen hem. Zo het was er uit! ''Dat is fijn om te horen  jongen...'', zei hij waarna hij me  een knuffel gaf. ''Zullen we...verder rijden?'', vroeg ik en dat deed hij ook. Niet langer stond er een muur in tussen mijn vader en ik. Een muur van geheimen, en wantrouw. 
19
Posts: 7522
Datum: 03-01-2015 20:02 | Aantal keer gewijzigd: 6
Plaats een reactie
Reageer
Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld
Eerste | Vorige | Pagina: | Volgende | Laatste
© 2024 | CONTACT | VOORWAARDEN & PRIVACY | KOOP CREDITS