SoldToADemon schreef:
Zo schrijf ik though

---
Sneeuw viel gestaag op me neer terwijl ik me vlug voortbewoog over de bevroren straatstenen. De ijzige kou had een weg door mijn haveloze vacht gevonden en ondanks dat ik in beweging bleef om mezelf warm te houden, beefde ik continu. Overal waar ik keek, sloten deuren zich, werden rolluiken omlaag getrokken en ramen dichtgeslagen. Iedereen wilde de kou buitenhouden en liet het egoïsme de overhand nemen wanneer het aankwam op de ongelukkigen die geen warm huis hadden om zich in terug te trekken. Waarom zouden ze ook een zwerfdier onderdak bieden als ze zelf al nauwelijks rond konden komen met de karige maaltijd die ze bij elkaar hadden gesprokkeld. Ik begreep ze wel.
Aangekomen bij een steeg leunde ik tegen de achtermuur van een restaurant. Het was net iets warmer en lag beschut, dus als het aan mij lag, zou ik hier niet meer weggaan totdat de sneeuwstorm eindelijk was gaan liggen. Iets zei me dat, als de kou nog lang aan zou houden, ik helemaal niet meer in staat zou zijn deze plek te verlaten, maar die gedachte drukte ik weg. Het was nergens voor nodig om tijd te verspillen aan doemdenken.