Forum

Na een korte stilte besloot mijn vader toch maar een van zijn oude cd’s aan te zetten. Na een paar minuten had ik er al bijna genoeg van, maar ja, hij zag er zo vrolijk uit. Hij mompelde wat mee met de teksten van de muziek. Ik kon hem nu niet uit zijn solo halen hoor! ‘’We zijn er bijna Justin, maak je klaar om de auto uit te stappen. Als jij alvast naar binnen gaat via de achteringang, zoek ik een parkeerplaats’’. Hij zette me af naast de straat waaraan het hotel lag. Modesta,  kamer 209. Het zal wel druk zijn nu het zo hard stormde buiten. Ik opende de deuren van het hotel waarna ik naar rustig stap voor stap naar binnen liep. Eenmaal binnen zag ik hoe groot het eigenlijk was. Het enige wat ik niet begreep, is dat Felix vader Fay’s moeder in een hotel zou opsluiten. Dat heeft de schoonmaakploeg toch wel door?  Zo onopvallend mogelijk liep ik naar de balie toe waar een kleine vrouw haar nagels zat te vijlen. Toch niet zo druk als ik dacht? ‘’Uhmmm.. ik kom hier om mijn oma op te zoeken’’, zei ik. Wat een slecht excuus zeg! Had ik niet iets beters kunnen bedenken. ‘’Welke kamer?’’,  vroeg het meisje en voorzichtig zei ik 209. Ze liep naar het sleutelrek toe en pakte sleutel nummer 209. ‘’Ik hoop dat u verder een fijne dag heeft’’, zei ze waarna ze weer plaatsnam achter de balie en verder ging met het vijlen van haar nagels. Ik keek naar het sleutelbosje in mijn handen. Zo simpel? Ze vroeg me niet om een naam, controleerde niet of er überhaupt wel een vrouw in het appartement zat, en de sleutel  mocht ze me waarschijnlijk al helemaal niet geven! Misschien was ze gewoon te lui. Had ik daar toch nog wat aan gehad. Toen mijn vader ook binnenwandelde en zijn paraplu in de bak bij de ingang zette, keek hij me raar aan toen hij zag dat ik de sleutelbos in mijn handen had. ‘’Wat heb je gedaan om haar zover te krijgen?’’, vroeg mijn vader die me met een iets wat boze blik aanstaarde. ‘’Niets!’’, zei ik snel maar hij geloofde me helemaal niet. ‘’Laat het uit je hoofd jongeman!’’, zei hij waarna we samen naar de lift liepen. In de hal drukte ik op de liftknop. Niet veel later gingen de deuren al open. We stapte in en waren in een mum van tijd boven. Toen de deuren van de lift opengingen stapte er nog een vrouw  in. Ze had blond lang haar en een boze blik op haar gezicht. Gelukkig konden wij nu de lift uit. Voorzichtig liepen we naar kamer 209. We verstopten ons achter het karretje van de schoonmaak. ‘’Okee, laat ik kijken of ik wat gedachtes kan binnenkrijgen’’, zei ik tegen mijn vader waarna ik me uiterst concentreerde. Voor me zag ik Fay’s moeder weer staan achter de glazen ruiten bij haar huis. Ze glimlachte wel, maar ze vond me maar niets.  ‘’Ik hoop dat ik hier snel weg kan, Fay zal wel ongerust zijn’’, was dat haar moeder? Dat kon haast niet anders! ‘’Ze lijkt zo op haar gemak, duidelijk herkent ze me nog van vroeger’’, en dat William? Maar waarom zou Fay’s moeder zo op haar gemak zijn? Zou het komen omdat ze haar kidnapper al kent? ‘’Justin het zou fijn zijn als je me ook vertelt wat je hoort’’, zei mijn vader tegen me waarna ik het even snel voor hem herhaalde. ‘’Dat is inderdaad raar’’, zei hij. Kort daarna ging de deur van de kamer open. William kwam eruit, maar zonder de moeder van Fay. De deur deed hij weer op slot. Jammer voor hem, want wij hadden de sleutel al! Toen hij eindelijk de hoek om was konden we de deur voorzichtig openen met de sleutel. Het slot ging lastig open, en maakte veel geluid. Ik hoopte niet dat we door de schoonmakers gesnapt zouden worden. Voorzichtig liepen we naar binnen. ‘’Hallo’’, vroeg ik stil waarna we samen slopen naar de kleine woonkamer van het appartementje. Er stond wel een stoel met tape en wat touw, maar er was niemand! Huh? Maar ik had haar toch net echt gehoord! ‘’Justin, controleer de badkamer, dan doe ik de rest!’’, zei mijn vader  die al onder het bed aan het zoeken was. Het was onmogelijk dat ze in 1 minuut uit deze touwen was ontsnapt en zich ook nog eens had kunnen verstoppen. Stil liep ik de badkamer in, waar ik op de grond stapte in een vochtige vloeistof. Het was…bloed! Het jaagde me angst aan. Een spoor van blote voeten leidde naar de kast waar de handdoeken hingen. Voorzichtig opende ik de kast, maar er was niemand in te bekennen. ‘’Veilig hier!’’, riep ik, maar mijn vader gaf geen antwoord. Snel rende ik de woonkamer in waar ik hem vond in een oude stoel. ‘’Ook niets’’, zei mijn vader waarna we zo snel mogelijk het appartement dicht maakten en naar buiten slopen via de achteringang. De regen was gestopt. ‘’Dit kan niet Justin. Onmogelijk’’, zei mijn vader en ik begreep er ook niets van. in mijn broekzak voelde ik mijn telefoon trillen. Fay was blijkbaar al snel weer wakker geworden. Ik las het bericht, maar het was al van een half uur geleden. Vast geen goede verbinding dan.  We liepen terug naar de auto klaar om alles op een rijtje te zetten en een nieuw plan te verzinnen totdat.. ‘’Justin gaat het je..’’, maar mijn vader kon zijn zin niet afmaken. Een warmte, zo warm als nooit te voren had ik nog nooit eerder meegemaakt. Ik deed mijn jas uit, maar dit was niet genoeg. ‘’Pap, in de auto Fay is in gevaar!’’, schreeuwde ik waarna we zo snel als we konden richting het huis terug reden. ‘’Jongen rustig aan doen straks raak je oververhit!’’, zei hij maar mijn hart bonsde zo snel dat ik haast tegen hem schreeuwde dat hij sneller moest gaan rijden. Nog geen 500 meter van het huis af zagen we een wolk van rook in de lucht. Dit was niet goed. Ik kon alleen maar aan Fay denken. Om me heen hoorde ik niets meer.  Mijn handen gloeide van de hitte. Zonder na te denken stapte ik uit de auto en rende richting ons huis. ‘’Wacht Justin, het is te gevaarlijk!’’, schreeuwde mijn vader nog, maar het kon me niet schelen. Zonder Fay, was er geen normaal leven voor mij meer over. Ik schrok me kapot toen ik vlammen zag vanuit de keuken. Buiten stond een brandweerwagen en de voorkant van het huis was afgezet. Het enige waar ik aan kon denken op het moment was Fay.
Een moment later zag ik dat Felix uit het huis kwam. Mijn hart stokte in mijn keel. WAT DEED HIJ HIER? Dit was de limit. Ik dook onder het roodwitgestreepte tape door en rende zo snel als ik kon naar Felix. Ik zag dat een deel van zijn arm verbrand was, maar ik kon nog steeds Fay niet vinden. ''Waar is ze!... Zeg op!'', schreeuwde ik tegen hem waarna hij onder behandeling van de EHBO-crew met zijn nietgewonde arm richting de voordeur wees. Toen ik naar de voordeur keek zag Fay naar buiten lopen. Ze zag er geschrokken uit, alsof ze niet veel kracht meer over had in haar lichaam. Toen ze eindelijk oogcontact met me maakte, schrok ze. Ik rende naar haar toe waarna ik haar van de brandweerman overnam. ''Fay! Wat is..?'', ik kon mijn zin niet afmaken. Ze vloog me om mijn nek, en begon veel, maar rustig te  snikken. ''Ik...het is allemaal mijn schuld'', zei ze. De meest angstaanjagende gedachtes vlogen door mijn hoofd heen. ik probeerde haar toch iets wat te kalmeren en wilde haar voor even niet loslaten. ''Maak je geen zorgen,....als jij maar in orde bent'', zei ik, en ik meende het. Het kon me eigenlijk niet zo veel schelen wat er gebeurt was. We konden de tijd nu niet meer terugdraaien. het enige wat door mijn hoofd heen bleef spoken was Felix. Wat deed hij hier? Was Híj de extra mankracht? Mijn vader kwam met een geschrokken gezicht naar ons toe lopen. ''Zijn jullie in orde?'', vroeg hij geschrokken. ''Ja, dat gelukkig wel'', was mijn antwoord. Een korte stilte volgde. Fay had me nog steeds niet aangekeken sinds ons oogcontact van daarnet. Ik hoopte niet dat ze dacht dat ik boos op haar was. Rustig probeerde ik contact met haar te maken. Met mijn vinger richtte ik haar hoofd op, zodat ze me wel aan moest kijken. ''Fay, ik ben niet boos als je dat denkt'', zei ik tegen haar. Ze opende haar mond om wat te zeggen, maar ze kreeg er niets uit. In plaats daarvan keek ze richting het huis, toen naar mijn vader, toen naar Felix en daarna naar mij. ''W..waar is mijn moeder?'', vroeg ze aan me. Hoe kon ik dit zo subtiel mogelijk brengen? ''We vonden haar.., ik hoorde haar,...maar toen we dachten haar gevonden te hebben was ze verdwenen''. Ze leek teleurgesteld. Wat ook logisch was. dat deed me denken aan het feit dat Felix hier nog steeds was. ''Fay, wat doet Felix hier....heeft hij, iets gedaan?'', vroeg ik aan haar. Want als hij haar ook maar met een van ze smerige tengels pijn had gedaan... ''Dat leg ik je zo wel uit'', zei ze. ik vertrouwde enkel en alleen Fay op dit moment. Ik zou Felix nooit meer kunnen vertrouwen. Niet na wat hij me had aangedaan....