Forum

Een vage lichtstraal verscheen over de vloer van haar kamer toen de deur van haar kamer langzaam tot een kier geopend werd. Het zachte licht op de hal  maakte het nu mogelijk om haar te zien liggen in haar bed, die regelrecht tegenover de deur stond. Haar borstkas ging rustig op een vast ritme op en neer terwijl ze haar ogen nog wat meer dichtkneep wegens de plotselinge verandering in het licht. Vernauwde, lege ogen staarden haar kamer in. Als ze wakker was geweest had ze kunnen zien wie haar binnen enkele momenten zou belagen en had ze zich misschien kunnen verdedigen, maar dit was niet het geval. De man had heel bedachtzaam de avond ervoor al een slaappil in haar drinken gedaan waardoor het meisje nu gevangen zat in een droomloze slaap. Haar moeder sliep momenteel in haar huis aan de andere kant van de stad, niet wetend dat haar dochter momenteel in gevaar was. Niemand wist dat ze in gevaar was, en hoewel dit elke nacht gebeurde in deze stad waren het enkel de blauwe plekken waarmee de slachtoffers opstonden bewijs van een misdaad waar niemand meer iets van wist. Hadden ze zichzelf verwond in de nacht? De mensen die antwoord konden geven op deze vraag hielden zich wijselijk stil, bang voor de gevolgen van hun zieke verslaving. De deur werd nu geheel geopend en een man van middelbare leeftijd liep langzaam naar het slapende gestalte van zijn tienerdochter toe, zich nog niet helemaal bewust van wat hij van plan was te doen. Het was alsof zijn gedachtes niet hier op aarde waren maar ergens anders rondzweefden, alsof hij uit zichzelf dichter naar haar toe liep en geen controle had over zijn eigen lichaam. Dit waren uiteraard gewoon smoesjes om zijn acties goed te praten voor zichzelf, hij wist zelf ook niet hoe hij anders met zichzelf kon leven. Zijn grote handen klemden zich om de bovenkant van haar dekens en schoven ze geheel naar beneden, waardoor haar lichaam, enkel geheuld in een nachthemd, bloot werd gesteld aan de nachtelijke kou. Zachtjes schoof hij met zijn handen over naar naakte benen, elke centimeter verkennend van het schepsel dat hijzelf gecreëerd had. Uiteindelijk kwam hij aan bij haar vrouwelijke geslachtskenmerken, maar ook hier stopte hij niet. Terwijl het kwijl bijna uit zijn mondhoeken droop, zijn ademhaling sneller ging en hij ontzettend opgewonden raakte gebeurde er opeens iets onverwachts: het meisje werd wakker. Blijkbaar was de medicatie uitgewerkt of had haar instinct haar gewekt wegens de dreiging die in de kleine kamer heerste. De gil die uit haar keel kwam was in het hele huis te horen, hoewel het huis verder verlaten was en niemand behalve haar belager haar dus kon horen. Haar vader deed geen geschrokken en betrapte stap achteruit, maar boog zich juist verder over zijn dochter heen. Hij kon al niet meer stoppen, hij kon haar naakte lichaam al voor zich zien en wou er dus ook alles aan doen om zijn dromen werkelijkheid te maken. Het meisje begon te huilen en probeerde hem van zich af te slaan, tevergeefs. 'Houd je mond, hoer! Ik weet dat jij ook met genoeg andere jongens deze dingen doet, dus waarom niet met mij?' gefrustreerd dat hij ontdekt was gaf hij haar een klap tegen haar gezicht. Het meisje sloot haar ogen terwijl tranen nog steeds over haar wangen liepen, ze legde zich al een beetje neer bij haar lot. Ontelbare  vragen stormden door haar hoofd, gevoelens van schaamte, angst en verdriet. Pure wanhoop vulde haar lichaam in een laatste poging te ontsnappen aan de grijpgrage handen van de man waarvan ze ooit zoveel had gehouden. Iets in haar wou vechten tegen hem. Ze had het al erg genoeg gevonden dat hij na de scheiding veel was gaan drinken, en haar ook regelmatig uitschold en sloeg, maar hiermee kon ze niet leven. Deze man was verblind door zijn lust en woede, ruikend naar drank en denkend aan seks en seks alleen. Zo kende ze haar vader niet, zo wilde ze hem ook niet kennen. Zijn handen klemden zich om haar keel heen en begonnen hard te drukken, haar luchtweg te blokkeren. 'Je hoeft niet te leven om mij te plezieren.' mompelde hij fel tegen haar terwijl hij langzaam het leven uit haar drukte. Ze kon niet meer vechten, denken of ademen. Haar brein zond nog de laatste signalen door naar haar benen, die schokkerige bewegingen begonnen te vertonen. Haar bloedsomloop werd gehinderd en ademhalen werd steeds moeilijker en pijnlijker. Langzaam aan voelde ze haar krachten minder worden. Al haar zintuigen begaven het en een donkere sluier viel over haar heen. Het was voorbij. 

Een verfijnd gezicht, bleek van angst. Grote bruine ogen waar tranen aan de oppervlakte brandden. Lange donkere krullen die dansten bij elke beweging, zich niet bewust zijnde van de situatie. Ze waren als spelende kleine kinderen, onwetend, speels, het maakte ze niet uit wat er gebeurde, ze zochten altijd naar het positieve in de situatie. Ze waren als een licht in de duisternis, een sprankje vreugde in een sombere wereld, een wereld vol angst. Haar slanke vingers waren gebald tot vuisten, maar pijn zou ze hem nooit kunnen doen. De vingers stonden niet in deze positie om te pijnigen, maar om de bevingen onder controle te houden. De hakken van haar schoenen maakten een tikkend geluid op de stoeptegels terwijl ze achteruit deinsde. Duisternis drong zich steeds verder om haar heen naarmate ze verder de steeg in liep, steeds verder weg van het licht van de straatlantaarns.


Let trouwens niet op de rare vergelijkingen, ik heb een vaag hoofd.