O // The monster inside me // ft. Dauntless - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O // The monster inside me // ft. Dauntless

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Lilith bleef plots stilstaan, ze besefte dat ze hem met deze dolk nooit zou kunnen doden. Maar er was een andere manier. Ze had er niet eerder aan gedacht, maar nu pas kwam ze tot het besef dat deze manier om hem te doden misschien al in gang was getreden.
"Weet je ik denk dat ik je al lang gedeerd heb. Om precies te zijn vanaf het moment dat je mijn bloed dronk. Misschien heb je gelijk en is de smaak gewoon niet jou ding, maar misschien is er nog een ander factor in het spel." Ze dacht aan het serum dat haar immuun had moeten maken voor de verdoving. Lilith maakte wel vaker giffen en geneesmiddelen. Omdat andere mensen er niet eens aan dachten zich als proefpersoon aan te melden kon ze niet anders dan het merendeel ervan op zichzelf uit te testen, behalve de dodelijke giffen dan natuurlijk. Misschien was het door al deze verschillende mengsels dat haar bloed een giftige uitwerking had gekregen op diegene die het dronk. "Misschien denk je beter nog maar even na voor je me dood. Sinds er een kleine kans is dat je op dit moment vergiftigd bent. De eerste symptomen zijn misselijkheid, maar al snel zal het erger worden en met een beetje ongeluk lig je al over enkele uren dood neer. Ik zou je drie keer willen later raden naar de naam van de persoon die een antigif zou kunnen bereiden, maar jammer genoeg ken je mijn niet dus dat zou nogal oneerlijk zijn." Ze voelde zich plots weer een stuk zelfverzekerder.
"Dus nu is de keuze aan jou. Dood je me en sterf je zelf ook, of laat je me leven en in ruil daarvoor genees ik je." Ze was er vrij zeker van dat hij voor het laatste zou kiezen. Hij was meer dier dan mens en als ze een ding wist over dieren, was dat deze er alles aan deden om in leven te blijven.

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
Het meisje bleef stil staan en leek na te denken over iets. De woordenstroom die uit haar mond kwam, sloeg bij Morton in als een bom. Verbijsterd bleef hij als aan de grond genageld staan. De nasmaak van haar bloed was nog steeds in zijn mond aanwezig en leek hem te bespotten om zijn domheid. Zijn ogen waren groot en staarden haar ongelovig aan, terwijl zijn handen zich spanden en ontspanden. Mortons woordenschat was niet zo uitgebreid, maar wat hij van het meisje haar woorden begreep, was genoeg om hem echte angst te doen ervaren. Angst die hij al lang niet meer gevoeld had. Want wie zou immers een van de heersers van het woud schaden? Dit meisje, klaarblijkerlijk.
Toen ze hem voor de keus stelde, was de beslissing snel gemaakt en zonder met zijn ogen te knipperen, greep hij niet hardhandig haar pols en nam de dolk, die ze toch al zwak in haar handen vasthield, over. Hij stak het wapen door een lus aan zijn riem, pakte het meisje bij haar middel beet en legde haar over haar schouder. Iets zeggen deed hij niet, maar zijn daden zouden antwoord genoeg voor haar moeten zijn. Hij hield haar stevig vast - hij zou zijn offer niet zomaar verwonden als ze beweerde hem te kunnen genezen - en zette zich af, waarna hij door het bos begon te rennen.
Morton wist waar de onbenullige planten stonden. Hij wist waar de helderste beekjes liepen en waar het vervuilde water de vissen vergiftigde. Ook wist hij waar de goede planten te vinden waren, en naar die laatste plek bracht hij het meisje heen.
Tijdens het rennen dacht hij aan hoe hij haar zo ver zou krijgen een middel voor hem te maken. Het meisje leek hem toch geen type te zijn dat zich zomaar aan voorwaarden zou houden. Ze had het er toch eerder over gehad dat men blij zou zijn als ze dood was? Misschien kon Morton daar gebruik van maken door haar een verblijf in het bos aan te bieden, en de nodige bescherming, tijdelijk dan toch. Ook wees hij zichzelf erop dat hij niet moest vergeten naar haar naam te vragen. Hij vermoedde dat ze met respect behandeld wilde worden.
Na een niet al te lange tocht kwam Morton op de plek aan. Als het dag was, scheen de zon met moeite door het dikke bladerdak en nu enkel de maan enig licht kon bieden, kwam slecht één enkele manestraal door de bladeren heen. Het licht was zwak, maar sterk genoeg voor Mortons uitzonderlijk goed ontwikkelde ogen. Het meisje daarentegen zou er misschien wel moeite mee hebben. Zonder een woord te zeggen zette hij haar gracieus op haar voeten neer en hield nog even haar armen vast om zich ervan te verzekeren dat ze niet op de grond zou vallen of iets dergelijks.

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
hh

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Lilith zuchtte opgelucht toen hij haar over zijn schouder legde en het bos in rende. Het kon haar zelfs amper iets schelen dat hij ook haar dolk had afgepakt. Ze was een vrouw van haar woord en als ze beloofde hem te laten leven, deed ze dat ook. De toch door het bos verliep snel en geruisloos. Het was alsof het monster perfect wist waar elk krakend takje lag en alle ritselende blaadjes hingen. Zelfs zijn ademhaling was nauwelijks hoorbaar, ook al leek het Lilith niet bepaald een fysiek pretje om iemand een heel bos door te dragen.
Aangekomen zette hij haar gracieus neer en hield zelfs nog enkele tellen haar hand vast. Voelde hij aan dat het bloedverlies haar nog altijd wat duizelig maakte? Of was het een vorm van beleefdheid? Hij was een monster, opgegroeid in het bos, beleefdheid leek haar iets waar hij waarschijnlijk nog nooit van gehoord had.
Ze tuurde door het donker. Aan de geur van de omgeving was het duidelijk dat hier verschillende kruiden groeiden, al zou ze een stuk dichterbij moeten gaan om ze fatsoenlijk te kunnen bekijken.
"Ok voor ik hieraan begin laten we nog even onze deal bespreken. Ik maak het antigif en laat jou in leven. In ruil daarvoor laat jij mij leven en mag ik gaan en staan waar ik wil?"
Hij aarzelde maar uiteindelijk zag ze hem toch knikken. "Ok dan is de deal gesloten." Een glimlach sierde haar lippen terwijl ze neerhurkte en op zoek ging naar de juiste kruiden. "Zou jij misschien zo vriendelijk willen zijn een vuur te maken. Dan kan ik ten eerste een stuk beter zien en ten tweede hebben we het nodig om uiteindelijk alles op te koken. Ik heb niet zoveel nodig alleen mierikswortel, fluitkruid en duizendblad."

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
Ze stond nog maar net op haar voeten toen ze begon te spreken. Morton begreep best wat ze zei, maar wilde niet accepteren dat ze hem zo voor het blok wierp. Aarzelend keek hij haar aan, maar na snel zijn opties overwogen te hebben, knikte hij toch. Een glimlach deed haar gezicht oplichten, iets wat Morton een wee gevoel in zijn maag bezorgde, en ze hurkte neer. Hij wilde haar net de dolk aangeven voor de kruiden toen ze hem vroeg een vuur te maken.
'Maar natuurlijk,' antwoordde hij, en hij liet de dolk neervallen op de grond zodat die naast haar terecht kwam. Zelfs bij het weinige licht van de maan zou ze in staat moeten zijn de glinstering ervan moeiteloos te onderscheiden van de donkere ondergrond. Hij liep een eindje bij haar vandaan om enkele droge takken te verzamelen, maar hield haar goed in de gaten. Hij kon het niet riskeren dat ze er vandoor zou gaan, al zou ze niet ver geraken gezien de toestand waarin ze verkeerde en de omgeving waarin ze zich bevond.
Morton legde het hout op een hoopje en zocht naar twee stenen die hem gepast leken om een vuur mee te maken. Vrij snel had hij ze gevonden - hier was immers een overvloed aan vuurstenen - en hij sloeg ze tegen elkaar aan tot enkele vonkjes eraf spatten en op een enkele tak terechtkwamen. Eenmaal de tak voldoende brandde, tilde hij de stok op en gooide hij het op de stapel hout die hij in het midden van de plek had gelegd, ver genoeg verwijderd van kostbare planten.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Vanuit haar ooghoek zag ze de dolk glinsteren. Ze moest er geen twee keer over nadenken en stak hem snel weer weg. Hij kon altijd nog handig van pas komen. Het licht dat het vuur verspreidde maakte haar werk een heel stuk makkelijker. Deze plek was echt heel erg rijk aan kruiden en al snel had ze alle benodigdheden voor haar drankje gevonden. Met een steen plette ze alles tot het een groenachtig goedje was. Dit zou ze moeten aanlengen met water en dan laten koken. Het probleem was dat ze niks had om haar mengsel in te doen zodat het kon koken. Ze dacht nog even aan een blad dat ze tot een kommetje zou kunnen omvouwen maar ook dat zou gewoon opbranden boven het vuur. Maar ze kon niet opgeven, want zou alsnog betekenen dat hij haar zou vermoorden. Ze zou zich aan haar belofte houden en het mengsel bereiden. Als bij toverslag herinnerde ze zich het flesje met het antiverdovingsmiddel. Met een beetje geluk had ze dat nog. Ze voelde in de zakken van haar jurk en kon wel juichen toen ze de glazen flacon tevoorschijn haalde. Snel deed ze het kruidenmengsel en wat water uit een klein stroompje in de buurt er in en zette het in het vuur. Wanneer het begon te borrelen gebruikte ze een tak om het er weer uit te halen en wachtte tot het flesje was afgekoeld. Voorzichtig draaide ze de dop er af en stak het hem toe. "Drink. Hierdoor zul je het bloed dat je van mij gedronken hebt weer uitkotsen. Niet de meest fijne manier om vergiftiging tegen te gaan, maar wel de effectiefste."

Anoniem
Internationale ster

MirandaHart schreef:
Hij hurkte neer, bedenkelijk toekijkend hoe ze de juiste planten verzamelde en deze verwerkte tot iets wat zijn leven zou moeten redden. Iedere beweging die ze maakte zag hij, ieder geluidje dat ze maakte hoorde hij. Hij hield ook de omgeving in de gaten om zich ervan te verzekeren dat er niets zou komen wat haar iets zou aandoen, want hij had haar bescherming verschaft in ruil voor het tegengif... spijtig genoeg. Hij zakte verder neer op de grond, al zijn spieren gespannen, en volgde haar met zijn ogen toen ze water uit een zacht stromend beekje haalde en alles in een simpele flacon stak. Ze plaatste het glazen flesje in het vuur en toen het kookte haalde ze het er weer uit met een takje. Na nog even gewacht te hebben, kwam ze naar hem toe, hem het flesje aanreikend. Aarzelend pakte hij het aan, niet blij met de uitwerking die het zou hebben, en sloeg het dan in een keer achterover. Het mengsel smaakte werkelijk afschuwelijk, nog erger dan haar bloed, en Morton kokhalsde hevig voordat hij gal voelde opkomen. Nog net wist hij zich achter een onbeduidende struik te verschansen voordat zijn maaginhoud naar boven kwam.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld