Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

13 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

ORPG feat Felicia

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Ik keek Sanne aan en we schoten in de lach. "Ze heeft wel gelijk. Want ik heb het idee dat we anders te laat komen." Zei ik lachend. Sanne knikte en zei. "Dat kunnen we beter niet hebben." Ik knikte. En liet haar lachend voorgaan. Waarna ik erachter aan liep en om me heen keek. Het zag er echt mooi uit. Het leek haast wel alsof wre in een soort fantasie boek waren beland. Ik liep rustig door. Tot ik op een gegeven moment. Toen ik bijna op het grote plein stond.tegen iemand opbotste. Ze snauwde. "Kijk even uit ja. Hier loop ik. En dan daarbij. Als jij bij mij in de klas zit moet je echt wat aan je bril en dat kapsel van je doen. En die kleren. Die kunnen echt niet." Ik voelde langzaam boosheid en me opborrelen. Ik pakte zonder iets te zeggen de klassenlijst. Die ik bij me had. En keek naar haat, en vergeleek haar met de foto. "Jij moet dus Marie-claire zijn." Zei ik. Ze snauwde. "Ja duh. Kom je daar nu pas achter." Zei ze geirriteerd. Ik zuchtte. Het kon nog een lang schooljaar worden. Ze trok mijn bril van mijn neus en liep weg. "Nou ja. Noemt ze dat normaal." Mompelde ik in mezelf.

sanne

"o nee. Dit gaat niet goed zei ik. Ik wees naar het grote plein. Wat in mijn ogen reusachtig was. Aan het begin van het plein zag ik Anna staan. En ze had haar bril niet op. Ik keek naar Joachim in de hoop dat hij iets wist wat we konden doen.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Hh

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Wow, de school was echt impressionant. Het was een enorm kasteel, maar tegelijk zag het er ook goed onderhouden uit en niet oud en stoffig zoals de meeste kastelen die Camille eerder al had bezocht. De lessen ouden pas over twee uur beginnen dus ze had nog genoeg tijd om op verkenning te gaan. Ze rende richting de deur en botste op tegen een grote gedaante. "Grappig haar" zei de jongen en draaide een roze lok om zijn vingers. Camilles echte haarkleur was bruin, maar ze experimenteerde graag met verschillende kleuren. Momenteel was het roze met blauw. "Wel dankje, als je het nu zou loslaten dan kan ik naar binnen gaan." was haar reactie. Hij grijnsde. "Dus jij kan zeker niet wachten tot de lessen beginnen he?"
"Jawel hoor. Ik wel gewoon eerst op zoek naar een paar plekken waar ik me kan verstoppen als ik geen zin heb om naar de les te gaan." een mysterieuze glimlach sierde haar gezicht. "Dus laat je me door?"
De jongen deed alsof hij nadacht. "Wel alleen als je je naam vertelt."
"Ik denk toch dat ik die nog even voor mezelf hou." zei ze en teleporteerde achter hem. Dit was immers een school voor kinderen met magische gaven, ze nam aan dat ze deze gewoon mocht gebruiken wanneer ze wou.

Joachim had vanaf een eindje verderop gezien hoe een meisje Anna's bril had afgepakt. Hij ging naar haar toe en tikte op haar schouder. "Eeuhm excuseer..."
"En jij bent?" onderbrak ze hem met een arrogante toon.
"Joachim. Wat ik dus wou vragen..."
"Je bent best knap, maar waarschijnlijk stel je niet veel voor. Is je familie rijk?"
"Zou ik even mogen uitspreken." Hij keek haar kwaad aan het was duidelijk dat ook hij zijn geduld aan het verliezen was.
"Rustig rustig, ok wat wou je me vertellen. Hopelijk is het niet te saai."
"Die bril. Ik zou hem graag hebben."
Marie-Claire keek verveeld naar het ding. "Waarom zou je het nodig hebben om aan die nerd terug te geven. Weet je ik heb hem eigenlijk toch niet nodig. Geef hem maar terug aan je vriendinnetje en vertel haar dan ook dat er dingen als lenzen bestaan." Ze gooide de bril in zijn richting en hij kon hem maar net op tijd vangen. Daarna waggelde ze weg naar haar groepje vriendinnen. Joah vond het vreemd hoe iemand personen als haar leuk kon vinden. Hij ging terug naar Anna en gaf haar de bril. "Je moet meer leren voor jezelf op te komen." zei hij zachtjes.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
"Ik weet het, maar ze gaf me geen kans." Zuchtte ik. En ik vervolgde. "En we zitten bij haar in de klas." Ik zuchtte dit zou een vervelend jaar gaan worden. Dacht ik. Opeens zag ik een bekende gestalte op ons aflopen. Ik rende erheen. "Dit meen je toch niet he." Zei ik toen ik Ellen zag. Ze lachte. "Jawel. Alleen weet je bij wie we in de klas zitten?" Vroeg ze. Ik knikte. "Echt balen." Zei Ellen. Waarop ik knikte.

sanne

"dat is opgelost." Mompelde ik in mezelf waarna ik naar Anna keek die bij Ellen stond. We wisten al dat ze ook in de klas zitten, alleen ze had het zelf al ontdekt.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Je hebt altijd een kans." wou Joachim zeggen, maar Anna was al weggerend naar een meisje iets verderop. Joachim kende haar niet maar wou hen ook niet storen tijdens hun gesprek. Toen ze uitgepraat waren stelde hij zich voor. "Hallo ik ben Joachim, maar zeg maar Joah. Ik ben Anna's bediende." zei hij en stak zijn hand uit. Het meisje schudde deze en stelde zichzelf voor als Ellen. "Hoe kennen jullie elkaar eigenlijk?" vroeg hij daarna.

Het was Camille ook opgevallen dat Sanne haar waarschijnlijk uit het oog was verloren. Niet dat het haar zoveel kon schelen. Ze trok er sowieso graag alleen op uit. De school was een grote wirwar van gangetje, lokalen en trappen. Na een tijdje kwam ze uit bij een bibliotheek. 'Dit zal Anna wel leuk gaan vinden' dacht ze terwijl ze achteraan een trap naar beneden zag. Er stond een hek voor en een bordje waarop stond 'verboden toegang'. Dat maakte het voor Camille des te interessanter om te gaan kijken. Na gecheckt te hebben of de kust veilig was klom ze over het hek en ging naar beneden. Ze kwam uit in een kelder. Er stonden enkele boekenkasten, wat haar nogal teleurstelde. Ze had iets spectaculairder verwacht. Toen spotte ze vanuit haar ooghoek een glazen tafel waar verschillende voorwerpen in glazen kistjes op stonden. "Dit lijkt er meer op."

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
We schoten tegelijk in de lach. "Dat is een lang verhaal." Merkte Ellen droog op.Waarop mijn lachbui weer erger werd. Ik kon niet stoppen leek het wel, na een paar keer adem halen hield het op. Ik zag dat Sanne nogal gehaast op ons af kwam rennen. Ze hijgde. "Weten jullie waar Camille is. Ik ben haar uit het oog verloren, maar de school is zo groot dat ik niet weet waar we moeten beginnen." Ik schrok. En deed een poging tot nadenken. "Misschien is ze ergens binnen, maar waar." Vroeg ik. "Wacht eens even." Zei Ellen en ze trok me mee de school in naar een trap met een hek en een bordje ervoor. Natuurlijk. Camille was voor niets en niemand bang en ze lapte de regels af en toe aan haar laars.

sanne

"o jee. Ik denk dat Ellen iets gevonden heeft, en over Ellen gesproken. Ik krn haar wel. Haar ouders kennen de ouders van Lisa, Anna, Elise en Camille en op die manier is er contact ontstaan, en zijn ze vriendinnen geworden." Ratelde ik.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Camilles oog viel op een kleine ketting met een blauw lichtje in en een armband in de vorm van een slang. De kistjes zaten wel op slot dus als ze deze dingen wou hebben moest ze ze zo stil mogelijk kapot slagen. Ze nam het zwaarste boek dat ze kon vinden uit de kast en liet het op het kistje met de ketting vallen. Er verschenen enkele barsten in het glas en toen ze het nog een keer deed brak het glas en kon ze de ketting pakken. Hetzelfde deed ze bij de armband. Ze stak de juwelen snel weg in de zak van haar trui en schoof de scherven onder een kast. Plots hoorde ze voetstappen en zat als een rat in de val. 'Fuck' dacht ze en verstopte zich achter een van de boekenkasten. Een golf van opluchting overviel haar toen ze Joachims stem hoorde. Ze ging naar boven en klom weer over het hek. "Man wat ben ik blij dat jullie het zijn. Kom laten we snel weggaan voor er een leerkracht komt."

Joachim keek langs de trap naar beneden. Typisch iets voor Camille om op de eerste dag al de regels te overtreden. "Hey Camille ben je daar?" riep hij naar beneden. Er volgde wat gestommel waarna haar bos roze en blauw haar uit het donker tevoorschijn kwam. "Je mag van geluk spreken dat wij je als eerste vonden. Kom er gaat zo een toespraak beginnen waar alle leerlingen bij aanwezig moeten zijn." zei hij. Nu hij een beetje beter naar Ellens gezicht keek besefte hij dat hij haar al eens eerder zou kunnen hebben ontmoet.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
ik glimlachte toen ik haar zag. Ellen keek me kort aan. We moesten zo meteen naar die toespraak al wist ik niet waar dat was. Sanne blijkbaar wel, ze fluisterde in mijn oor. "In de aula waar die dan ook mag wezen." ik glmlachte en bedankte haar snel.

sanne

"kunnen we." Vroeg ik. "We moeten nog zoeken waar de aula is."

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Hh

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
"Ok de aula, waar wachten we nog op." zei Camille met een lichtjes geforceerde glimlach. Ze wou zo snel mogelijk uit de bibliotheek zodat niemand haar zou kunnen betrappen. Uiteindelijk had ze die juwelen gestolen. Ooit zou ze ze misschien terugbrengen, maar eerst wou ze er achter komen waarom ze precies op de verboden afdeling lagen. Zo moeilijk was het niet om de aula te vinden aangezien alle studenten er heen moesten. Je kon dus simpel de stroom leerlingen volgen. De zaal zat al wel redelijk vol dus was het zoeken naar een nog een plaats. Uiteindelijk plofte Camille ergens achteraan neer en trok haar capuchon over haar hoofd. Veel zin in deze speech had ze niet. Ze had een sterk vermoeden dat het enorm saai ging worden.

Camilles houden kwam nogal verdacht over, al wist Joachim dat je haar er best niet te veel over doorvroeg. Uit haar een woord loskrijgen was zo goed als onmogelijk. Daarbij was het waarschijnlijk beter als hij er gewoon niet bij betrokken raakte. Hij nam plaats in de aula net op het moment dat de directrice van de school het podium vooraan opwandelde en iedereen tot stilte maande.

Anoniem
Minister of Pop

Felicia schreef:
Ik had met Ellen een plek voorin bemachtigd. Dus dat was wel fijn. Ik wachtte af wat er ging gebeuren. Ik keek gespannen voor me uit. Ellen kneep kort in mijn hand. Ik hoorde vlak achter ons gesis. Natuurlijk weer van Marie-Claire. Ellen reageerde nogal bot terug. "Doe even normaal en val een ander lastig. Alsof Anna het kan helpen dat ze die bril heeft. Op de een of andere manier trok Marie-Claire mijn bril van mijn neus. En ik hoorde al gelijk dat het rumoeriger werd in de aula, dan het al was. Ik zuchtte geirriteerd.

sanne

ik had het gevoel dat er iets niet klopte maar ik wist niet wat.

Dauntless
Wereldberoemd

Dauntless schreef:
Voor een tweede maal maande de directrice de zaal tot stilte en nam het woord. Ze begon haar toespraak door iedereen welkom te heten. Daarna drukte ze de leerlingen op het hart dat ze goed hun best zouden moeten doen, want dat het jaar allesbehalve gemakkelijk zou worden. Ze eindigde met het overlopen van de regels en de kamerindeling. Camille zou bij Sanne komen te liggen. Helemaal op het laatste waarschuwde ze hen nog. Er zaten altijd duistere dingen verbonden aan magie en sommige van die dingen konden zelfs de besten niet tegenhouden. Het was dus nodig altijd op je hoede te zijn ook al deden ze er alles aan om hun leerlingen te beschermen.

Joachim was naast Camille gaan zitten omdat er vooraan geen plaats meer was. Dat stukje over duistere krachten deden hem toch wat onzeker voelen. Hij zou natuurlijk altijd moeten voorkomen dat Anna iets overkwam ook al zou hij zichzelf daarvoor moeten opofferen. Toen hij naar haar keek zag hij dat Marie-Claire weer haar bril had afgenomen. Door het getrek en geduw van de leerlingen die om het eerst terug buiten wouden zijn kon hij haar echter niet bereiken.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld