Forum

Het getik van de regen was in mijn zolderkamer goed te horen en voor mij werkte het rustgevend. Ik hield van de regen en kreeg eindelijk het gevoel dat ik tot rust zou kunnen komen. Mijn ogen openden zich weer en keken naar mijn roodgekleurde vingertoppen. Rood van het bloed. Mijn bloed. Het bloed van toen ik met deze vingertoppen de schaafwond op mijn slaap aanraakte. Inmiddels was het bloed al opgedroogd. Zowel op mijn slaap, als op mijn vingertoppen.

De pijn voelde ik al niet meer. Het was niet zo erg als dat ik van hém gewend was. Het waren enkel een paar klappen in mijn gezicht, dat nu blauw aanvoelde. Mijn oog kon ik amper openen en net nu ik deze juist weer een beetje open begon te krijgen. Hoe mijn gezicht er precies uit zag, wist ik niet. In de spiegel kijken durfde ik niet meer. Veel te bang voor wat ik daar zou zien. Veel te bang dat ik mezelf niet meer zo kunnen terug ontdekken. De spiegel, die ooit in mijn kamer hing heb ik kapot gegooid op de grond. Niet uit woede, maar gewoon omdat ik het niet kon verdragen mezelf te zien. Hij was daar niet zo blij mee geweest en had de scherven gebruikt om mijn gezicht te bewerken. Het had weken geduurd voordat die sneeën zich genazen en de littekens zaten er nu nog steeds, ergens verstopt onder de nieuwe wonden en mogelijke blauwe plekken die ik die dag had opgelopen.

Wat vinden jullie?
Ja, het staat op wattpad (Dit is dus niet gestolen ofzo. Het is van mij).
En ik vroeg me gewoon af of jullie verder zouden willen lezen als je dit zou lezen. (Het zal heel anders worden dan je denkt, denk ik)