Forum

'Wauw wat een mooie dag weer zeg', zei Nathan in zichzelf. Vandaag is de dag dat hij het ging doen! Hij wou uit de kast komen voor zijn ouders. Nathan dacht in zichzelf; 'Zou ik het wel vandaag doen? Of toch een andere keer? STOP NATHAN! Stop met piekeren je gaat het vandaag doen!'. Ik kreunde, 'Ik ben zo'n enorme sukkel, waarom precies ik? waarom moet ik nu precies weer homo zijn?' Ik kreunde weer. 'Ik denk dat ik maar eens ga slapen over wat ik dalijk ga zeggen' 

-Slapen-

Schrikkend werd ik wakker, Ik had gedroomd dat ik in elkaar geslagen werdt door mijn vader, omdat ik homo ben. Sluipend loop ik naar onderen. Als ik onder ben betwijfel ik nog of ik het wel wil zeggen.. 'Ja Nathan! Kom er eindelijk nu eens voor uit!' Ik maak voorzichtig de deur open. 'Mam, Pap? Kan ik even met jullie praten?' 'Natuurlijk! Wat is er zij mijn moeder.' 'Nou.. Ik moet jullie iets belangrijks vertellen' Pap en mam keken elkaar even aan, maar keken erna weer na mij.. 'Wat dan lieverd?' 'Nou.. Ik denk dat ik homo ben' Mijn ouders kijken elkaar aan en lachen kei hard. 'HAHAHAHAHA, wat een goeie grap zeg! Als jij homo was geweest had ik je allang uit huis gestuurd. Goeie Nathan!'  Geshockeerd keek ik naar ze. Was dit serieus dacht ik bij mezelf? Ik liep naar boven. Midden op de trap moest ik huilen, ' Waarom moet dit mij nu net overkomen? Waarom mij?' Ik lag op mijn bed. Ik dacht; Laat ik mezelf maar weer in slaap huilen..

-Slapen- 

http://www.wattpad.com/myworks/35957870-same-love

'Wauw wat een mooie dag weer zeg', (de komma moet binnen de apostrof worden geplaatst, zo dus: ,&rsquo zei Nathan in zichzelf. Vandaag is (*was) de dag dat hij het ging doen! Hij wou (*wilde, ei-gen-lijk kan wou, maar het is spreektaal and I hate it dus gewoon voor wilde gaan <3) uit de kast komen voor zijn ouders. Nathan dacht in zichzelf; (Dubbele punt, niet puntkomma) 'Zou ik het wel vandaag doen? Of toch een andere keer? STOP NATHAN (ksst, blijf weg van de caps. Je uitroepteken zegt genoeg)! Stop met piekeren je gaat het vandaag doen!'. (Die punt mag je weglaten, een uitroepteken/vraagteken binnen de apostrof zorgt ervoor dat je er geen punt meer hoeft te plaatsen). Ik kreunde, (punt) 'Ik ben zo'n enorme sukkel, waarom precies ik? waarom moet ik nu precies weer homo zijn?' Ik kreunde weer. 'Ik denk dat ik maar eens ga slapen over wat ik daalik (*dadelijk) ga zeggen (hier nog een punt plaatsen)'

-Slapen- (well ik zou dit dus weglaten)

Schrikkend (ik zou gaan voor geschrokken) werd ik wakker, Ik (zonder hoofdletter) had gedroomd dat ik in elkaar geslagen werdt (*werd, ehr, gewoon geen dt gebruiken in de verleden tijd haha) door mijn vader, omdat ik homo ben. Sluipend loop ik naar onderen. Als ik onder ben betwijfel ik nog of ik het wel wil zeggen.. 'Ja Nathan! Kom er eindelijk nu eens voor uit!' Ik maak voorzichtig de deur open. 'Mam, Pap? Kan ik even met jullie praten?'

(nieuwe regel) 'Natuurlijk! Wat is er (hier moet je apostrof) zij (*zei) mijn moeder.'(apostrof weg)

(nieuwe regel) 'Nou.. Ik moet jullie iets belangrijks vertellen (punt)' Pap en mam keken elkaar even aan, maar keken erna (*daarna)weer na mij..

(nieuwe regel) 'Wat dan lieverd?'

(nieuwe regel)'Nou.. Ik denk dat ik homo ben' Mijn ouders kijken elkaar aan en lachen kei hard.

(nieuwe regel)'HAHAHAHAHA (grr caps), wat een goeie grap zeg! Als jij homo was geweest had ik je allang uit huis gestuurd. Goeie Nathan!'  Geshockeerd keek ik naar ze. Was dit serieus (komma) dacht ik bij mezelf? Ik liep naar boven. Midden op de trap moest ik huilen, (punt) ' Waarom moet dit mij nu net overkomen? Waarom mij?' Ik lag op mijn bed. Ik dacht; (dubbele punt) Laat ik mezelf maar weer in slaap huilen..

-Slapen-

Correctie staat dikgedrukt aangegeven.

Well… ik vind het om eerlijk te zijn echt enorm cliché : s. Je personage heeft weinig diepgang en hoewel het wel interessant is dat je het oogpunt van iemand hebt genomen die moeite heeft met zichzelf te uiten en hierdoor wordt tegen gewerkt door zijn ouders, vind ik dat je de uitwerking (nog) niet echt goed aanpakt. Je weet niets over het personage als je begint te lezen, weet niet waarom hij zoveel moeite heeft met het vertellen van zijn ‘geheim’ aan zijn ouders of waarom de vader zo zou reageren.