0
0
0
0
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
zoveel moeite in die titel ook omg
Ja, ik zou even *** neerzetten bij het stuk waar deheftigste trigger warning is in het verhaal. Misschien vinden sommigen het niet heftig maar dan ben je in ieder geval waarschuwt! ^^
Ik ben dit on en off gaan typen over de laatste twee weken… Dus het kan misschien een beetje inconsistent zijn haha. Sorry daarvoor… (en ook sorry voor spelling/grammer)
In januari is mijn vaderplotseling overleden. Lang verhaal kort; hij ging de deur uit, kreeg een hardaanval en kwam niet meer thuis. Nu is dat dus al ruim een half jaar gelden en veel vrienden lijken er niet heel erg bewust van te zijn dat dit soort verliezen járen duurt. Ook zien de meesten ook niet goed in dat corona dit allemaal nog verslechterd. Mijn familie bestaat nu nog maar uit 6 man, waar dit dus voorheen 7 waren, waarvan twee mensen in de risicogroep (en eentje is mijn zwager met een jong gezin). Er zijn gewoon zoveel vrienden die überhaupt de "corona situatie" niet eens begrijpen en die het ook moeilijk kunnen accepteren dat ik niet meer naar hun feestjes kom omdat ze allemaal hutje mutje zitten en zich nooit laten testen als ze ziek zijn. Ze accepteren ook moeilijk dat het bij mij pure doodsangst is om met ze om te gaan nu, omdat ik alleen maar denken ‘Wat als ik het meeneem en er nog iemand dood gaat…’.
Maar het gaat hier eigenlijk nietzozeer over Covid of de dood van mijn vader maar hoe ik mij op dit moment in deze situatie voel, en dat zien de meesten niet krijg ik het idee. Daarbij snappen heel veel überhaupt niet waarom ik nog geen grip heb op mijn leven… Hell, de meeste denken dat ik er juist goed grip op heb. Maar voor mij is het nog steeds 11 januari, de dag dat de vrouw aan de andere kant van de telefoon tegen mij zei dat we vooral in huis moesten blijven. Dat ik de deur opendeed voor twee politieagenten en dat ik mijn zus op moest bellen dat papa dood was. ***Dat ik samen met mijn gezin mijn vaders lichaam moest identificeren in het ziekenhuis***, de dag dat ik mijn moeder naar bed moest brengen en haar de hele nacht heb vastgehouden, omdat we allebei zó bang waren dat de ander niet meer wakker zou worden.
En nu beginnen de nachtmerries en ik ben zo ziek van het leven op het moment. Van alles. Ik droom nu al nachten achter elkaar dat pap opnieuw doodgaat, maar dat is nog niet het meest heftige. Vervolgens droom ik dat mam weg gaat en niet meer thuiskomt, en dat ik opnieuw moet bellen, opnieuw moet zoeken, opnieuw moet wachten tot het verlossende woord dat ze haar lichaam hebben gevonden.
En ik nu rant ik een beetje want ik heb geen idee waar ik met dit alles heen moet en ik zit zo ongelofelijk in de knoop. Nog nooit heb ik me zo donker (?) gevoeld. Ik kan het niet eens echt omschrijven hoe dat voelt haha, maar als ik zo lees op VP klinkt dit misschien niet als onbekend terrein (het gevoel bedoel ik dan, over de gebeurtenissen weet ik niet). Ik ga al wel naar een therapeut voor dit alles, en dat is wel fijn, maar dat maakt het ook eerst natuurlijk allemaal veel erger… Denk dat ik het gewoon nodig haddit te typen en te posten en dan maar te kijken wat er van komt. Het typen en het plaatsen was al even prettig, kan ik me toch even in het luchtledige uitten! Voor diegene die dit verhaal hebben door geploeterd; dankjewel <3.
En wat ik er mee aan wil? Geen idee, maar ik ben het even kwijt
Ja, ik zou even *** neerzetten bij het stuk waar deheftigste trigger warning is in het verhaal. Misschien vinden sommigen het niet heftig maar dan ben je in ieder geval waarschuwt! ^^
Ik ben dit on en off gaan typen over de laatste twee weken… Dus het kan misschien een beetje inconsistent zijn haha. Sorry daarvoor… (en ook sorry voor spelling/grammer)
In januari is mijn vaderplotseling overleden. Lang verhaal kort; hij ging de deur uit, kreeg een hardaanval en kwam niet meer thuis. Nu is dat dus al ruim een half jaar gelden en veel vrienden lijken er niet heel erg bewust van te zijn dat dit soort verliezen járen duurt. Ook zien de meesten ook niet goed in dat corona dit allemaal nog verslechterd. Mijn familie bestaat nu nog maar uit 6 man, waar dit dus voorheen 7 waren, waarvan twee mensen in de risicogroep (en eentje is mijn zwager met een jong gezin). Er zijn gewoon zoveel vrienden die überhaupt de "corona situatie" niet eens begrijpen en die het ook moeilijk kunnen accepteren dat ik niet meer naar hun feestjes kom omdat ze allemaal hutje mutje zitten en zich nooit laten testen als ze ziek zijn. Ze accepteren ook moeilijk dat het bij mij pure doodsangst is om met ze om te gaan nu, omdat ik alleen maar denken ‘Wat als ik het meeneem en er nog iemand dood gaat…’.
Maar het gaat hier eigenlijk nietzozeer over Covid of de dood van mijn vader maar hoe ik mij op dit moment in deze situatie voel, en dat zien de meesten niet krijg ik het idee. Daarbij snappen heel veel überhaupt niet waarom ik nog geen grip heb op mijn leven… Hell, de meeste denken dat ik er juist goed grip op heb. Maar voor mij is het nog steeds 11 januari, de dag dat de vrouw aan de andere kant van de telefoon tegen mij zei dat we vooral in huis moesten blijven. Dat ik de deur opendeed voor twee politieagenten en dat ik mijn zus op moest bellen dat papa dood was. ***Dat ik samen met mijn gezin mijn vaders lichaam moest identificeren in het ziekenhuis***, de dag dat ik mijn moeder naar bed moest brengen en haar de hele nacht heb vastgehouden, omdat we allebei zó bang waren dat de ander niet meer wakker zou worden.
En nu beginnen de nachtmerries en ik ben zo ziek van het leven op het moment. Van alles. Ik droom nu al nachten achter elkaar dat pap opnieuw doodgaat, maar dat is nog niet het meest heftige. Vervolgens droom ik dat mam weg gaat en niet meer thuiskomt, en dat ik opnieuw moet bellen, opnieuw moet zoeken, opnieuw moet wachten tot het verlossende woord dat ze haar lichaam hebben gevonden.
En ik nu rant ik een beetje want ik heb geen idee waar ik met dit alles heen moet en ik zit zo ongelofelijk in de knoop. Nog nooit heb ik me zo donker (?) gevoeld. Ik kan het niet eens echt omschrijven hoe dat voelt haha, maar als ik zo lees op VP klinkt dit misschien niet als onbekend terrein (het gevoel bedoel ik dan, over de gebeurtenissen weet ik niet). Ik ga al wel naar een therapeut voor dit alles, en dat is wel fijn, maar dat maakt het ook eerst natuurlijk allemaal veel erger… Denk dat ik het gewoon nodig haddit te typen en te posten en dan maar te kijken wat er van komt. Het typen en het plaatsen was al even prettig, kan ik me toch even in het luchtledige uitten! Voor diegene die dit verhaal hebben door geploeterd; dankjewel <3.
En wat ik er mee aan wil? Geen idee, maar ik ben het even kwijt
19
