Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? Klik hier om een gratis account aan te maken.

Forum

Startalk

Blogstatistieken

Vriendenbeheer

Facebookvrienden uitnodigen

15 van de 24 sterren behaald

Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Juud & Elke ♥

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Op het moment lag ze toch nog op de grond, waar ze haar stevig op gedrukt hielden aangezien ze niet nog een dode wilden, waardoor ze haar lichaam liet ontspannen. Er was helemaal geen reden voor Ravay om haar spieren te spannen, ze kon niet weg en al zou het haar lukken om los te komen, dan zou ze een sprint niet redden. Er waren hier vast dieren die sneller zijn dan een tijger en ze lieten haar nooit zomaar terugkeren naar de organisatie, zeker niet nu ze had gezien waar ze zich schuil hielden. 'Het zou anders een stuk makkelijker zijn als hij gewoon terug zou veranderen in z'n mannelijke vorm.' Een van de vrouwen die probeerde Rav mee te slepen, was erg pissig aan het worden over haar lichaamsgewicht en ergens kon ze dat wel begrijpen.
'Misschien moet je me dan niet constant mannelijk noemen en gewoon even lieflijk vragen of ik wil veranderen.' Van schrik lieten de meeste mensen los, of vanwege het feit dat een tijger veel groter is en ze dus opeens hun houvast kwijt waren. Verbaasde blikken werden geworpen. 'Jullie hebben vast wel eerder een meisje gezien, dat staren is echt nergens voor nodig hoor.' Sommigen keken weer weg, echter een paar snapten niet dat ze toch niet door gehad hadden dat de 'mannelijke' tijger toch ietwat vrouwelijk was. Een van de mannen die ernaast stond was ondertussen bijgekomen van verbazing, trok Rav aan haar arm omhoog en sleurde haar daarna mee. Het meisje was vrij naakt, aangezien al haar kleding was verscheurd toen ze ineen in een tijger moest veranderen, maar dat was niet waar mensen naar keken. Haar ogen vielen natuurlijk op, echter haar staart scheen echt een interessant fenomeen te zijn. Hadden mensen hier nog nooit een staart gezien? Een lichte grom welde op in haar keel terwijl ze hem lichtjes om haar lichaam heen krulde, er was geen reden om ernaar te staren. Daarnaast was haar staart ook haar zwakke plek wanneer ze als mens was -hoewel mensen over het algemeen vrij zwak zijn- daar kon je haar namelijk het meeste pijn mee doen en ze was als de dood dat mensen eraan zouden komen. Het was haar trots, op de een of andere bizarre manier.
'Brian, Alan, wáár willen jullie dat we haar opsluiten? Ik bedoel, we hebben nog wel twee gevangen, maar die zijn mannelijk, hoewel ik dat van deze ook dacht, is dat dan een goed idee of maakt het jullie niets uit wat er gebeurd?' Alan was de eerste die zich omdraaide, bekeek Ravay eventjes en haalde toen zijn schouders op.
'We hebben in principe maar één cel die goed is, stop haar daar maar bij, ze heeft het er echt zelf naar gemaakt. Om maar niet te spreken van het feit dat ze waarschijnlijk sterker is dan die mannen en zij uit moeten kijken dat ze niet teveel proberen, gezien haar vorige acties.' Eventjes knikte hij nog naar Brian, liep weg en besloot dat de familie van de gestorven hyena ingelicht moest worden. Dat ging wat worden.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Alan sprak, wat maar goed ook was aangezien Brian hier verre van behoefte aan had. Dat het kind terug was gekeerd naar haar menselijke vorm, die, voor de verandering, vrouwelijk was, maakte het voor hen alleen maar makkelijker om haar te vervoeren. Dom, heldhaftig kind dat dacht dat het tonen van haar identiteit haar ook maar enig voordeel zou opleveren. Met een nors gezicht liep hij het dal in, waar hij onmiddellijk werd begroet door zacht geroezemoes, de kruidige geur van eten en de vele gekleurde doeken die dienst deden als tent.
'Brian!' Een bekende stem maakte zich los van het geheel en hij zag hoe een tenger meisje, klein voor haar leeftijd, op hem af rende. Toen ze naar hem glimlachte, zag hij de puntige hoektanden en ook de zwartgevlekte oren waren hem niet ontgaan. Zijn nichtje was eindelijk haar kenmerken van een luipaard gaan ontwikkelen, wat een hele opluchting was, aangezien lange tijd was gedacht dat ze niet meer was dan een nietig mens.
'He haarbal,' grinnikte hij, terwijl hij voorzichtig zijn arm losmaakte uit haar greep en verder liep, op zoek naar een genezer. Het meisje volgde hem op de voet en staarde hem geïntrigeerd aan, met grote, zwarte ogen die hem veel aan zijn zus deden denken en hoezeer hij dat familielid ook had gehaat, hij kon dat niet bij dit kind. Beide ouders dood en toch nog altijd zo speels als een pasgeboren welp, geen zorg op de wereld die haar kon raken. Nu had ze volgens hem ook nauwelijks weet van wat er buiten de muren van het dal afspeelde, maar dat was iets waar ze zich later druk om zou mogen maken.
'Oom Bri, Mallory heeft me geleerd hoe ik kan grommen! Natuurlijk ben ik nog niet zo goed als u, maar Mallory zei dat dat nog wel komt als ik eenmaal volgroeid ben. Heeft u gezien dat ik eindelijk de kenmerken heb ontwikkeld? Mallory zei...' Brian draaide zich om en kwam abrupt tot stilstand, waardoor het meisje stopte midden in haar zin en hem zwijgend aankeek.
'Arya, ik heb er behoefte aan om alleen te zijn, begrijp je dat? Je weet waar ik toe in staat ben als ik geïrriteerd raak en ik heb liever niet dat jij daarbij betrokken moet zijn. Ga naar Mallory, ga spelen, of wat je dan zoal doet, maar laat mij even met rust. We praten later wel bij.' Zonder verder nog iets te zeggen, liep hij weg, waardoor hij het meisje lichtelijk verbijsterd achter liet. Ja, hij gaf ergens om haar, maar ze was praatgraag en daar ergerde hij zich aan. Wederom een trekje dat ze had geërfd van zijn geliefde zus, die samen met haar man was gedood op dezelfde dag dat Brian gevangen was genomen. Niet dat hij had gerouwd, daarvoor was hun band te slecht geweest, maar het feit dat de mensen zoveel van zijn soort al hadden gedood zonder ook maar enig berouw te voelen, maakte hem woedend. Ze zouden er nog spijt van gaan krijgen, dat was zeker.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Ergens was Ravay wel benieuwd wie de overige twee gevangen zouden zijn, waarschijnlijk waren het mensen of mutanten die bij haar hoorden of het waren andere mutanten die in de bossen leefden, echter was dit vrij onwaarschijnlijk, gezien het feit dat ze dan niet als gevangen behandeld zouden worden. Niet net als zij, tenminste. Eenmaal aangekomen bij een soort uitgehakte grot waar tralies voor stonden en twee half verminkte lichamen in zaten, hield het groepje halt en nieuwsgierig keek het meisje naar binnen. Zelfs voor haar kattenogen was het lastig om de mensen te herkennen als mensen, ze zaten beide met hun rug naar de tralies en bewogen niet, je kon alleen nog maar zien dat ze adem haalden aan een borstkas die lichtjes op en neer ging. De deur in de tralies, die ze nog niet eens gezien had, werd krakend geopend en ze duwden Ravay naar binnen. 'Veel plezier in je nieuwe thuis,' mompelde een van de mannen, waarna hij de deur weer goed achter zich sloot, op slot deed en het groepje verdween uit het zicht.
Nieuwsgierig liep het meisje op de andere mensen af, sloop tussen hen door en ging zo in het midden zitten, met haar gezicht naar de andere twee toe, dat ze haar wel allebei aan moesten kijken. 'Wie zijn jullie, horen jullie ook bij de...'
'Spreek die naam hier niet uit meisje, het is beter als ze denken dat je niets waard bent en geen informatie hebt die ze kunnen gebruiken, dan ben je veiliger.' De stem kraakte alsof hij al jaren geen fatsoenlijk voedsel gekregen had, het wekte medelijden op bij het meisje, hoewel een stem diep in haar zei dat dit ook wel eens haar eigen lot zou kunnen zijn. Was dat mogelijk, dat het je lot was om te sterven diep verborgen in een koude grot, ver weg van alle mensen om wie je gaf en die om jou gaven? Bijna onmogelijk om te geloven, toch wist ze dat het mogelijk was, niet iedereen had geluk in zijn of haar leven. 'Probeer je gewoon gedeisd te houden, er is niets mis met zwijgen, zolang je daarmee je leven waarborgt. Rust wat uit van het gevecht, je zal je krachten nodig hebben om hier te overleven.'

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Hij bereikte de verzorgpost, die nog altijd op dezelfde plek was gevestigd, en werd begroet met bezorgd gemompel en een sterke handen die hem meetrokken de grot in. Bethany, de vrouw op leeftijd die met haar trekken van een mensaap en warme persoonlijkheid hem altijd had doen denken aan het moederfiguur van de stam, keek hem berispend aan.
'Jij verandert ook nooit. Maanden was je weg en toch kom je direct weer binnenvallen met verwondingen, zoals bijna elke keer dat je je buiten de deur hebt gewaagd. Ga zitten en laat me eens even kijken wat je nu weer hebt uitgespookt.' Ze neuriede zachtjes voor zich uit terwijl ze zijn wonden onderzocht, ontsmette en verbond. Vervolgens liep ze naar een kast, haalde er enkele blikken met voedsel uit en plaatste deze op een tafel die tegen de rotswand aan was geschoven. 'Nou, waar wacht je nog op, als je nog lang daar blijft zitten zal het eten vanzelf naar je toe komen kruipen, maar ik neem aan dat dat je eetlust ook niet goed zal doen.' Hij zuchtte, kwam overeind en pakte de blikken op.
'Ik dank je voor de verzorging en het eten, maar als je het niet erg vindt, ga ik liever niet onder toezicht eten. Ik ben genoeg in de gaten gehouden de afgelopen maanden en nu ik eindelijk weer de keuze heb, kies ik ervoor om alleen te zijn.' Hij liep de grot uit en manoeuvreerde zich door de grote menigte totdat hij uit was gekomen bij het smalle pad dat hem naar de bovenkant van het dal leidde, een plek die momenteel verlaten zou moeten zijn aangezien hij alleen bemand werd als er groot gevaar dreigde. Hij streek neer, opende één van de blikken en at, terwijl hij bedachtzaam over het bos uitkeek. Het was voor hem nog altijd onduidelijk wie zijn cel had geopend, maar hij nam aan dat Alan hier wel het antwoord op wist en dat hij dit ook weldra zou weten, wanneer hij weer de behoefte voelde om een gesprek met iemand aan te gaan.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Het werd haar flink ingepeperd dat ze hier niet weg ging komen, niet alleen doordat de tralies er erg stevig uitzagen, ook vanwege de twee mannen die het duidelijk opgegeven hadden, gelukkig zat Ravay niet op die manier in elkaar. Ze had allang een manier bedacht waarop ze misschien weg zou kunnen komen, dan moest ze alleen wel eerst hun aandacht trekken. Daar waren meerdere manieren voor, ze kon natuurlijk gewoon alles bij elkaar brullen, of ze ging de tralies slopen. Misschien een van de mannen hier doden? Nee, ze ging geen mensen doden die bij haar hoorden, dat ging echt te ver. Terug naar de eerste optie, dat was misschien nog wel de beste, aangezien die tralies er ook niet uit zagen alsof ze makkelijk kapot te maken waren. Zonder enige aandacht te besteden aan de twee verminkte lichamen die achter haar tegen de rots geleund zaten, veranderde het meisje in een enorme tijger die flink wat meer ruimte innam dan ze eerst gedaan had. Zodra Ravay haar bek open deed en begon met flink wat geluid te maken, schrok ze zelf van de echo in de grot. Die versterkte haar brullen met zo'n tachtig decibel en het deed pijn aan haar oren, maar ze wist wel zeker dat de mensen in de vallei het moesten horen en dat was precies haar bedoeling. Niet veel later kwamen er twee fors uitziende kerels op de grot afgelopen, waarvan eentje gromde dat ze haar bek moest houden, anders tapeten ze hem vast. Snel veranderde Ravay terug in een meisje, dan kon ze tenminste reageren op zijn woorden.
'Doen jullie nog steeds aan het vechten voor vrijheid? Jullie kampioen tegen mij, als ik win dan laten jullie mij én deze andere twee hier gaan, als jullie kampioen wint dan vertel ik alles wat ik weet en mag je me als een huisdier behandelen waar ik niet tegenin zal gaan.' Ze had in verhalen gehoord dat dit soort deals vroeger standaard waren, ze wist echter niet of dit nog steeds het geval was, hoewel ze misschien wel interesse hadden in wat zij allemaal wist. Ze was er wel op uit gestuurd om een zwaarbewaakte gevangene terug te halen, dan moest je in ieder geval iets weten.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Hij keek nors op toen een luid, galmend gebrul opklonk uit het dal onder hem. Onder luid gevloek hees hij zichzelf overeind, staarde naar de schamele kleding die hij momenteel droeg - veel meer dan een versleten joggingbroek was het niet, trok het uit en veranderde naar de gedaante die hem de afgelopen maanden zo vertrouwd was geworden. Ook hij brulde, een schel geluid vergeleken met de stilte die opnieuw was neergedaald en sprintte vervolgens op het rumoer af. Mensen gingen uit de weg toen ze hem aan zagen komen en hier en daar klonk gefluister - niet iedereen had al meegekregen dat hij terug was gekeerd naar het kamp. Het verbaasde hem niets dat hij uiteindelijke eindigde bij de kooi waar het roodharige meisje dat hem aan had gevallen in het bos in opgesloten zat.
'Wat is hier in hemelsnaam aan de hand.' Hij praatte tijdens het veranderen, waardoor de woorden met een zachte grom zijn lippen verlieten. 'Jij,' hij wees naar het meisje. 'Ben je levensmoe of simpelweg dom geboren?' Iemand grinnikte, maar stopte daar abrupt mee toen Brian hem een nijdige blik toewierp. 'En jullie,' richtte hij zich vervolgens tot de bewakers. 'Ten eerste, waren práten jullie met dat huisdier der mensen en ten tweede, waar vroeg ons bolletje wol überhaupt naar?' De mannen wierpen elkaar een korte blik toe en toen besloot de langste van de twee antwoord te geven.
'Ze wil een duel. Schijnbaar hechten ze bij hun soort nog waarde aan het vertellen van de geschiedenis, want het is al tijden geleden dat we deze maatregel hebben gehandhaafd.'
'En daar was een reden voor,' gromde Brian. 'Die regel was uit de tijd dat wij nog een poging deden om als humane wezens om te gaan met hun soort, voordat we beseften dat het enige waar zij op uit zijn, moord en doodslag is. En daarbij, er is geen denken aan dat die drie hier ooit levend een voet buiten de deur zetten. Het is te riskant en kan ons allemaal het leven kosten als we niet oppassen.'

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Opnieuw weerklonk een luide grom, hoewel die wel iets minder weerkaatst werd en het duidelijk geen tijger was, die gromden en brulden heel anders dan wat je nu hoorde. Niet per se beter, hoewel Ravay natuurlijk vond van wel, maar een tijger was groter dan een... Wacht, wat brulde er eigenlijk precies? Niet veel later kwam de cheeta, of panter, ze wist niet precies wat het was, aangerend en die veranderde ook weer terug naar zijn menselijke vorm. 'Jij, ben je levensmoe of simpelweg dom geboren?' Eventjes haalde het meisje haar wenkbrauwen naar hem op, maar reageerde niet op zijn zogenaamd beledigende opmerking, ze had wel iets beters met haar tijd te doen. Bovendien was ze aan het wachten tot hij iets zou zeggen waar ze iets mee zou kunnen, daar hoefde ze niet lang op te wachten, hij begon er al over dat ze hier nooit weg zou komen.
'Als ik hier toch niet weg kom, wat is dan het nut om me in een grot opgesloten te houden? Deze twee zitten hier duidelijk al heel lang, ze zijn nog niet gestorven aan de honger en zullen dus af en toe iets te eten moeten krijgen, misschien niet veel, maar wel iets. Is het niet veel goedkoper, makkelijker voor jullie als je me dan gewoon van kant maakt? Ik heb anders nog wel een paar jaren te gaan hoor.' Haar groene ogen hielden hem scherp in de gaten, wachtend op een reactie, echter ging ze er wel bij zitten en leunde tegen de tralies met haar schouder. 'Jammer dat je bang van me bent, het had een leuk gevecht kunnen zijn als jij niet te laf was en wegrende, maakt niet uit, je bent vast bang om te verliezen. Hoewel, als je zou winnen dan kon ik je alles vertellen over de tunnels, de vluchtwegen en de makkelijke routes uit het zwaarbewaakte complex, over hoe de training van de jonkies gaat. Ik heb genoeg informatie waarvan ik zeker weet dat jullie die willen, maar alleen krijgen als ik mijn duel krijg. Lafaard.' Terwijl ze opsomde wat voor informatie ze hen allemaal kon geven, twinkelden haar ogen, ze sprak de waarheid en wist zeker dat ze die informatie niet hadden, die Alan had namelijk gezegd dat het meerdere maanden duurde om de ander uit de gevangenis te helpen en dat was niet via de tunnels geweest. Ja, ze wilden dat vast weten, maar dan zou er toch echt eentje, op z'n minst, het leven laten in een duel tegen haar.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
'Ach lieverd, wat een zelfvertrouwen,' grinnikte Brian terwijl hij enkele passen richting de tralies zette. 'Begrijp je dan niet dat het niet uitmaakt of je wint of niet? Denk je werkelijk dat wij je zomaar vrij zullen laten, die twee daar inbegrepen? IJdele hoop, dat kan ik je wel vertellen. Jij wilt een gevecht? Ga je gang, vecht, maar je vecht zonder doel en dat is iets dat je moet weten voordat je eraan begint.' Hij draaide zich om naar de bewakers. 'Is iemand hier ook nog van plan om Alan bij deze situatie te betrekken? Hoe hebben jullie je in hemelsnaam weten te redden in de tijd dat ik weg was?' Hij zuchtte gefrustreerd, keek kwaad naar de groep die zich rond het schouwspel had gevormd en maakte een wuivend gebaar. Iemand draaide zich om en rende weg, om niet veel later terug te komen, op de voet gevolgd door Alan.
'Brian,' groette de man hem, al klonk het nogal stijfjes. Niet dat Brian daarover inzat, aangezien hij geen spijt had van de dingen die hij gezegd had. Het feit dat mensen over het algemeen niet zo goed reageerden op zijn tactloze bewoording van de waarheid was iets waar je aan gewend raakte gedurende de jaren.
'Alan. Goed, nu de formaliteit die deze begroeting is voorbij is, kan je je richten op het probleem, iets waar je waarschijnlijk meer zin in hebt. Dat daar,' hij wees op het meisje, 'heeft besloten een heldenbestaan te aanvaarden en wil haar leven opofferen voor die twee daarachter. Nu is het zo dat dat niet helemaal is hoe dingen hier horen te lopen, al weet ik natuurlijk niet hoe jij de zaken hier hebt geregeld de laatste tijd.' Een norse grimas gleed over Alan's gezicht, voordat hij zich tot het meisje richtte.
'Ik hoorde dat je wilt vechten. Hoe weten wij dat je je aan de afspraak zult houden als het erop aankomt?' Brian rolde met zijn ogen door de naïviteit van de man, maar zei verder niets. Hij moest toegeven dat hij nieuwsgierig was hoe zijn oude vriend omging met situaties als deze, als uitgangspunt voor de veranderingen die hij zeker door moest voeren. De maatschappij hier liep niet zoals hij het wilde en dat zei veel, aangezien hij nog maar weinig ervan had gezien sinds zijn terugkomst.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Waar haalde hij het begrip zelfvertrouwen nou weer vandaan? Het was een feit dat hij de eerste keer van haar weggerend was, om maar niet te zwijgen van de menigte die hij gebruikt had om haar tot stilstand te brengen, anders had ze dat luipaard - ze wist ondertussen wat hij was - nog in kunnen halen ook. Ja, ze bleef erbij dat het een lafaard was, misschien een lafaard wiens wonden net verzorgd waren en iets gegeten had, dus beter kon vechten, maar nog steeds een lafaard. 'Opofferen?' Haar stem schoot de hoogte in en het meisje begon te lachen. 'Het is meer dat ik verplicht ben mensen of mutanten die bij het instituut zijn aangesloten te helpen, anders had ik ze hier gewoon laten zitten. Ik had namelijk ook kunnen proberen 's nachts een van jullie fantástische bewakers te verleiden, de sleutel pakken en ervandoor gaan, was waarschijnlijk een stuk makkelijker voor me geweest. Wist je dat meisjes zelfs les krijgen in verleiden? Nooit gesnapt waarom, maar blijkbaar is het handig wanneer je opgesloten was.' Wat ze er dan weer niet bij vertelde was dat Ravay altijd zakte in die klassen, ze kon vechten als één van de besten van haar groep, maar verleiden? Dat zou hem nooit worden, ze was zich gewoon niet bewust genoeg van haar vrouwelijke kanten, die ze toch flink had en die ook nog eens zichtbaar waren, gezien het feit dat ze nog steeds naakt was.
'Ik hoorde dat je wilt vechten. Hoe weten wij dat je je aan de afspraak zult houden als het erop aankomt?'
'Dat weet je niet, dat kán je niet weten, maar je hebt vast wel eens geprobeerd om mutanten van het instituut te martelen en wij praten niet zo snel, ook jonkies niet, en ik verdrink nog liever in mijn eigen bloed dan dat ik iets vertel zonder eerst een duel te verliezen. Daarnaast, hoe zijn jullie zo zeker dat ik ga verliezen? Die Brian rende ook al van me weg en had geluk dat jullie in de buurt waren, anders was het zijn dood geweest.' Eventjes dacht ze na en ging toen weer verder met het verhaal dat ze aan het ophangen was, als Ravay eenmaal praatte, dan kon je de tijd wel eventjes nemen. 'Maar ik ben best bereid om wat andere voorwaarden te stellen, als jullie kampioen wint dan krijgen jullie nog steeds de informatie en alles wat ik eerst zei, als ik win dan zullen we gevangen blijven, maar dan krijgen we gewoon normaal te eten, worden de wonden van de twee achter me verzorgd en krijg ik kleding. Oh, plus dat iedereen van mijn staart af moet blijven, kunnen jullie daar dan mee leven?'

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
'Dan hebben we bij deze een afspraak,' zei Alan, voordat Brian ook maar enige reactie had kunnen geven. 'Morgenochtend, zonsopgang, zal je gevecht plaatsvinden en zal je weten wie je tegenstander wordt. Nu, iedereen, weg. Ga terug naar waar je mee bezig was, de voorstelling is voorbij. En jij, Brian, mee. Nu.' Brian trok schamper zijn wenkbrauwen op door het bevel.
'Sinds wanneer heb jij de autoriteit bemachtigd om mij te dwingen dingen te doen. Het is dat ik het zelf ook dolletjes vind om deze kwestie met jou af te handelen, maar ik adviseer je niet nogmaals buiten je schoenen te gaan lopen.' Hij wierp nog een laatste blik op het meisje voordat hij zich omdraaide en wegliep van de kooien. Alan volgde hem - zoals het hoorde - en vervolgens liepen ze samen op naar het dorp.
'Hierheen,' mompelde Alan en ze sloegen af naar een hutje dat wat meer afgelegen lag en Brian direct herkende.
'Ik neem aan dat mijn woning niet leeg heeft gestaan, of wel.'
'Niemand had verwacht dat het plan om je te bevrijden überhaupt zou slagen en je weet best dat de locatie van je huis optimaal was voor de raad, maar dat je te egoïstisch was om het op te geven voor het grotere geheel.'
'Mag ik je er nogmaals op wijzen dat niet al mijn daden voortkwamen uit het door jou beweerde egoïsme? Als jullie liever hadden dat ik moordlustig werd doordat ik continu met mijn neus op mensen werd gedrukt en het geen minuut stil was rondom me, dan had je dat wat mij betreft wel mogen aankaarten. Dit leek me echter toch een betere oplossing, wat vind jij?' Hij hoorde hoe Alan zuchtte, maar een verder antwoord kreeg hij niet. Toen ze de deur doorliepen zag hij enkele andere zitten, die kort opkeken voordat ze weer verder gingen met wat ze dan ook aan het doen waren. Alan en Brian vervolgden hun weg naar de tweede verdieping en namen hier plaats op een bank en een paar stoelen. Brian, die nog altijd geen kleren droeg, pakte een plaid van de bank, wikkelde deze om zijn onderlijf en ging vervolgens zitten, zijn voeten rustend op het bijzettafeltje.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Zodra ze het woord 'afspraak' hoorde, begon het meisje opnieuw te glimlachen, wat ze daarnaast ook erg leuk vond was dat de moordenaar van haar partner hier duidelijk niet de hoogste in rang was, aangezien hij een flink bevel voor zijn kiezen kreeg, alsof 't een schoothondje was. Wacht, had hij nou gezegd dat ze niet te horen kreeg wie haar tegenstander zou zijn? Wat ging dit weer geweldig eerlijk, die tegenstander van haar zou dus tijd genoeg hebben om alles te weten te komen over de zwakke plekken van tijgers en zij wist nog niet eens waar te beginnen. Het zou pas echt erg worden om tegen een gifslang te vechten, dan moest ze hem doodbijten, maar ze wist niet of het gif ook in de rest van het lichaam zat, dus kon ze hem of haar niet doodbijten en zou die slang haar zeker bijten! 'Dom meisje, je gaat dit nooit winnen', verzuchtte een van de mannen achter haar.
'Ik doe tenminste mijn best om er iets van te maken, óók voor jullie, dat jullie het leven al opgegeven hebben, daar kan ik niets aan doen. En wie weet verlies ik wel, dan hebben jullie toch wat jullie altijd al dachten, dat ik een zwak, miezerig meisje ben dat niet kan vechten en het niet op kan nemen tegen hun kampioen. Weet je, het maakt helemaal niet uit wat jullie denken of zeggen, ik wéét namelijk dat ik het wel kan en dat zal ik laten zien ook.' Ze was boos vanwege het pessimisme van de twee mannen die met haar in de grot bivakkeerden, desondanks kon ze het ook begrijpen, hoewel ze deed van niet, ze wilde het ook niet begrijpen. Hoe lang ze hier al zaten maakte haar niet veel uit, je kon niet zomaar hoop opgeven, niet als er weer een vonkje was gaan branden. Langzaam rolde ze toch wel naar achteren, haar staart krulde opnieuw om haar lichaam en het meisje legde haar hoofd zachtjes neer op de harde stenen, een geweldige nacht slaap zou dit niet worden, kon ze jammer genoeg toch niets aan doen.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
'Ik neem aan dat je die voeten daar niet vanaf haalt als ik het vriendelijk vraag?' Brian schudde zijn hoofd en Alan zuchtte verslagen. 'Goed dan. Wat dat gevecht betreft...'
'Je bent een idioot.'
'Bedankt voor je diepzinnige inbreng, echt, ik waardeer het.'
'En ik meen het.' Brian richtte zich wat meer op. 'Dat kind, dat je daar zo achterloos in een cel hebt gestopt? Ze is sterk, ze is getraind en ze heeft letterlijk niets te verliezen. Denk je nu werkelijk dat die zich niet volledig inzet om dat gevecht te winnen? Het maakt haar niets uit hoeveel wonden ze oploopt, aangezien de uitkomst voor haar toch wel relatief gunstig zal zijn. Wie wil je de strijd ingooien, Alan? Wie jaag je zo graag de dood in?'
'Mezelf.' Het antwoord sloeg Brian even uit het veld en in de tijd dat hij zichzelf weer oppakte, praatte Alan verder. 'Zij is niet de enige die niets te verliezen heeft. Er brak een epidemie uit, kort na jouw gevangenschap, waar Emory en met haar mijn ongeboren kind aan verloor. Ik ben niet harteloos, noch zelfzuchtig, ik heb simpelweg geen beter doel voor ogen dan een verbetering binnen het kamp. Als ik ze hier een sprankje hoop kan geven dat er een mogelijkheid bestaat dat enkele gevangenen bevrijd kunnen worden en hierdoor enkele gezinnen weer herenigd, wie ben ik dan om hen dat te ontnemen?'
'Neemt niet weg dat je een idioot bent om je leven op te offeren. Het maakt je niet beter dan dat tijgerwicht die háár leven op het spel zet voor een betere gevangenschap,' beet Brian hem toe.
'Verdomme, er is ook werkelijk niets dat jou van mening kan doen veranderen zodra je ergens je zinnen op hebt gezet, niet? Wel, deze strijd ga jij niet winnen, Brian. Ik vecht, morgenochtend, of je het nu leuk vindt of niet.'
'Best. Ik hoop dat ze niet al te veel moeite hoeven toen om de verwrongen restanten van je lichaam op te ruimen.' Brian stond op en liep de kamer uit, aangezien hij geen behoefte had aan de melodramatische onzin die Alan uitkraamde. Het kon hem geen barst schelen vanuit welke morele maatstaven de keuze voortkwam, het was een slecht plan en daar bleef het bij.
Eenmaal buiten veranderde hij weer naar zijn dierlijke vorm en keerde hij terug naar de plek waar hij eerder die avond zijn eten had verorberd. Nu zijn huis schijnbaar was ingenomen zat er niets anders op dan een nieuw onderkomen opbouwen. Hier, bovenaan het dal, leek hem zo slecht nog niet.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
OKE DOEI TS NAAR DE VOLGENDE OCHTEND WANT ANDERS MOET IK OVER EEN DROMEND RAVJE SLAPEN EN IK WEET DAT IEDEREEN DAT GEWELDIG VIND MAAR NEE HAAR DROMEN ZIJN NIET BEPAALD VOOR KLEINE KINDERTJES hoewel niets wat wij schrijven voor kleine kinderen is but who cares

Er stonden al een tijdje wat bewakers voor de tralies, kijkend naar hoe het meisje gewoon vredig lag te slapen, terwijl er een plaats vrij gemaakt werd waar ze dadelijk op moest gaan vechten. Nee hoor, zij sliep gewoon door, hoorde geen stemmen, had niet gemerkt dat de deur in de tralies open ging en sliep ook gewoon nog toen ze werd opgetild om meegenomen te worden. Je had de bewakers niet verbaasder kunnen laten zijn, dit was absurd! Tot één van die bewakers een kleine fout maakte, hij was ietwat nieuwsgierig naar haar staart en probeerde deze aan te raken, gevolg was dat Ravay met een snelle beweging uit de armen van de ander schoot en hem grommend aanstaarde met haar groene ogen. Natuurlijk sliep ze niet door als iemand haar optilde, hoe idioot dachten ze wel niet dat ze was? 'Ik kan ook zelf wel lopen,' haar ogen bleven gefixeerd op de man die haar staart aan had willen raken, tot ze met een snelle beweging overeind kwam en naar het terrein begon te lopen. Haar bewakers volgden op de voet, de idioten, ze had ze allemaal de nek om kunnen draaien als ze dat gewild had, ze hadden haar handen nog niet eens aan elkaar gebonden zodat ze in eerste instantie niet zou kunnen veranderen.
Toen het terrein eenmaal in zicht kwam, was Ravay enigszins geïnteresseerd in het aantal mutanten dat bij elkaar gekomen was om naar het gevecht te kijken. Er waren echt veel personen aanwezig, volwassenen, kinderen, alles. Niet slim, ze had er geen problemen mee om haar gehele omgeving te gebruiken, zolang het in haar voordeel was natuurlijk en zou dan gerust iemand omver springen. 'Vertel, wie gaat tegen me vechten?' Vanuit het niets kwam de beerachtige man tevoorschijn en hij gaf haar een knikje, waarna hij ook nog eens recht voor haar ging staan. 'Jij?' Ergens had ze gehoopt op het luipaard, al was dat niet heel waarschijnlijk, maar toch, ze had niet verwacht tegen die leider te moeten vechten. 'Oké dan, beren waren toch al nooit mijn favoriete dieren, te lomp naar mijn zin.' Zonder te wachten op welk teken dan ook sprong het meisje naar voren, veranderde in de lucht in een tijger en kwam net naast de man terecht, alleen maar omdat hij snel genoeg opzij rolde en in een beer veranderde. Het schouwspel kon beginnen. De beer was veel groter dan Ravay, dat wist iedereen, maar zij had het voordeel bij haar lenigheid en snelheid, een beer had dat niet. Probleem was dat de beer duidelijk wist hoe te vechten, misschien had hij wel vaker tijgers gevochten en zijn aanval was duidelijk gericht op haar staart, de zwakke plek van een tijger. Grauwend sprong ze opzij, nam nog een aanloop en kwam met een dreun tegen zijn zijkant aan, klauwen zonken in zijn huid en het was dat zijn poot ertussen zat, maar ze was met haar bek op weg naar zijn nek. Je kon de kreten van de mutanten om haar heen horen, ze wilden niet dat hun leider eraan ging, sommigen waren zelfs van plan te helpen, gelukkig werden die tegen gehouden door wat bewakers, anders konden ze ook niet claimen dat het een eerlijk gevecht zou zijn. Het moment dat haar aandacht verstoord werd door de toeschouwers was erg handig voor Alan, die een enorme hoeveelheid kracht verzamelde in zijn poten en haar met een dreun van zich afduwde. Bloed stroomde uit zijn zij, alleen was hij niet de enige die gewond was. Ravay was met een enorme knal tegen de stenen aangekomen en terwijl ze opstond, zakte ze door haar twee linkerpoten heen. Haar snelheid was weg, haar lenigheid was weg, op deze manier kon ze toch niet winnen? Opnieuw kwam de beer op haar afgelopen, kreunend wist ze hem net te ontwijken, maar zijn achterpoot had ze niet aan zien komen en de volgende klap kon ze niet opvangen. Als laatste redmiddel wist ze met haar bek zijn poot door te bijten, je hoorde de botten kraken alvorens Ravay weer totaal ergens anders neerkwam van de klap, waarbij je trouwens haar botten ook hoorde kraken. Geen van beide had nog enige animo om op te staan en door te vechten, toch moest het beslist worden: werd het jong, sterk bloed, of de ervaring die ging winnen? Mensen durfden er niet op te wedden, echter werd het de ervaring, want Alan deelde de laatste klap uit en versuft bleef Ravay liggen, niet meer in staat op om te staan.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Hij had het schouwspel van een afstandje met een neutrale blik waargenomen, gezien het feit dat hij gister met niet al te veel woorden had geconcludeerd dat Alan zich op gelijk niveau had gebracht met de tijger. Hij voelde geen ongenoegen toen de klauwen van het dier Alans flank open reten, of victorie toen het meisje tegen de stenen wand aan werd gesmeten. Pas toen ze stil bleef liggen en medische hulp zich rondom hen begonnen te cirkelen, kwam Brian overeind en liep hij op de menigte af, in zijn dierlijke vorm. Alan was teruggekeerd naar zijn menselijke gedaante en omklemde zijn arm, die er behoorlijk verbrijzeld uitzag, terwijl Bethany een goedje op de wond in zijn zij smeerde.
'Hallo, oude vriend,' zei Alan zwakjes toen hij Brian in het oog kreeg. 'Toch maar besloten op te komen dagen?' Brian ontblootte kort zijn tanden, voordat hij zijn kop draaide en een blik wierp op het meisje. Ze lag er ietwat verslagen bij, verfomfaaid, met bloed verspreid door heel haar vacht. Iemand had haar voorpoten vastgemaakt met ketenen die tevens aan de rotswand waren bevestigd, waardoor ze niet kon vluchten, als ze daar al toe in staat was geweest. Hij liep op haar af, zonder haast in zijn bewegingen. Ze had verloren en hij wist dat dat haar enorm zou frustreren, dat nam hij in ieder geval aan gezien het temperament dat ze gedurende haar korte verblijf hier had getoond. Zonder aarzeling hees hij zichzelf op zijn achterpoten en veranderde hij terug naar een mens, zodat hij in staat was te praten.
'Verwijder de twee andere gevangenen uit de cel, zodat ze die voor zichzelf zal hebben. Als jullie niet langer in staat zijn om dit te doen door de ogenschijnlijk zachtere maatregelen die de laatste tijd op zijn komen spelen, dan dragen jullie ze maar aan mij over en gooi ik ze persoonlijk van de klif. Ten tweede, zorg dat ze te allen tijde in de gaten wordt gehouden. Jullie mogen dan een veredeld denkbeeld hebben van een vrouw, maar denk maar niet dat ze niet zal proberen om hier weg te komen zodra ze daar ook maar de kleinste kans voor krijgt. Begrepen?' Hij had zich tot de bewakers gericht en die knikten nu. Er was even een vlaag van ontzetting door hun ogen gegaan toen hij mede had gedeeld dat het tijd was om een eind te maken aan de andere gevangenen, maar Brian vermoedde dat ze wel hadden verwacht dat het eraan zat te komen. De mannen in de grot zagen eruit alsof ze hier al een tijdje zaten en als ze nu nog geen informatie uit hen hadden kunnen krijgen, dan zou dat ook niet meer gaan gebeuren.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Dit keer dachten de bewakers wel slim te zijn, door haar poten vast te ketenen aan de rotsen waar ze half op, half tegenaan lag, alsof ze nog van plan was ergens heen te gaan, zelfs als ze het wilde dan kon het niet en dat had iedereen hier wel door. Als Ravay nog in staat was geweest om op te staan, dan had ze ook nog wel de kracht gehad om te winnen van die beer, aan wie ze overigens nu een nog grotere hekel had. Echter ging haar haat vooral uit naar het luipaard dat aangelopen kwam, dankzij hem waren een aantal van haar collega's gestorven en hij was de reden dat ze hier terecht gekomen was. 'Verwijder de twee andere gevangenen uit de cel, zodat ze die voor zichzelf zal hebben. Als jullie niet langer in staat zijn om dit te doen door de ogenschijnlijk achtere maatregelen die de laatste tijd op zijn komen spelen, dan dragen jullie ze maar aan mij over en gooi ik ze persoonlijk van de klif.' Terwijl Brian zijn woorden sprak, begon Ravay langzaam te veranderen - zij het geheel tegen haar zin in, ze bleef liever een tijger - en niet veel later lag er een meisje op de grond. De ketens die ze gemaakt hadden voor haar poten hadden nu ook weinig zin meer, meisjeshanden waren echt een stuk kleiner dan haar klauwen, hoewel ook een stuk minder gevaarlijk.
'Je zei... Dat wij alleen uit zijn op moord en... Doodslag,' de woorden kwamen kreunend na elkaar, maar ze wist dat de man voor haar ze wel kon horen. 'Maar jij bent de persoon die er plezier aan beleefd.' Ze voelde dat ze binnenkort het bewustzijn ging verliezen, haar gedachtes gingen steeds naar een zwart gat en als haar wonden niet verzorgd zouden worden, dan zou ze daar ook nog eens aan bezwijken.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld