O// Juud & Elke ♥ - Forum

ORPG, gedichten en schrijvers < Virtual Popstar

O// Juud & Elke ♥

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
'Lieverd, als je de gevolgen van je daden niet kan dragen, moet je de handeling om te beginnen al niet uitvoeren,' fluisterde hij, terwijl hij door zijn knieën ging en zo dichter bij kwam, waardoor hij zeker wist dat ze hem zou horen in haar versufte toestand. 'Je krijgt wat je verdient. De mensen hier? Die hebben het nooit verdient om zo behandeld te worden door jullie soort. Jullie gaven ons niet de kans om te bewijzen dat het anders kon, jullie besloten de huisdieren van mensen te worden en samen met hen te vechten voor dat doel waar jullie zoveel waarde aan hechten. Denk je nu werkelijk dat je één van hen bent, simpelweg omdat je in hun basis bent geïnfiltreerd? Zij zullen niet aarzelen om je van kant te maken zodra zij vinden dat de tijd daarvoor rijp is. Dus vergelijk mij niet met die verachtelijke kant van de natuur, of met die verraders van hun eigen soort. Zij moorden voor hun idealen, wij moorden voor onze vrijheid. Laat dat tot je doordringen voordat je weer besluit mij ervan te beschuldigen nog hartelozer te zijn dan ik al ben. Neem haar mee. Doe iets aan haar wonden, we willen niet dat ze sterft voordat ze ons van nut heeft kunnen zijn, dan is de hele dramatiek rondom dit gevecht tenminste niet voor niets geweest.' Dat laatste was gericht aan de bewakers, die het meisje onmiddellijk bij haar bovenarmen grepen en meenamen. Brian draaide zich om en liep op Alan af.
'Mooie speech,' grinnikte die schamper.
'Bethany, neem hem mee, verzorg hem. Over een uur kom ik langs, dus probeer hem dan aanspreekbaar te hebben.' De vrouw wilde protesteren, maar hij stak een hand op en kapte hiermee de onuitgesproken woorden af. 'Ik heb nu werkelijk geen behoefte aan tegenspraak.' Hij liet de twee achter en vond zijn weg naar de grot, waar enkele verplegers in de cel heen en weer liepen. Zijn blik viel op de twee lichamen die iets verderop lagen. De kelen van de mannen waren opengereten en bloed lag in een plasje rondom hun roerloze lichaam. Blijkbaar hadden de mensen besloten zijn advies ten harte te nemen, wat maar goed ook was.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Brian besloot haar een hele preek te gaan geven, waarom wist ze niet en het had ook vrij weinig nut, aangezien ze de helft niet eens begreep door de toestand waar ze nu in was. Natuurlijk kreeg ze delen mee, over dat zij verantwoordelijk was voor hun dood, je niet ergens aan moest beginnen als je de consequenties niet kon aanvaarden en nog wel wat meer, maar de echte zinnen bleven niet bepaald hangen. Er was ook nog iets dat hij bazelde over dat het instituut niet om hen gaf, maar zij wist dat daar niets van waar was, hoewel hij mocht geloven wat hij wilde, zij kende de waarheid. Uiteindelijk was hij dan toch klaar met zijn gesprek, een erg eenzijdig gesprek dat wel, waarna het meisje aan beide armen meegesleurd werd, terug naar de cel, waar ondertussen twee levenloze lichamen lagen. Vol afschuw keek ze naar de lichamen, ze was gewend aan het vechten, dat leerden ze haar nota bene, maar om in koelen en bloede iemand af te slachten, zonder dat deze persoon tegen kon werken? Nee, zo ging dat niet bij haar. Daarnaast waren dit echt de twee ergste dagen van haar leven tot nu toe, ze had nog nooit kennis gemaakt met de dood en nu was ze haar partner kwijt en nog twee van het instituut, hoewel ze die amper kende, plus dat ze zelf voor het eerst iemand gedood had! De eerste keer, ze had er niet eens bij nagedacht en merkte het pas toen de hyena al dood aan haar voeten lag.
'Weet je wat ik me nou echt afvraag, als de staart van een tijger zo kwetsbaar is, waarom heb je hem dan ook als meisje?' Een van de bewakers vond het blijkbaar leuk om haar te pesten met het feit dat ze niets terug kon doen, versuft als ze was, en genietend streek hij tegen de haren van haar staart in.
'Laat haar met rust, pestkop,' een verpleegster kwam aangelopen en maaide hem uit de weg, om bij haar neer te strijken. 'Mijn bevelen zijn om haar op te lappen, dat kan ik niet als jij haar nog gaat pesten want dan heb ik dadelijk zeker een stel klauwen in mijn schouder zitten, nee bedankt, ga je ergens anders maar nuttig maken.'

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
Toen duidelijk werd dat ook het meisje verzorgd werd, draaide hij zich om en liep naar het gebouw dat hij de vorige avond in aller haast uit was gelopen. Toen hij de deur doorliep, merkte hij dat het leger was dan gisteren, maar nog altijd waren er een paar mensen aanwezig die nieuwsgierig opkeken toen ze zijn aanwezigheid opmerkten.
'Goed je weer te zien, Brian.' Een magere jongen kwam bij hem staan. Tussen zijn grijze haar waren twee puntige oren zichtbaar, bedekt met veren, en de grote, ronde bril die op het puntje van zijn neus balanceerde accentueerde nogmaals de kenmerken van het dier dat binnenin hem huisde: een uil.
'Randy,' zei Brian met een knikje. 'Oke, iedereen, stop waar je mee bezig bent en let op, want ik ga dit niet keer op keer herhalen. Neem aantekeningen, mocht je daar behoefte aan hebben, maar stel geen vragen totdat ik uitgepraat ben. Het wordt tijd voor verandering. Meer trainingen, meer onderzoek, meer informatie. Het instituut is zwaarder gewapend dan wij en dat mag gezegd worden. Het feit dat wij die tijger nu kunnen ondervragen werkt ons in het voordeel, maar we hebben een behoorlijke achterstand opgelopen. Onze beste mensen zitten te verhongeren in kerkers en het enige wat hier gebeurt is het opbouwen van een gemeenschap. Het is tijd dat wij degene zijn die bepalen hoe de zaken ervoor staan en wel nu.' Sommigen van hen schraapten ongemakkelijk hun keel, maar Randy was de eerste die enthousiast begon te knikken.
'Ik ben het met je eens. Het is tijd voor verandering. Ik ben het zat dat we hierbinnen in het dal als een stel gevangenen opgesloten zitten omdat het simpelweg te gevaarlijk is om de deur uit te gaan.'
'Hoezo opgesloten, Randy,' zei een vrouw met donker haar die Brian niet herkende. 'Jij kan zonder problemen rondvliegen, niemand die vreemd opkijkt als er een uil langskomt. Probeer dat maar eens als een panter, ik zou binnen een paar tellen neergeschoten worden als ik in mijn dierlijke gedaante de bossen verliet.'
'Des te meer reden om mee te gaan met Brians ideeën, Lenora,' kaatste Randy terug. De vrouw rolde met haar ogen, maar leek overtuigd.

Anoniem
Wereldberoemd

Riraito schreef:
Eigenlijk wilde Ravay helemaal niet dat haar wonden verzorgd werden, hoe eerder ze weer in staat was om helder na te denken en een beetje te bewegen, hoe sneller ze haar vragen zouden gaan stellen en dan zou ze nog het probleem krijgen met dat ze niet ging antwoorden. De levens van de andere twee mannen uit het instituut hadden niet op het spel gestaan bij dit duel, dat was niet de afspraak en aangezien hij de enige twee had vermoord waar ze misschien nog iets van gespreksstof mee had, zou ze hem niet helpen met andere gevangenen laten ontsnappen, ze zou hen nog eerder de dood injagen. Expres, natuurlijk, dat stond vast na wat hij geflikt had. 'Irin bleef eens uit de buurt,' een verzorgster pakte een klein vosje op dat naar haar toe gelopen was en zette haar buiten de tralies weer neer. 'Je weet dat je niet in een cel mag komen en zeker niet als er een gevangene is, blijf weg.' Streng keek ze het vosje aan, die was hier echter niet heel erg van onder de indruk en zodra haar moeder zich omdraaide, trippelde ze snel weer naar binnen, nieuwsgierig op zoek naar iets waar ze mee kon spelen.
Ravay haar ogen waren al een tijdje dicht, ze had zich gewoon overgegeven aan de handen van de verzorgsters, tot er letterlijk een stekende pijn in haar staart ervoor zorgde dat ze overeind schoot, alle verzorgde wonden hiermee weer openend. Een grauw rolde hard over haar lippen, die weerkaatst werd door de grot en woedend keek ze naar haar staart, waar een jong vosje op aan het kauwen was. De verpleegsters waren vergeten om haar handen ergens vast te binden en keken nu allemaal vol afgrijzen naar de tijger en het vosje, geen van allen wist dat Ravay het kleintje niets zou doen, juist omdat het nog maar een kind was. De reden dat ze zo gegromd had, was vanwege de tanden die het vosje al bezat en die deden toch flink pijn. 'Ik zou het heel lief vinden als jullie dat vosje bij me weg willen halen, mijn staart is geen speelgoed.' Ze keek serieus naar de verpleegsters, tot ze zich weer liet vallen op de stenen en haar staart weg probeerde te halen van het vosje, die hardnekkig vast hield terwijl haar moeder, ziek van angst voor het leven van haar dochter, de tanden los probeerde te maken.

SoldToADemon
Internationale ster

SoldToADemon schreef:
'Goed.' Brian knikte en keek de groep rond. 'Nu dat uit de wereld is geholpen, zou ik graag willen hoe ik ben bevrijd en waarom het in hemelsnaam zo verdomd lang heeft geduurd. Mocht je het willen weten, het is niet prettig om opgesloten te zitten in het instituut en hoewel de pogingen om informatie uit me los te krijgen voor hen weinig zin hebben gehad, was het niet echt een pretje voor mij, aangezien het verliezen van je klauwen nogal pijnlijk is.'
'Die reddingsactie was nog niet zo makkelijk als het lijkt, weet je,' verzuchtte Randy. 'Toen we het eerst gehoor kregen dat jullie groep aangevallen was, gingen we er vanuit dat niemand het had overleefd. We vonden lichamen terug van een paar, maar ook veel niet, al troffen we wel bloedsporen aan. Veel onderzoek konden we niet uitvoeren, want er liepen continu troepen van het instituut door het bos sinds de aanval en we werden gedwongen ons gedeisd te houden voor de eerstvolgende weken. Toen het eindelijk weer wat rustiger was en ik met nog wat andere gevleugelde mutanten op ontdekkingstocht ging, vingen we bij het instituut wat verhalen op over dat 'Godvergeten rotbeest van een luipaard.'' Randy lachte schaapachtig toen hij de directe citatie aan Brian voorlegde. 'Hoe dan ook, we hadden een sterk vermoeden dat dit op jou sloeg, aangezien de luipaardmutatie niet erg vaak voorkomt en, nou ja, jij stond er wel om bekend dat je je niet gedeisd zou houden gedurende een gevangenschap. We brachten dit nieuws naar Alan en die heeft vervolgens het hele plan in werking gezet. We wisten een paar van onze mensen in het instituut te infiltreren en die moesten eerst het vertrouwen van de leiders winnen voordat we het aandurfden ze informatie door te laten spelen naar ons. We hebben enkele maanden geen contact met ze kunnen hebben hierdoor, tot we vorige week bericht kregen dat één van hen zich had weten te promoveren tot bewaker en toegang had tot de kerkers. De rest van het plan weet je, al hebben we sindsdien niets meer te horen gekregen van onze spionnen en weten we dus niet hoe zij het maken.'
'We vrezen het ergste,' voegde Lenora eraan toe, met een mistroostige blik.
'Zoek het uit, zal ik zeggen. Randy, sprokkel wat gevleugelde mutanten bij elkaar en ga op onderzoek uit. Ik wil precies weten hoe er er momenteel aan toe gaat bij het instituut en hoe ze reageren op deze hele situatie.' Randy knikte, haalde een soort draadloze, ouderwetse telefoon tevoorschijn en liep naar een andere kamer om te bellen.
'Ik ga Alan opzoeken,' constateerde Brian, voordat hijzelf ook wegliep. Hij voelde er weinig voor om nog langer in overleg te gaan, aangezien hij nu zijn punt duidelijk had gemaakt en het was nergens voor nodig om af te wachten wat zij ervan zouden maken.

Om nieuwe berichten te laden: ingeschakeld